SCRUTATIO

Giovedi, 9 luglio 2026 - Santa Veronica Giuliani ( Letture di oggi)

Psalmi 38


font
VULGATABiblia Matos Soares
1 In finem, ipsi Idithun. Canticum David.1 Ao mestre do coro, Idithun. De Davide.
2 Dixi : Custodiam vias meas :
ut non delinquam in lingua mea.
Posui ori meo custodiam,
cum consisteret peccator adversum me.
2 Eu disse: "Velarei sobre o meu proceder, para não pecar com a minha língua; porei um freio à minha boca, enquanto o ímpio estiver diante de mim."
3 Obmutui, et humiliatus sum, et silui a bonis ;
et dolor meus renovatus est.
3 Fiquei mudo, em silêncio, privado da felicidade, mas (com isto) a minha dor exacerbou-se.
4 Concaluit cor meum intra me ;
et in meditatione mea exardescet ignis.
4 O meu coração inflamou-se dentro de mim; no decorrer da minha reflexão, um fogo se ateou
5 Locutus sum in lingua mea :
Notum fac mihi, Domine, finem meum,
et numerum dierum meorum quis est,
ut sciam quid desit mihi.
5 falei com a minha língua. Faz-me conhecer, Senhor, o meu fim, qual é o número dos meus dias, para que eu saiba quanto sou caduco.
6 Ecce mensurabiles posuisti dies meos,
et substantia mea tamquam nihilum ante te.
Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.
6 Eis que fixaste aos meus dias a medida de poucos palmos, e a minha vida é como nada diante de ti: sim, todo o homem não é mais que sopro.
7 Verumtamen in imagine pertransit homo ;
sed et frustra conturbatur :
thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.
7 O homem passa como uma simples sombra, é em vão que se afadiga; entesoura, e não sabe quem virá a usufruir (os seus bens).
8 Et nunc quæ est exspectatio mea : nonne Dominus ?
et substantia mea apud te est.
8 E agora. Senhor, que posso eu esperar? A minha confiança está em ti.
9 Ab omnibus iniquitatibus meis erue me :
opprobrium insipienti dedisti me.
9 Livra-me de todas as minhas iniquidades, não me entregues ao opróbrio do insensato.
10 Obmutui, et non aperui os meum,
quoniam tu fecisti ;
10 Emudeci, não abri a minha boca, porque tu assim determinaste.
11 amove a me plagas tuas.
11 Afasta de mim o teu flagelo: debaixo da força da tua mão eu vou definhando.
12 A fortitudine manus tuæ ego defeci in increpationibus :
propter iniquitatem corripuisti hominem.
Et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus :
verumtamen vane conturbatur omnis homo.
12 Em punição da culpa castigas o homem; como a traça, consomes os seus bens preciosos: todo o homem é apenas um sopro.
13 Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam ;
auribus percipe lacrimas meas.
Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te,
et peregrinus sicut omnes patres mei.
13 Ouve, Senhor, a minha oração e atende ao meu clamor, diante das minhas lágrimas não sejas surdo. Em verdade, eu sou diante de ti um hóspede, um peregrino, como todos os meus pais.
14 Remitte mihi, ut refrigerer
priusquam abeam et amplius non ero.
14 Afasta de mim o olhar, para que respire, antes que parta e deixe de existir.