Jó 17

¹Spiritus meus attenuatus est,
dies mei exstincti,
et solum mihi superest sepulcrum.
²Nonne irrisiones circumdant me,
et in amaritudinibus moratur oculus meus?
³Pone pignus pro me iuxta te;
et quis umquam spondens percutiet manum meam?
⁴Cor eorum longe fecisti a disciplina;
propterea non exaltabuntur.
⁵Praedam pollicetur sociis,
sed oculi filiorum eius deficient.
⁶Posuit me quasi in proverbium vulgi
et conspuendum in faciem.
⁷Caligavit ab indignatione oculus meus,
et membra mea quasi in umbram redacta sunt.
⁸Stupebunt iusti super hoc,
et innocens contra impium excitabitur.
⁹Et tenebit iustus viam suam,
et mundus manibus addet fortitudinem.
¹⁰Igitur omnes vos convertimini et venite,
et non inveniam in vobis ullum sapientem.
¹¹Dies mei transierunt, cogitationes meae dissipatae sunt
et desideria cordis mei.
¹²Noctem verterunt in diem;
et rursum post tenebras properat lux.
¹³Si sustinuero, infernus domus mea est;
et in tenebris stravi lectulum meum.
¹⁴Putredini dixi: Pater meus es!;
Mater mea et soror mea! vermibus.
¹⁵Ubi est ergo nunc praestolatio mea,
et patientiam meam quis considerat?
¹⁶In profundissimum infernum descendent omnia mea;
simul in pulvere erit requies mihi? ”.

Vetus Testamentum

Novum Testamentum

Cambia Bibbia

Confronta con un'altra Bibbia

Versetti esaminati