Jó 30
Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).
Versetti esaminati
| Nova Vulgata | Tysiąclecia |
|---|---|
| 1 Nunc autem derident me iuniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei; | 1 A teraz śmieją się ze mnie wiekiem ode mnie młodsi. Ich ojców umieścić nie chciałem z psami przy mojej trzodzie: |
| 2 quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et robur iuvenile perierat totum. | 2 bo cóż mi po pracy ich rąk, gdy siły ich opuściły, |
| 3 Egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, serotino tempore fiebant turbo et vastatio; | 3 wynędzniali z biedy i głodu? Zrywają rośliny pustyni, ziemi od dawna jałowej. |
| 4 et mandebant herbas et arborum frutices, et radix iuniperorum erat cibus eorum. | 4 Żywią się malwą i liśćmi krzewów. Chlebem ich - korzeń jałowca. |
| 5 De medio eiciebantur, clamabant contra eos tamquam fures; | 5 Społeczność się ich wyrzeka, krzyczy się na nich jak na złodzieja, |
| 6 ad ripas habitabant torrentium et in cavernis terrae et petrarum; | 6 mieszkają na brzegu rzeki, w jamach podziemnych i skałach. |
| 7 inter frutices rudebant, sub sentibus se congerebant; | 7 Między krzewami zawodzą, stłoczeni, nocują pod cierniem; |
| 8 filii stultorum et ignobilium et de terra penitus exturbati. | 8 jak synów przestępcy i głupca wypędza się ich z ojczyzny. |
| 9 Nunc in eorum canticum versus sum et factus sum eis in proverbium. | 9 A teraz jestem przedmiotem ich fraszek i tematem wesołych pieśni, |
| 10 Abominantur me et longe fugiunt a me et faciem meam conspuere non verentur. | 10 brzydzą się, omijają z dala, nie wstydzą się pluć mi w twarz. |
| 11 Pharetram enim suam aperuit et afflixit me et frenum in os meum immisit. | 11 Cięciwę mą On zluźnił, zwalił mnie, wytrącił mi wodze z ust moich. |
| 12 Ad dexteram progenies surrexerunt; pedes meos subverterunt et complanaverunt contra me semitas ruinae. | 12 Motłoch mi stanął po prawej stronie, nogom mym odejść rozkazał, na zgubne skierował mnie drogi. |
| 13 Dissipaverunt itinera mea, insidiati sunt mihi et praevaluerunt, et non fuit qui ferret auxilium. | 13 Zniszczył mą ścieżkę, starał się o moją zagładę, nie było żadnego sprzeciwu. |
| 14 Quasi rupto muro et aperto irruerunt super me et sub ruinis devoluti sunt. | 14 Wszedł poprzez wyłom szeroki, wpadł jak zawierucha. |
| 15 Versi sunt contra me in terrores, persequitur quasi ventus principatum meum, et velut nubes pertransiit salus mea. | 15 Nagły strach mnie ogarnął, jak burza porwał mi szczęście. Uciecha minęła jak chmura. |
| 16 Nunc autem in memetipso effunditur anima mea; et possident me dies afflictionis. | 16 We łzach rozpływa się dusza, zgnębiły mnie dni niedoli, |
| 17 Nocte os meum perforatur doloribus; et, qui me comedunt, non dormiunt. | 17 nocą kości me jak piec rozpalone, cierpienie moje nie milknie. |
| 18 In multitudine roboris tenent vestimentum meum et quasi capitio tunicae succinxerunt me. | 18 Suknia mocno do mnie przywarła, szczelnie przylega tunika, |
| 19 Proiecit me in lutum, et assimilatus sum favillae et cineri. | 19 gwałtownie do błota On mnie wrzucił, podobny jestem do pyłu i piasku. |
| 20 Clamo ad te, et non exaudis me; sto, et non respicis me. | 20 Ciebie błagam o pomoc. Bez echa. Stałem, a nie zważałeś na mnie. |
| 21 Mutatus es mihi in crudelem et in duritia manus tuae adversaris mihi. | 21 Stałeś się dla mnie okrutny. Uderzasz potężną prawicą. |
| 22 Elevasti me et quasi super ventum ponens dissolvisti me. | 22 Porywasz, zezwalasz unosić wichrowi, rozwiewasz moją nadzieję. |
| 23 Scio quia morti trades me, ubi constituta est domus omni viventi. | 23 Wiem, że mnie prowadzisz do śmierci, wspólnego miejsca żyjących. |
| 24 Verumtamen non ad ruinam mittit manum; et in exitio eius erit salvatio. | 24 Czy zniszczonemu nie podaje się ręki? W nieszczęściu nie woła się o pomoc? |
| 25 An non flebam quondam super eo, qui afflictus erat, et compatiebatur anima mea pauperi? | 25 Czy nie płakałem z innym w dzień smutku? Współczuła z biedakiem ma dusza. |
| 26 Exspectabam bona, et venerunt mihi mala; praestolabar lucem, et eruperunt tenebrae. | 26 Czekałem na szczęście - a przyszło zło, szukałem światła - a nastał mrok. |
| 27 Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie; praevenerunt me dies afflictionis. | 27 Wnętrze mi kipi, nie milczy, bo spadły na mnie dni klęski. |
| 28 Taetro vultu incedebam sine consolatione, consurgens in turba clamabam. | 28 Chodzę sczerniały, spalony od słońca, powstaję w gromadzie, by krzyczeć. |
| 29 Frater fui draconum et socius struthionum. | 29 Stałem się bratem szakali i sąsiadem młodych strusiów: |
| 30 Cutis mea denigrata est super me, et ossa mea aruerunt prae caumate. | 30 Ma skóra nad piec rozpalona, a kości me - nad wiatr piekący, |
| 31 Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in vocem flentium. | 31 stąd gra mi harfa żałobnie, a głos piszczałki posmętniał. |