Psalmi 77
Versetti esaminati
| Bibbia Vulgata Clementina | La Bible des Peuples |
|---|---|
| 1 Intellectus Asaph. Attendite, popule meus, legem meam ; inclinate aurem vestram in verba oris mei. | 1 Au maître de chant. À Yédoutoun. Psaume d’Asaf. |
| 2 Aperiam in parabolis os meum ; loquar propositiones ab initio. | 2 J’appelle Dieu à haute voix, à haute voix, pour qu’il m’entende. |
| 3 Quanta audivimus, et cognovimus ea, et patres nostri narraverunt nobis. | 3 Je cherche le Seigneur au temps de l’épreuve; de nuit, sans me lasser, je tends la main vers lui et mon âme refuse de se consoler. |
| 4 Non sunt occultata a filiis eorum in generatione altera, narrantes laudes Domini et virtutes ejus, et mirabilia ejus quæ fecit. | 4 Je ne me souviens pas de Dieu sans tristesse, je médite et le doute assaille mon esprit. |
| 5 Et suscitavit testimonium in Jacob, et legem posuit in Israël, quanta mandavit patribus nostris nota facere ea filiis suis : | 5 Il m’empêche de fermer l’œil, je me trouble et les paroles me manquent. |
| 6 ut cognoscat generatio altera : filii qui nascentur et exsurgent, et narrabunt filiis suis, | 6 C’est que je repense aux jours d’autrefois, il y a très longtemps… Je me souviens, |
| 7 ut ponant in Deo spem suam, et non obliviscantur operum Dei, et mandata ejus exquirant : | 7 et toute la nuit mon cœur s’en tourmente; je médite et mon esprit s’interroge. |
| 8 ne fiant, sicut patres eorum, generatio prava et exasperans ; generatio quæ non direxit cor suum, et non est creditus cum Deo spiritus ejus. | 8 Le Seigneur voudra-t-il se taire pour des siècles et ne pas rouvrir le temps de ses faveurs? |
| 9 Filii Ephrem, intendentes et mittentes arcum, conversi sunt in die belli. | 9 A-t-il mis sous clé, pour toujours, sa grâce, enfermé sa parole pour les temps à venir? |
| 10 Non custodierunt testamentum Dei, et in lege ejus noluerunt ambulare. | 10 Est-ce que Dieu oublie sa compassion, la colère a-t-elle fermé son cœur? |
| 11 Et obliti sunt benefactorum ejus, et mirabilium ejus quæ ostendit eis. | 11 Et je dis: Voilà ce qui me brise, que le Très-Haut ait changé ses façons d’agir. |
| 12 Coram patribus eorum fecit mirabilia in terra Ægypti, in campo Taneos. | 12 Je me souviens des exploits du Seigneur, je me rappelle ses miracles d’autrefois. |
| 13 Interrupit mare, et perduxit eos, et statuit aquas quasi in utre : | 13 Je reprends une à une tes œuvres et je médite sur tes exploits. |
| 14 et deduxit eos in nube diei, et tota nocte in illuminatione ignis. | 14 Ô Dieu, tout est saint dans tes œuvres, y a-t-il un Dieu grand comme est notre Dieu? |
| 15 Interrupit petram in eremo, et adaquavit eos velut in abysso multa. | 15 Tu es le Dieu qui fis des merveilles, qui fis connaître aux nations ta force; |
| 16 Et eduxit aquam de petra, et deduxit tamquam flumina aquas. | 16 tu as racheté ton peuple, les fils de Jacob et de Joseph. |
| 17 Et apposuerunt adhuc peccare ei ; in iram excitaverunt Excelsum in inaquoso. | 17 Les eaux t’ont vu, ô Dieu, elles t’ont vu, elles se sont effrayées, jusqu’en leurs profondeurs elles se sont émues. |
| 18 Et tentaverunt Deum in cordibus suis, ut peterent escas animabus suis. | 18 Les nuées ont déchargé leurs eaux, les nuages ont donné de la voix, cependant que tes flèches tourbillonnaient! |
| 19 Et male locuti sunt de Deo ; dixerunt : Numquid poterit Deus parare mensam in deserto ? | 19 On entendait le roulement de ton tonnerre et tes éclairs illuminaient le monde, une terre étonnée et tremblante. |
| 20 quoniam percussit petram, et fluxerunt aquæ, et torrentes inundaverunt. Numquid et panem poterit dare, aut parare mensam populo suo ? | 20 Ton chemin croisait la mer, tes sentiers couraient sur le fond des eaux, et nul ensuite n’a retrouvé tes traces. |
| 21 Ideo audivit Dominus et distulit ; et ignis accensus est in Jacob, et ira ascendit in Israël : | 21 Alors tu conduisais ton peuple, ton troupeau, par la main de Moïse, avec Aaron. |
| 22 quia non crediderunt in Deo, nec speraverunt in salutari ejus. | |
| 23 Et mandavit nubibus desuper, et januas cæli aperuit. | |
| 24 Et pluit illis manna ad manducandum, et panem cæli dedit eis. | |
| 25 Panem angelorum manducavit homo ; cibaria misit eis in abundantia. | |
| 26 Transtulit austrum de cælo, et induxit in virtute sua africum. | |
| 27 Et pluit super eos sicut pulverem carnes, et sicut arenam maris volatilia pennata. | |
| 28 Et ceciderunt in medio castrorum eorum, circa tabernacula eorum. | |
| 29 Et manducaverunt, et saturati sunt nimis, et desiderium eorum attulit eis : | |
| 30 non sunt fraudati a desiderio suo. Adhuc escæ eorum erant in ore ipsorum, | |
| 31 et ira Dei ascendit super eos : et occidit pingues eorum, et electos Israël impedivit. | |
| 32 In omnibus his peccaverunt adhuc, et non crediderunt in mirabilibus ejus. | |
| 33 Et defecerunt in vanitate dies eorum, et anni eorum cum festinatione. | |
| 34 Cum occideret eos, quærebant eum et revertebantur, et diluculo veniebant ad eum. | |
| 35 Et rememorati sunt quia Deus adjutor est eorum, et Deus excelsus redemptor eorum est. | |
| 36 Et dilexerunt eum in ore suo, et lingua sua mentiti sunt ei ; | |
| 37 cor autem eorum non erat rectum cum eo, nec fideles habiti sunt in testamento ejus. | |
| 38 Ipse autem est misericors, et propitius fiet peccatis eorum, et non disperdet eos. Et abundavit ut averteret iram suam, et non accendit omnem iram suam. | |
| 39 Et recordatus est quia caro sunt, spiritus vadens et non rediens. | |
| 40 Quoties exacerbaverunt eum in deserto ; in iram concitaverunt eum in inaquoso ? | |
| 41 Et conversi sunt, et tentaverunt Deum, et sanctum Israël exacerbaverunt. | |
| 42 Non sunt recordati manus ejus, die qua redemit eos de manu tribulantis : | |
| 43 sicut posuit in Ægypto signa sua, et prodigia sua in campo Taneos ; | |
| 44 et convertit in sanguinem flumina eorum, et imbres eorum, ne biberent. | |
| 45 Misit in eos c?nomyiam, et comedit eos, et ranam, et disperdidit eos ; | |
| 46 et dedit ærugini fructus eorum, et labores eorum locustæ ; | |
| 47 et occidit in grandine vineas eorum, et moros eorum in pruina ; | |
| 48 et tradidit grandini jumenta eorum, et possessionem eorum igni ; | |
| 49 misit in eos iram indignationis suæ, indignationem, et iram, et tribulationem, immissiones per angelos malos. | |
| 50 Viam fecit semitæ iræ suæ : non pepercit a morte animabus eorum, et jumenta eorum in morte conclusit : | |
| 51 et percussit omne primogenitum in terra Ægypti ; primitias omnis laboris eorum in tabernaculis Cham : | |
| 52 et abstulit sicut oves populum suum, et perduxit eos tamquam gregem in deserto : | |
| 53 et deduxit eos in spe, et non timuerunt, et inimicos eorum operuit mare. | |
| 54 Et induxit eos in montem sanctificationis suæ, montem quem acquisivit dextera ejus ; et ejecit a facie eorum gentes, et sorte divisit eis terram in funiculo distributionis ; | |
| 55 et habitare fecit in tabernaculis eorum tribus Israël. | |
| 56 Et tentaverunt, et exacerbaverunt Deum excelsum, et testimonia ejus non custodierunt. | |
| 57 Et averterunt se, et non servaverunt pactum : quemadmodum patres eorum, conversi sunt in arcum pravum. | |
| 58 In iram concitaverunt eum in collibus suis, et in sculptilibus suis ad æmulationem eum provocaverunt. | |
| 59 Audivit Deus, et sprevit, et ad nihilum redegit valde Israël. | |
| 60 Et repulit tabernaculum Silo, tabernaculum suum, ubi habitavit in hominibus. | |
| 61 Et tradidit in captivitatem virtutem eorum, et pulchritudinem eorum in manus inimici. | |
| 62 Et conclusit in gladio populum suum, et hæreditatem suam sprevit. | |
| 63 Juvenes eorum comedit ignis, et virgines eorum non sunt lamentatæ. | |
| 64 Sacerdotes eorum in gladio ceciderunt, et viduæ eorum non plorabantur. | |
| 65 Et excitatus est tamquam dormiens Dominus, tamquam potens crapulatus a vino. | |
| 66 Et percussit inimicos suos in posteriora ; opprobrium sempiternum dedit illis. | |
| 67 Et repulit tabernaculum Joseph, et tribum Ephraim non elegit : | |
| 68 sed elegit tribum Juda, montem Sion, quem dilexit. | |
| 69 Et ædificavit sicut unicornium sanctificium suum, in terra quam fundavit in sæcula. | |
| 70 Et elegit David, servum suum, et sustulit eum de gregibus ovium ; de post f?tantes accepit eum : | |
| 71 pascere Jacob servum suum, et Israël hæreditatem suam. | |
| 72 Et pavit eos in innocentia cordis sui, et in intellectibus manuum suarum deduxit eos. |