Proverbia 8

¹Numquid non sapientia clamitat,
et prudentia dat vocem suam?
²In summis verticibus
supra viam in mediis semitis stans,
³iuxta portas ad introitum civitatis,
in ipsis foribus conclamat:
⁴“ O viri, ad vos clamito,
et vox mea ad filios hominum.
⁵Intellegite, parvuli, astutiam;
et insipientes, animadvertite.
⁶Audite, quoniam de rebus magnis locutura sum,
et aperientur labia mea, ut recta praedicent.
⁷Veritatem meditabitur guttur meum,
et labia mea detestabuntur impium.
⁸Iusti sunt omnes sermones oris mei,
non est in eis pravum quid neque perversum;
⁹omnes recti sunt intellegentibus
et aequi invenientibus scientiam.
¹⁰Accipitc disciplinam meam et non pecuniam,
doctrinam magis quam aurum electum.
¹¹Melior est enim sapientia gemmis,
et omne desiderabile ei non potest comparari ”.
¹²Ego sapientia habito cum prudentia
et artem excogitandi invenio.
¹³Timor Domini odisse malum;
arrogantiam et superbiam et viam pravam
et os bilingue detestor.
¹⁴Meum est consilium et prudentia,
mea est intellegentia, mea est fortitudo.
¹⁵Per me reges regnant,
et principes iusta decernunt;
¹⁶per me duces imperant,
et potentes decernunt iustitiam.
¹⁷Ego diligentes me diligo;
et, qui mane vigilant ad me, invenient me.
¹⁸Mecum sunt divitiae et gloria,
opes superbae et iustitia.
¹⁹Melior est enim fructus meus auro et obryzo,
et genimina mea argento electo.
²⁰In viis iustitiae ambulo,
in medio semitarum iudicii,
²¹ut ditem diligentes me
et thesauros eorum repleam.
²²Dominus possedit me in initio viarum suarum,
antequam quidquam faceret a principio;
²³ab aeterno ordinata sum
et ex antiquis, antequam terra fieret.
²⁴Nondum erant abyssi, et ego iam concepta eram,
necdum fontes graves aquis,
²⁵priusquam montes demergerentur,
ante colles ego parturiebar.
²⁶Adhuc terram non fecerat et campos
et initium glebae orbis terrae.
²⁷Quando praeparabat caelos, aderam,
quando certa lege et gyro vallabat abyssos,
²⁸quando nubes firmabat sursum,
et praevaluerunt fontes abyssi,
²⁹quando circumdabat mari terminum suum
et aquis, ne transirent fines suos,
quando iecit fundamenta terrae,
³⁰cum eo eram ut artifex:
delectatio eius per singulos dies,
ludens coram eo omni tempore,
³¹ludens in orbe terrarum,
et deliciae meae esse cum filiis hominum.
³²Nunc ergo, filii, audite me:
beati, qui custodiunt vias meas;
³³audite disciplinam et estote sapientes
et nolite abicere eam.
³⁴Beatus homo, qui audit me
et qui vigilat ad fores meas cotidie
et observat ad postes ostii mei.
³⁵Qui me invenerit, inveniet vitam
et hauriet delicias a Domino.
³⁶Qui autem in me peccaverit, laedet animam suam:
omnes, qui me oderunt, diligunt mortem.

Vetus Testamentum

Novum Testamentum

Cambia Bibbia

Confronta con un'altra Bibbia

Versetti esaminati