SCRUTATIO

Martedi, 15 settembre 2026 - Beata Maria Vergine Addolorata ( Letture di oggi)

Ecclesiasticus 10


font
NOVA VULGATABiblia Sagrada
1 Iudex sapiens instituet populum suum,
et principatus sensati stabilis erit.
1 Gobernante sabio instruye a su pueblo, | autoridad inteligente está bien consolidada.
2 Secundum iudicem populi sic et ministri eius,
et qualis rector est civitatis, tales et inhabitantes in ea.
2 A tal gobernante, tales ministros, | a tal alcalde, tales vecinos.
3 Rex insipiens perdet populum suum,
et civitates inhabitabuntur per sensum potentium.
3 Un rey sin instrucción arruina a su pueblo, | pero la ciudad prospera por los gobernantes prudentes.
4 In manu Dei potestas terrae,
et utilem rectorem suscitabit in tempus super illam.
4 En manos del Señor está el gobierno de la tierra, | sobre ella suscitará a su tiempo al hombre apto.
5 In manu Dei prosperitas hominis,
et super faciem scribae imponet honorem suum.
5 En manos del Señor está el éxito del hombre, | y él otorga su gloria al legislador.
6 Pro omni iniuria proximi ne rependas
et nihil agas in operibus superbiae.
6 Por ningún agravio guardes rencor al prójimo, | ni actúes guiado por un arrebato de insolencia.
7 Odibilis coram Deo est et hominibus superbia,
et utrisque execrabilis omnis vexatio.
7 La soberbia es odiosa al Señor y a los humanos, | y para ambos es un delito la injusticia.
8 Regnum a gente in gentem transfertur
propter iniustitias et contumelias et divitias dolosas.
8 La soberanía pasa de una nación a otra, | a causa de las injusticias, la violencia y el dinero. | Nadie es más injusto que el avaro, | pues vende hasta la propia alma.
9 Avaro autem nihil est scelestius,
hic enim et animam suam venalem habet.
9 ¿De qué se enorgullece el que es tierra y ceniza?, | ¡si ya en vida su vientre es podredumbre!
10 Quid superbit terra et cinis?
Quoniam in vita sua proiecit intima sua.
10 La larga enfermedad desconcierta al médico, | y quien hoy es rey mañana también morirá.
11 Languor prolixior gravat medicum,
brevis languor serenat medicum.
11 Cuando un hombre muere, | recibe como herencia lombrices, bichos y gusanos.
12 Omnis potentatus brevis vita,
sic et rex hodie est et cras morietur.
12 Principio de la soberbia es alejarse del Señor | y apartar el corazón del Creador.
13 Cum enim morietur homo,
hereditabit serpentes et bestias et vermes.
13 Porque principio de la soberbia es el pecado, | y quien se entrega a ella hace llover abominación. | Por eso el Señor les infligió calamidades, | y los abatió completamente.
14 Initium superbiae hominis apostatare a Deo;
14 El Señor derribó del trono a los poderosos, | y en su lugar hizo sentar a los sencillos.
15 et ab eo, qui fecit illum, recessit cor eius.
Quoniam initium omnis peccati est superbia,
qui tenuerit illam, ebulliet maledictum,
et subvertet eum in finem.
15 El Señor arrancó las raíces de los soberbios, | y en su lugar plantó a los humildes.
16 Propterea mirabiles fecit Dominus plagas malorum
et destruxit eos usque in finem.
16 El Señor devastó los territorios de las naciones | y los destruyó hasta los cimientos de la tierra.
17 Sedes ducum superborum destruxit Deus
et sedere fecit mites pro eis.
17 Arrebató a algunos y los destruyó, | borrando de la tierra su recuerdo.
18 Radices gentium superbarum eradicavit Deus
et plantavit humiles pro ipsis.
18 No se ha creado la soberbia para el ser humano, | ni la ira apasionada para el nacido de mujer.
19 Terras gentium evertit Dominus
et perdidit eas usque ad fundamentum.
19 ¿Qué raza es digna de honor? La del ser humano. | ¿Qué raza es digna de honor? Los que temen al Señor. | ¿Qué raza es despreciable? La del ser humano. | ¿Qué raza es despreciable? Los que violan los mandamientos.
20 Arefecit ex ipsis et disperdidit eos
et cessare fecit memoriam eorum a terra.
20 Entre hermanos, su jefe es digno de honor, | pero el Señor honra a los que le temen.
21 Memoriam superborum perdidit Deus
et reliquit memoriam humilium sensu.
21 Principio de acogida es el temor del Señor, | pero principio de rechazo son la obstinación y la soberbia.
22 Non est creata hominibus superbia,
neque iracundia nato mulierum.
22 Rico o distinguido o pobre, | su orgullo es el temor del Señor.
23 Semen hominum honoratum hoc,
quod timet Deum;
semen autem hoc exhonorabitur,
quod praeterit mandata Domini.
23 No es justo despreciar al pobre inteligente, | ni es conveniente honrar al pecador.
24 In medio fratrum rector illorum in honore;
et, qui timent Dominum, erunt in oculis illius.
24 El noble, el juez y el poderoso reciben honores, | pero ninguno es mayor que quien teme al Señor.
25 Peregrinus, advena et pauper:
timor Dei est gloria eorum.
25 Al criado sabio lo servirán hombres libres, | y el hombre inteligente no lo criticará.
26 Noli despicere hominem iustum pauperem
et noli magnificare virum peccatorem divitem.
26 No presumas de sabio al hacer tu tarea, | ni te gloríes, cuando estés en aprieto.
27 Magnus et iudex et potens est in honore,
sed non est maior illo, qui timet Deum.
27 Más vale el que trabaja y anda sobrado | que el que alardea y carece de pan.
28 Servo sensato liberi servient;
et vir prudens et disciplinatus non murmurabit correptus.
28 Hijo, ten una moderada estima de ti mismo, | y valórate en la justa medida.
29 Noli extollere te in faciendo opere tuo
et noli gloriari in tempore angustiae tuae.
29 ¿Quién defenderá al que se condena a sí mismo? | ¿Quién honrará al que a sí mismo se desprecia?
30 Melior est, qui operatur et abundat in omnibus,
quam qui gloriatur et eget pane.
30 El pobre es honrado por su saber, | y el rico es honrado por su riqueza.
31 Fili, in mansuetudine honora animam tuam
et da illi victum cultumque secundum meritum suum.
31 Quien es apreciado en la pobreza, | ¡cuánto más lo será en la riqueza! | Y quien es despreciado en la riqueza, | ¡cuánto más lo será en la pobreza!
32 Peccantem in animam suam quis iustificabit?
Et quis honorificabit exhonorantem animam suam?
33 Est pauper, qui honoratur propter disciplinam et timorem suum,
et est homo, qui honorificatur propter substantiam suam.
34 Qui autem honoratur in paupertate, quanto magis in substantia!
Et, qui exhonoratur in substantia, quanto magis in paupertate!