Ecclesiasticus 10
Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).
Versetti esaminati
| Nova Vulgata | La Biblia |
|---|---|
| 1 Iudex sapiens instituet populum suum, et principatus sensati stabilis erit. | 1 Gobernante sabio instruye a su pueblo, | autoridad inteligente está bien consolidada. |
| 2 Secundum iudicem populi sic et ministri eius, et qualis rector est civitatis, tales et inhabitantes in ea. | 2 A tal gobernante, tales ministros, | a tal alcalde, tales vecinos. |
| 3 Rex insipiens perdet populum suum, et civitates inhabitabuntur per sensum potentium. | 3 Un rey sin instrucción arruina a su pueblo, | pero la ciudad prospera por los gobernantes prudentes. |
| 4 In manu Dei potestas terrae, et utilem rectorem suscitabit in tempus super illam. | 4 En manos del Señor está el gobierno de la tierra, | sobre ella suscitará a su tiempo al hombre apto. |
| 5 In manu Dei prosperitas hominis, et super faciem scribae imponet honorem suum. | 5 En manos del Señor está el éxito del hombre, | y él otorga su gloria al legislador. |
| 6 Pro omni iniuria proximi ne rependas et nihil agas in operibus superbiae. | 6 Por ningún agravio guardes rencor al prójimo, | ni actúes guiado por un arrebato de insolencia. |
| 7 Odibilis coram Deo est et hominibus superbia, et utrisque execrabilis omnis vexatio. | 7 La soberbia es odiosa al Señor y a los humanos, | y para ambos es un delito la injusticia. |
| 8 Regnum a gente in gentem transfertur propter iniustitias et contumelias et divitias dolosas. | 8 La soberanía pasa de una nación a otra, | a causa de las injusticias, la violencia y el dinero. | Nadie es más injusto que el avaro, | pues vende hasta la propia alma. |
| 9 Avaro autem nihil est scelestius, hic enim et animam suam venalem habet. | 9 ¿De qué se enorgullece el que es tierra y ceniza?, | ¡si ya en vida su vientre es podredumbre! |
| 10 Quid superbit terra et cinis? Quoniam in vita sua proiecit intima sua. | 10 La larga enfermedad desconcierta al médico, | y quien hoy es rey mañana también morirá. |
| 11 Languor prolixior gravat medicum, brevis languor serenat medicum. | 11 Cuando un hombre muere, | recibe como herencia lombrices, bichos y gusanos. |
| 12 Omnis potentatus brevis vita, sic et rex hodie est et cras morietur. | 12 Principio de la soberbia es alejarse del Señor | y apartar el corazón del Creador. |
| 13 Cum enim morietur homo, hereditabit serpentes et bestias et vermes. | 13 Porque principio de la soberbia es el pecado, | y quien se entrega a ella hace llover abominación. | Por eso el Señor les infligió calamidades, | y los abatió completamente. |
| 14 Initium superbiae hominis apostatare a Deo; | 14 El Señor derribó del trono a los poderosos, | y en su lugar hizo sentar a los sencillos. |
| 15 et ab eo, qui fecit illum, recessit cor eius. Quoniam initium omnis peccati est superbia, qui tenuerit illam, ebulliet maledictum, et subvertet eum in finem. | 15 El Señor arrancó las raíces de los soberbios, | y en su lugar plantó a los humildes. |
| 16 Propterea mirabiles fecit Dominus plagas malorum et destruxit eos usque in finem. | 16 El Señor devastó los territorios de las naciones | y los destruyó hasta los cimientos de la tierra. |
| 17 Sedes ducum superborum destruxit Deus et sedere fecit mites pro eis. | 17 Arrebató a algunos y los destruyó, | borrando de la tierra su recuerdo. |
| 18 Radices gentium superbarum eradicavit Deus et plantavit humiles pro ipsis. | 18 No se ha creado la soberbia para el ser humano, | ni la ira apasionada para el nacido de mujer. |
| 19 Terras gentium evertit Dominus et perdidit eas usque ad fundamentum. | 19 ¿Qué raza es digna de honor? La del ser humano. | ¿Qué raza es digna de honor? Los que temen al Señor. | ¿Qué raza es despreciable? La del ser humano. | ¿Qué raza es despreciable? Los que violan los mandamientos. |
| 20 Arefecit ex ipsis et disperdidit eos et cessare fecit memoriam eorum a terra. | 20 Entre hermanos, su jefe es digno de honor, | pero el Señor honra a los que le temen. |
| 21 Memoriam superborum perdidit Deus et reliquit memoriam humilium sensu. | 21 Principio de acogida es el temor del Señor, | pero principio de rechazo son la obstinación y la soberbia. |
| 22 Non est creata hominibus superbia, neque iracundia nato mulierum. | 22 Rico o distinguido o pobre, | su orgullo es el temor del Señor. |
| 23 Semen hominum honoratum hoc, quod timet Deum; semen autem hoc exhonorabitur, quod praeterit mandata Domini. | 23 No es justo despreciar al pobre inteligente, | ni es conveniente honrar al pecador. |
| 24 In medio fratrum rector illorum in honore; et, qui timent Dominum, erunt in oculis illius. | 24 El noble, el juez y el poderoso reciben honores, | pero ninguno es mayor que quien teme al Señor. |
| 25 Peregrinus, advena et pauper: timor Dei est gloria eorum. | 25 Al criado sabio lo servirán hombres libres, | y el hombre inteligente no lo criticará. |
| 26 Noli despicere hominem iustum pauperem et noli magnificare virum peccatorem divitem. | 26 No presumas de sabio al hacer tu tarea, | ni te gloríes, cuando estés en aprieto. |
| 27 Magnus et iudex et potens est in honore, sed non est maior illo, qui timet Deum. | 27 Más vale el que trabaja y anda sobrado | que el que alardea y carece de pan. |
| 28 Servo sensato liberi servient; et vir prudens et disciplinatus non murmurabit correptus. | 28 Hijo, ten una moderada estima de ti mismo, | y valórate en la justa medida. |
| 29 Noli extollere te in faciendo opere tuo et noli gloriari in tempore angustiae tuae. | 29 ¿Quién defenderá al que se condena a sí mismo? | ¿Quién honrará al que a sí mismo se desprecia? |
| 30 Melior est, qui operatur et abundat in omnibus, quam qui gloriatur et eget pane. | 30 El pobre es honrado por su saber, | y el rico es honrado por su riqueza. |
| 31 Fili, in mansuetudine honora animam tuam et da illi victum cultumque secundum meritum suum. | 31 Quien es apreciado en la pobreza, | ¡cuánto más lo será en la riqueza! | Y quien es despreciado en la riqueza, | ¡cuánto más lo será en la pobreza! |
| 32 Peccantem in animam suam quis iustificabit? Et quis honorificabit exhonorantem animam suam? | |
| 33 Est pauper, qui honoratur propter disciplinam et timorem suum, et est homo, qui honorificatur propter substantiam suam. | |
| 34 Qui autem honoratur in paupertate, quanto magis in substantia! Et, qui exhonoratur in substantia, quanto magis in paupertate! |