Ecclesiasticus 50

¹Simon, Oniae filius, sacerdos magnus,
qui in vita sua suffulsit domum
et in diebus suis corroboravit templum.
²Templi etiam altitudo ab ipso fundata est,
substructura elata parietis templi.
³In diebus ipsius excisa est piscina aquarum,
lacus, quasi maris superficies eius.
⁴Qui curavit gentem suam a latrone
et firmavit eam ab obsidione.
⁵Quam gloriosus apparuit, cum prospiceret e tabernaculo
in egressu domus velamenti!
⁶Quasi stella matutina in medio nebulae
et quasi luna plena in diebus festi
⁷et quasi sol refulgens super templum Dei.
⁸Quasi arcus refulgens inter nebulas gloriae
et quasi flos rosarum in diebus vernis
et quasi lilia, quae sunt in transitu aquae,
et quasi flos Libani in diebus aestatis;
⁹quasi ignis effulgens et tus ardens in igne,
¹⁰quasi vas auri solidum
ornatum omni lapide pretioso,
¹¹quasi oliva pullulans fructibus
et cupressus in nubes se extollens,
in accipiendo ipsum stolam gloriae et vestiri eum in consummationemmagnificentiae.
¹²In ascensu altaris sancti,
cum gloriam daret peribolo sanctuarii
¹³et acciperet partes de manu sacerdotum,
et ipse stans iuxta aram,
et circa illum corona fratrum,
quasi plantatio cedri in monte Libano,
¹⁴sic circa illum steterunt quasi rami palmae
omnes filii Aaron in gloria sua.
¹⁵Oblatio autem Domini in manibus ipsorum
coram omni synagoga Israel,
et consummatione fungens in ara,
ordinans oblationem Omnipotentis.
¹⁶Porrexit manum suam in libatione
et libavit de sanguine uvae;
¹⁷effudit in fundamento altaris
odorem divinum excelso Principi.
¹⁸Tunc exclamaverunt filii Aaron,
in tubis productilibus sonuerunt
et auditam fecerunt vocem magnam
in memoriam coram Deo altissimo.
¹⁹Tunc omnis populus simul properaverunt
et ceciderunt in faciem super terram
adorare Dominum Deum suum
et dare preces omnipotenti Deo excelso.
²⁰Et laudaverunt psallentes in vocibus suis,
et magnus resonabat cantus suavitatis plenus.
²¹Et rogavit populus Dominum excelsum in prece coram Misericorde,
usque dum perfectus est honor Domini;
et munus suum perfecerunt.
²²Tunc descendens manus suas extulit
in omnem congregationem filiorum Israel
dare benedictionem Domini in labiis suis
et in nomine ipsius gloriari;
²³et iteraverunt adorationem suam,
ut acciperent benedictionem Altissimi.
²⁴Et nunc benedicite Deum omnium,
qui magna facit in omni terra,
exaltans dies nostros a ventre matris nostrae
et faciens nobiscum secundum suam misericordiam.
²⁵Det nobis iucunditatem cordis
et fieri pacem in diebus nostris in Israel per dies sempiternos;
²⁶credere Israel nobiscum esse Dei misericordiam,
ut liberet nos in diebus nostris.
²⁷Duas gentes odit anima mea,
tertia autem non est quidem gens:
²⁸qui sedent in monte Seir et Philisthim
et stultus populus, qui habitat in Sichimis.
²⁹Doctrinam sapientiae et disciplinae
scripsit in codice isto Iesus filius Sirach, Ierosolymita,
qui effudit sapientiam de corde suo.
³⁰Beatus, qui in istis versatur sermonibus;
qui ponit illa in corde suo, sapiens erit semper.
³¹Si enim haec fecerit, ad omnia valebit,
quia timor Domini vestigium eius est.

Vetus Testamentum

Novum Testamentum

Cambia Bibbia

Confronta con un'altra Bibbia

Versetti esaminati