Psalmen 103
Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).
Versetti esaminati
| Einheitsübersetzung | Septuaginta - Nestle-Aland |
|---|---|
| 1 [Von David.] Lobe den Herrn, meine Seele, und alles in mir seinen heiligen Namen! | 1 τω δαυιδ ευλογει η ψυχη μου τον κυριον κυριε ο θεος μου εμεγαλυνθης σφοδρα εξομολογησιν και ευπρεπειαν ενεδυσω |
| 2 Lobe den Herrn, meine Seele, und vergiss nicht, was er dir Gutes getan hat: | 2 αναβαλλομενος φως ως ιματιον εκτεινων τον ουρανον ωσει δερριν |
| 3 der dir all deine Schuld vergibt und all deine Gebrechen heilt, | 3 ο στεγαζων εν υδασιν τα υπερωα αυτου ο τιθεις νεφη την επιβασιν αυτου ο περιπατων επι πτερυγων ανεμων |
| 4 der dein Leben vor dem Untergang rettet und dich mit Huld und Erbarmen krönt, | 4 ο ποιων τους αγγελους αυτου πνευματα και τους λειτουργους αυτου πυρ φλεγον |
| 5 der dich dein Leben lang mit seinen Gaben sättigt; wie dem Adler wird dir die Jugend erneuert. | 5 εθεμελιωσεν την γην επι την ασφαλειαν αυτης ου κλιθησεται εις τον αιωνα του αιωνος |
| 6 Der Herr vollbringt Taten des Heiles, Recht verschafft er allen Bedrängten. | 6 αβυσσος ως ιματιον το περιβολαιον αυτου επι των ορεων στησονται υδατα |
| 7 Er hat Mose seine Wege kundgetan, den Kindern Israels seine Werke. | 7 απο επιτιμησεως σου φευξονται απο φωνης βροντης σου δειλιασουσιν |
| 8 Der Herr ist barmherzig und gnädig, langmütig und reich an Güte. | 8 αναβαινουσιν ορη και καταβαινουσιν πεδια εις τοπον ον εθεμελιωσας αυτοις |
| 9 Er wird nicht immer zürnen, nicht ewig im Groll verharren. | 9 οριον εθου ο ου παρελευσονται ουδε επιστρεψουσιν καλυψαι την γην |
| 10 Er handelt an uns nicht nach unsern Sünden und vergilt uns nicht nach unsrer Schuld. | 10 ο εξαποστελλων πηγας εν φαραγξιν ανα μεσον των ορεων διελευσονται υδατα |
| 11 Denn so hoch der Himmel über der Erde ist, so hoch ist seine Huld über denen, die ihn fürchten. | 11 ποτιουσιν παντα τα θηρια του αγρου προσδεξονται οναγροι εις διψαν αυτων |
| 12 So weit der Aufgang entfernt ist vom Untergang, so weit entfernt er die Schuld von uns. | 12 επ' αυτα τα πετεινα του ουρανου κατασκηνωσει εκ μεσου των πετρων δωσουσιν φωνην |
| 13 Wie ein Vater sich seiner Kinder erbarmt, so erbarmt sich der Herr über alle, die ihn fürchten. | 13 ποτιζων ορη εκ των υπερωων αυτου απο καρπου των εργων σου χορτασθησεται η γη |
| 14 Denn er weiß, was wir für Gebilde sind; er denkt daran: Wir sind nur Staub. | 14 εξανατελλων χορτον τοις κτηνεσιν και χλοην τη δουλεια των ανθρωπων του εξαγαγειν αρτον εκ της γης |
| 15 Des Menschen Tage sind wie Gras, er blüht wie die Blume des Feldes. | 15 και οινος ευφραινει καρδιαν ανθρωπου του ιλαρυναι προσωπον εν ελαιω και αρτος καρδιαν ανθρωπου στηριζει |
| 16 Fährt der Wind darüber, ist sie dahin; der Ort, wo sie stand, weiß von ihr nichts mehr. | 16 χορτασθησεται τα ξυλα του πεδιου αι κεδροι του λιβανου ας εφυτευσεν |
| 17 Doch die Huld des Herrn währt immer und ewig für alle, die ihn fürchten und ehren; sein Heil erfahren noch Kinder und Enkel; | 17 εκει στρουθια εννοσσευσουσιν του ερωδιου η οικια ηγειται αυτων |
| 18 alle, die seinen Bund bewahren, an seine Gebote denken und danach handeln. | 18 ορη τα υψηλα ταις ελαφοις πετρα καταφυγη τοις χοιρογρυλλιοις |
| 19 Der Herr hat seinen Thron errichtet im Himmel, seine königliche Macht beherrscht das All. | 19 εποιησεν σεληνην εις καιρους ο ηλιος εγνω την δυσιν αυτου |
| 20 Lobt den Herrn, ihr seine Engel, ihr starken Helden, die seine Befehle vollstrecken, seinen Worten gehorsam! | 20 εθου σκοτος και εγενετο νυξ εν αυτη διελευσονται παντα τα θηρια του δρυμου |
| 21 Lobt den Herrn, all seine Scharen, seine Diener, die seinen Willen vollziehen! | 21 σκυμνοι ωρυομενοι αρπασαι και ζητησαι παρα του θεου βρωσιν αυτοις |
| 22 Lobt den Herrn, all seine Werke, an jedem Ort seiner Herrschaft! Lobe den Herrn, meine Seele! | 22 ανετειλεν ο ηλιος και συνηχθησαν και εν ταις μανδραις αυτων κοιτασθησονται |
| 23 εξελευσεται ανθρωπος επι το εργον αυτου και επι την εργασιαν αυτου εως εσπερας | |
| 24 ως εμεγαλυνθη τα εργα σου κυριε παντα εν σοφια εποιησας επληρωθη η γη της κτησεως σου | |
| 25 αυτη η θαλασσα η μεγαλη και ευρυχωρος εκει ερπετα ων ουκ εστιν αριθμος ζωα μικρα μετα μεγαλων | |
| 26 εκει πλοια διαπορευονται δρακων ουτος ον επλασας εμπαιζειν αυτω | |
| 27 παντα προς σε προσδοκωσιν δουναι την τροφην αυτοις ευκαιρον | |
| 28 δοντος σου αυτοις συλλεξουσιν ανοιξαντος δε σου την χειρα τα συμπαντα πλησθησονται χρηστοτητος | |
| 29 αποστρεψαντος δε σου το προσωπον ταραχθησονται αντανελεις το πνευμα αυτων και εκλειψουσιν και εις τον χουν αυτων επιστρεψουσιν | |
| 30 εξαποστελεις το πνευμα σου και κτισθησονται και ανακαινιεις το προσωπον της γης | |
| 31 ητω η δοξα κυριου εις τον αιωνα ευφρανθησεται κυριος επι τοις εργοις αυτου | |
| 32 ο επιβλεπων επι την γην και ποιων αυτην τρεμειν ο απτομενος των ορεων και καπνιζονται | |
| 33 ασω τω κυριω εν τη ζωη μου ψαλω τω θεω μου εως υπαρχω | |
| 34 ηδυνθειη αυτω η διαλογη μου εγω δε ευφρανθησομαι επι τω κυριω | |
| 35 εκλιποισαν αμαρτωλοι απο της γης και ανομοι ωστε μη υπαρχειν αυτους ευλογει η ψυχη μου τον κυριον |