Ecclesiasticus 18

Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).

Torna indietro

Bibbia Vulgata Clementina La Biblia
1 Qui vivet in æternum creavit omnia simul.
Deus solus justificabitur,
et manet invictus rex in æternum.
1 El que vive eternamente lo creó todo por igual;
2 Quis sufficit enarrare opera illius ?
2 solo el Señor es reconocido justo, | y no hay otro fuera de él.
3 quis enim investigabit magnalia ejus ?
3 Gobierna el mundo con la palma de su mano, | y todo obedece a su voluntad, | pues él con su poder es rey de todos, | separando en ellos las cosas santas de las profanas.
4 virtutem autem magnitudinis ejus quis enuntiabit ?
aut quis adjiciet enarrare misericordiam ejus ?
4 A nadie permitió que anunciara sus obras. | ¿Quién rastreará sus maravillas?
5 Non est minuere neque adjicere,
nec est invenire magnalia Dei.
5 ¿Quién medirá el poder de su majestad? | ¿Quién conseguirá narrar sus misericordias?
6 Cum consummaverit homo, tunc incipiet :
et cum quieverit, aporiabitur.
6 No hay nada que quitar, ni nada que añadir, | ni se pueden rastrear las maravillas del Señor.
7 Quid est homo ? et quæ est gratia illius ?
et quid bonum aut quid nequam illius ?
7 Cuando el hombre termina, entonces empieza, | cuando se detiene, entonces queda asombrado.
8 Numerus dierum hominum, ut multum centum anni,
quasi gutta aquæ maris deputati sunt :
et sicut calculus arenæ, sic exigui anni in die ævi.
8 ¿Qué es el hombre?, ¿para qué sirve?, | ¿cuál es su bien y cuál su mal?
9 Propter hoc patiens est Deus in illis,
et effundit super eos misericordiam suam.
9 Los días del hombre son cien años como mucho; | el día más imprevisible de todos es el de la muerte.
10 Vidit præsumptionem cordis eorum, quoniam mala est :
et cognovit subversionem illorum, quoniam nequam est.
10 Como gota de agua en el mar, como grano de arena, | así son sus pocos años frente a un día de la eternidad.
11 Ideo adimplevit propitiationem suam in illis,
et ostendit eis viam æquitatis.
11 Por eso el Señor es paciente con los humanos | y derrama sobre ellos su misericordia.
12 Miseratio hominis circa proximum suum :
misericordia autem Dei super omnem carnem.
12 Él ve y sabe que el fin de ellos es miserable, | por eso multiplica su perdón.
13 Qui misericordiam habet, docet et erudit
quasi pastor gregem suum.
13 El hombre se compadece de su prójimo, | el Señor, de todo ser viviente. | Él reprende, adoctrina, enseña | y guía como un pastor a su rebaño.
14 Miseretur excipientis doctrinam miserationis,
et qui festinat in judiciis ejus.
14 Se compadece de los que acogen la instrucción | y de los que se afanan por sus decretos.
15 Fili, in bonis non des querelam,
et in omni dato non des tristitiam verbi mali.
15 Hijo, a los favores no añadas un reproche, | ni a cada regalo palabras ofensivas.
16 Nonne ardorem refrigerabit ros ?
sic et verbum melius quam datum.
16 ¿No mitiga el rocío el calor ardiente? | Así una palabra es mejor que un regalo.
17 Nonne ecce verbum super datum bonum ?
sed utraque cum homine justificato.
17 ¿No vale más una palabra que un buen obsequio? | Ambas cosas son propias del hombre caritativo.
18 Stultus acriter improperabit :
et datus indisciplinati tabescere facit oculos.
18 El necio reprocha sin caridad, | y el regalo del avaro consume los ojos.
19 Ante judicium para justitiam tibi,
et antequam loquaris, disce.
19 Antes de hablar, infórmate, | y antes de caer enfermo, cuídate.
20 Ante languorem adhibe medicinam :
et ante judicium interroga teipsum,
et in conspectu Dei invenies propitiationem.
20 Antes del juicio, examínate a ti mismo, | y a la hora de la visita encontrarás perdón.
21 Ante languorem humilia te,
et in tempore infirmitatis ostende conversationem tuam.
21 Antes de caer enfermo, humíllate, | y cuando peques, muestra arrepentimiento.
22 Non impediaris orare semper,
et ne verearis usque ad mortem justificari,
quoniam merces Dei manet in æternum.
22 Nada te impida cumplir un voto a tiempo, | y no esperes a la muerte para cumplirlo.
23 Ante orationem præpara animam tuam,
et noli esse quasi homo qui tentat Deum.
23 Antes de hacer una promesa, prepárate, | y no seas como uno que tienta al Señor.
24 Memento iræ in die consummationis,
et tempus retributionis in conversatione faciei.
24 Acuérdate de la ira de los últimos días, | y del momento del castigo, cuando él aparte su rostro.
25 Memento paupertatis in tempore abundantiæ,
et necessitatum paupertatis in die divitiarum.
25 En tiempo de abundancia acuérdate de la carestía, | de la pobreza y la indigencia en los días de riqueza.
26 A mane usque ad vesperam immutabitur tempus,
et hæc omnia citata in oculis Dei.
26 De la mañana a la tarde cambia el tiempo, | y todo pasa deprisa delante del Señor.
27 Homo sapiens in omnibus metuet,
et in diebus delictorum attendet ab inertia.
27 La persona sabia en todo es precavida, | y en ocasión de pecado se abstiene de la culpa.
28 Omnis astutus agnoscit sapientiam,
et invenienti eam dabit confessionem.
28 Todo el que es prudente conoce la sabiduría, | y esta rinde homenaje a quien la encuentra.
29 Sensati in verbis et ipsi sapienter egerunt,
et intellexerunt veritatem et justitiam,
et impluerunt proverbia et judicia.
29 Los prudentes en el hablar también se hacen sabios | y derraman como lluvia proverbios acertados. | Es mejor poner la confianza en un solo amo | que confiarse a un difunto con corazón muerto.
30 Post concupiscentias tuas non eas,
et a voluntate tua avertere.
30 No vayas detrás de tus pasiones | y pon un freno a tus deseos.
31 Si præstes animæ tuæ concupiscentias ejus,
faciat te in gaudium inimicis tuis.
31 Si te concedes la satisfacción de la pasión, | serás el hazmerreír de tus enemigos.
32 Ne oblecteris in turbis nec in modicis :
assidua enim est commissio illorum.
32 No te deleites con muchos placeres, | para no empobrecerte a su costa.
33 Ne fueris mediocris in contentione ex f?nore,
et est tibi nihil in sacculo :
eris enim invidus vitæ tuæ.
33 No te arruines festejando con dinero prestado, | cuando no tienes nada en la bolsa, | pues serás uno que insidia contra la propia vida.