Salmi 65

Sacra Bibbia Garofalo	LXX
1 Per il capocoro. Salmo. Di David. Cantico.	1 εις το τελος ωδη ψαλμου αναστασεως αλαλαξατε τω θεω πασα η γη
2 A te si addice la lode, o Dio, in Sion. E si scioglie il voto a te,	2 ψαλατε δη τω ονοματι αυτου δοτε δοξαν αινεσει αυτου
3 che esaudisci la preghiera. A te ogni mortale viene,	3 ειπατε τω θεω ως φοβερα τα εργα σου εν τω πληθει της δυναμεως σου ψευσονται σε οι εχθροι σου
4 a causa delle colpe. Se ci soverchiano i nostri delitti, tu li ricopri.	4 πασα η γη προσκυνησατωσαν σοι και ψαλατωσαν σοι ψαλατωσαν τω ονοματι σου διαψαλμα
5 Felice chi scegli e porti vicino, per abitare nei tuoi recinti. Ci saziamo dei beni della tua casa, nella santità del tuo santuario.	5 δευτε και ιδετε τα εργα του θεου φοβερος εν βουλαις υπερ τους υιους των ανθρωπων
6 In modi mirabili, con giustizia ci rispondi, o Dio della nostra salvezza, fiducia di tutte le plaghe del mondo e delle isole lontane.	6 ο μεταστρεφων την θαλασσαν εις ξηραν εν ποταμω διελευσονται ποδι εκει ευφρανθησομεθα επ' αυτω
7 Tu che pianti saldi i monti con la tua forza, cinto di potenza.	7 τω δεσποζοντι εν τη δυναστεια αυτου του αιωνος οι οφθαλμοι αυτου επι τα εθνη επιβλεπουσιν οι παραπικραινοντες μη υψουσθωσαν εν εαυτοις διαψαλμα
8 Tu che acquieti il ruggito dei mari, il ruggito dei loro marosi. I varchi d’oriente e d’occidente tu soggioghi.	8 ευλογειτε εθνη τον θεον ημων και ακουτισασθε την φωνην της αινεσεως αυτου
9 E si agitano i popoli e paventano coloro che abitano le estreme contrade, per i tuoi prodigi.	9 του θεμενου την ψυχην μου εις ζωην και μη δοντος εις σαλον τους ποδας μου
10 Visiti la terra e la fai traboccare; la arricchisci assai. Il canale divino è rigonfio di acque; appresti le loro biade, perché così le prepari.	10 οτι εδοκιμασας ημας ο θεος επυρωσας ημας ως πυρουται το αργυριον
11 I suoi solchi irrighi, eguagli le glebe; con scrosci le ammolli, ne benedici i germogli.	11 εισηγαγες ημας εις την παγιδα εθου θλιψεις επι τον νωτον ημων
12 Coroni l’annata con la tua bontà; le tue carreggiate stillano pinguedine.	12 επεβιβασας ανθρωπους επι τας κεφαλας ημων διηλθομεν δια πυρος και υδατος και εξηγαγες ημας εις αναψυχην
13 Stillano i pascoli della steppa, di letizia si cingono i colli.	13 εισελευσομαι εις τον οικον σου εν ολοκαυτωμασιν αποδωσω σοι τας ευχας μου
14 Si vestono i prati di greggi e le valli sì coprono di grano. Giubilano e cantano.	14 ας διεστειλεν τα χειλη μου και ελαλησεν το στομα μου εν τη θλιψει μου
	15 ολοκαυτωματα μεμυαλωμενα ανοισω σοι μετα θυμιαματος και κριων ποιησω σοι βοας μετα χιμαρων διαψαλμα
	16 δευτε ακουσατε και διηγησομαι παντες οι φοβουμενοι τον θεον οσα εποιησεν τη ψυχη μου
	17 προς αυτον τω στοματι μου εκεκραξα και υψωσα υπο την γλωσσαν μου
	18 αδικιαν ει εθεωρουν εν καρδια μου μη εισακουσατω κυριος
	19 δια τουτο εισηκουσεν μου ο θεος προσεσχεν τη φωνη της δεησεως μου
	20 ευλογητος ο θεος ος ουκ απεστησεν την προσευχην μου και το ελεος αυτου απ' εμου