Salmi 42

Sacra Bibbia Garofalo	Biblia Tysiąclecia
1 Per il capocoro. Istruttivo dei figli di Korakh.	1 Kierownikowi chóru. Pieśń pouczająca. Synów Koracha.
2 Come la cerva anela ai rivi delle acque, così la mia anima anela a te, o Dio!	2 Jak łania pragnie wody ze strumieni, tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże!
3 Ha sete la mia anima di Dio, del Dio vivente. «Quando verrò e vedrò il volto di Dio?»	3 Dusza moja pragnie Boga, Boga żywego: kiedyż więc przyjdę i ujrzę oblicze Boże?
4 Per me le mie lacrime sono pane giorno e notte; da quando tutto il giorno mi dicono: «Dov’è il tuo Dio?»	4 Łzy stały się dla mnie chlebem we dnie i w nocy, gdy mówią mi co dzień: Gdzie jest twój Bóg?
5 Queste cose ricordo ed effondo su di me la mia anima; perché passavo entro il padiglione della maestà, fino alla casa di Dio, al fragore del giubilo e della lode fra turba festante.	5 Gdy wspominam o tym, rozrzewnia się dusza moja we mnie, ponieważ wstępowałem do przedziwnego namiotu, do domu Bożego, wśród głosów radości i dziękczynienia w świątecznym orszaku.
6 Perché sei oppressa, anima mia, e perché ti turbi dentro di me? Spera in Dio, perché ancora lo loderò, salvezza del mio volto e mio Dio.	6 Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo, i czemu jęczysz we mnie? Ufaj Bogu, bo jeszcze Go będę wysławiać: Zbawienie mego oblicza
7 Dentro di me la mia anima si accascia, perciò ti ricordo, dal paese del Giordano e dell’Hermon, dal monte di Mizear.	7 i mojego Boga. A we mnie samym dusza jest zgnębiona, przeto wspominam Cię z ziemi Jordanu i z ziemi Hermonu, i z góry Misar.
8 Abisso chiama abisso, il rombo delle tue cateratte. Tutti i tuoi frangenti e le tue onde sono passati su di me.	8 Głębia przyzywa głębię hukiem Twych potoków. Wszystkie twe nurty i fale nade mną się przewalają.
9 Di giorno comanda Jahvè alla sua bontà e di notte il suo canto è con me, preghiera al Dio della mia vita.	9 Za dnia udziela mi Pan swojej łaski, a w nocy Mu śpiewam, sławię Boga mego życia.
10 Dico a Dio mia rocca: «Perché mi hai dimenticato; perché mi aggiro nello squallore, sotto l’incubo del nemico?»	10 Mówię do Boga: Moja Skało, czemu zapominasz o mnie? Czemu chodzę smutny, gnębiony przez wroga?
11 Spezzando le ossa, mi insultano i miei avversari ripetendo a me tutto il giorno: «Dov’è il tuo Dio?»	11 Kości we mnie się kruszą, gdy lżą mnie przeciwnicy, gdy cały dzień mówią do mnie: Gdzie jest twój Bóg?
12 Perché sei oppressa, anima mia, e perché ti turbi dentro di me? Spera in Dio, perché ancora lo loderò, salvezza del mio volto e mio Dio.	12 Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo, i czemu jęczysz we mnie? Ufaj Bogu, bo jeszcze Go będę wysławiać: Zbawienie mego oblicza i mojego Boga.