Ecclesiasticus 14
Versetti esaminati
| Bibbia Vulgata Clementina | El libro del Pueblo de Dios |
|---|---|
| 1 Beatus vir qui non est lapsus verbo ex ore suo, et non est stimulatus in tristitia delicti. | 1 ¡Feliz el hombre que no ha faltado con su lengua ni es atormentado por el remordimiento! |
| 2 Felix qui non habuit animi sui tristitiam, et non excidit a spe sua. | 2 ¡Feliz el que no tiene que reprocharse a sí mismo y no ve desvanecerse su esperanza! |
| 3 Viro cupido et tenaci sine ratione est substantia : et homini livido ad quid aurum ? | 3 ¿De qué le sirve la riqueza al mezquino y para qué tiene el avaro su fortuna. |
| 4 Qui acervat ex animo suo injuste, aliis congregat, et in bonis illius alius luxuriabitur. | 4 El que acumula, privándose de todo, acumula para otros, y otros se darán buena vida con sus bienes. |
| 5 Qui sibi nequam est, cui alii bonus erit ? et non jucundabitur in bonis suis. | 5 El que es malo consigo mismo ¿con quién será bueno? Ni él mismo disfruta de su fortuna. |
| 6 Qui sibi invidet, nihil est illo nequius : et hæc redditio est malitiæ illius. | 6 No hay nadie peor que el avaro consigo mismo, y ese es el justo pago de su maldad. |
| 7 Et si bene fecerit, ignoranter et non volens facit : et in novissimo manifestat malitiam suam. | 7 Si hace algún bien, lo hace por descuido, y termina por revelar su malicia. |
| 8 Nequam est oculus lividi : et avertens faciem suam, et despiciens animam suam. | 8 Es un malvado el que mira con envidia, el que da vuelta la cara y menosprecia a los demás. |
| 9 Insatiabilis oculus cupidi in parte iniquitatis : non satiabitur donec consumat arefaciens animam suam. | 9 El ojo del ambicioso no está satisfecho con su parte y la ruindad reseca el alma. |
| 10 Oculus malus ad mala, et non saturabitur pane, sed indigens et in tristitia erit super mensam suam. | 10 El miserable mezquina el pan y tiene su mesa siempre vacía. |
| 11 Fili, si habes, benefac tecum, et Deo dignas oblationes offer. | 11 En la medida de tus recursos, vive bien, hijo mío, y presenta al Señor ofrendas dignas. |
| 12 Memor esto quoniam mors non tardat, et testamentum inferorum, quia demonstratum est tibi : testamentum enim hujus mundi morte morietur. | 12 Recuerda que la muerte no tardará y que el pacto del Abismo no te ha sido revelado. |
| 13 Ante mortem benefac amico tuo, et secundum vires tuas exporrigens da pauperi. | 13 Antes de morir, haz el bien a tu amigo y dale con largueza, en la medida de tus fuerzas. |
| 14 Non defrauderis a die bono, et particula boni doni non te prætereat. | 14 No te prives de un día agradable ni desaproveches tu parte de gozo legítimo. |
| 15 Nonne aliis relinques dolores et labores tuos in divisione sortis ? | 15 ¿Acaso no dejarás a otro el fruto de tus trabajos, y el de tus fatigas, para que lo repartan en herencia? |
| 16 Da et accipe, et justifica animam tuam. | 16 Da y recibe, olvida tus preocupaciones, porque no hay que buscar delicias en el Abismo. |
| 17 Ante obitum tuum operare justitiam, quoniam non est apud inferos invenire cibum. | 17 Todo ser viviente envejece como un vestido, porque está en pie la antigua sentencia: «Tienes que morir». |
| 18 Omnis caro sicut f?num veterascet, et sicut folium fructificans in arbore viridi. | 18 En el follaje de un árbol tupido, unas hojas caen y otras brotan: así son las generaciones de carne y de sangre, una muere y otra nace. |
| 19 Alia generantur, et alia dejiciuntur : sic generatio carnis et sanguinis, alia finitur, et alia nascitur. | 19 Toda obra corruptible desaparece y el que la hizo se irá con ella. |
| 20 Omne opus corruptibile in fine deficiet, et qui illud operatur ibit cum illo. | 20 ¡Feliz el hombre que se ocupa de la sabiduría y el que razona con inteligencia, |
| 21 Et omne opus electum justificabitur, et qui operatur illud honorabitur in illo. | 21 el que reflexiona sobre los caminos de la sabiduría y penetra en sus secretos! |
| 22 Beatus vir qui in sapientia morabitur, et qui in justitia sua meditabitur, et in sensu cogitabit circumspectionem Dei : | 22 El la sigue como un rastreador y se queda al acecho de sus pasos; |
| 23 qui excogitat vias illius in corde suo, et in absconditis suis intelligens, vadens post illam quasi investigator, et in viis illius consistens : | 23 espía por sus ventanas y escucha atentamente a sus puertas; |
| 24 qui respicit per fenestras illius, et in januis illius audiens : | 24 busca albergue cerca de su casa y clava una estaca en sus muros; |
| 25 qui requiescit juxta domum illius, et in parietibus illius figens palum, statuet casulam suam ad manus illius, et requiescent in casula illius bona per ævum. | 25 instala su carpa cerca de ella y se alberga en la mejor de las moradas; |
| 26 Statuet filios suos sub tegmine illius, et sub ramis ejus morabitur. | 26 pone a sus hijos bajo el abrigo de ella y vive a la sombre de sus ramas: |
| 27 Protegetur sub tegmine illius a fervore, et in gloria ejus requiescet. | 27 ella lo protege del calor y él habita en su gloria. |