| 1 Agrippa si rivolse a Paolo: «Ti è permesso di parlare in tua difesa». Allora Paolo stese la mano e pronunciò la seguente apologia: | 1 Ο δε Αγριππας ειπε προς τον Παυλον. Εχεις την αδειαν να ομιλησης υπερ σεαυτου. Τοτε ο Παυλος εκτεινας την χειρα, απελογειτο? |
| 2 «Di tutte le accuse mossemi dai Giudei, o re Agrippa, io mi reputo felice di dovermi oggi scagionare alla tua presenza, | 2 Μακαριον νομιζω εμαυτον, βασιλευ Αγριππα, μελλων να απολογηθω ενωπιον σου σημερον περι παντων εις οσα εγκαλουμαι υπο των Ιουδαιων, |
| 3 poiché tu conosci alla perfezione i costumi e le questioni giudaiche. Ti prego perciò di ascoltarmi pazientemente. | 3 μαλιστα επειδη γνωριζεις παντα τα παρα τοις Ιουδαιοις εθιμα και ζητηματα? οθεν δεομαι σου να με ακουσης μετα μακροθυμιας. |
| 4 Ebbene, la mia condotta fin dalla gioventù, quella che dall’inizio ho tenuto in mezzo al mio popolo e a Gerusalemme, tutti i Giudei la conoscono. | 4 Την εκ νεοτητος λοιπον ζωην μου, την οποιαν απ' αρχης εζησα μεταξυ του εθνους μου εν Ιεροσολυμοις, εξευρουσι παντες οι Ιουδαιοι, |
| 5 Essi conoscono da molto, qualora vogliano riconoscerlo, come io sia vissuto da fariseo, a norma cioè della più rigida setta della nostra religione. | 5 επειδη με γνωριζουσιν εξ αρχης, εαν θελωσι να μαρτυρησωσιν, οτι κατα την ακριβεστατην αιρεσιν της θρησκειας ημων εζησα Φαρισαιος. |
| 6 E ora son sottoposto a giudizio perché ho fede nella promessa fatta da Dio ai nostri padri, | 6 Και τωρα παρισταμαι κρινομενος δια την ελπιδα της επαγγελιας της γενομενης υπο του Θεου προς τους πατερας ημων, |
| 7 quella che le nostre dodici tribù, adorando fervidamente Dio notte e giorno, sperano di veder realizzata. Per questa speranza, o re, io vengo accusato da Giudei! | 7 εις την οποιαν το δωδεκαφυλον ημων γενος, λατρευον εκτενως τον Θεον νυκτα και ημεραν, ελπιζει να καταντηση? περι ταυτης της ελπιδος εγκαλουμαι, βασιλευ Αγριππα, υπο των Ιουδαιων. |
| 8 Perché dev’esser ritenuto da voi incredibile che Dio risuscita morti? | 8 Τι απιστευτον κρινεται εις εσας, οτι ο Θεος ανιστα νεκρους; |
| 9 Anch'io veramente stimai mio dovere accanirmi contro la dottrina di Gesù il Nazareno. | 9 Εγω μεν εστοχασθην κατ' εμαυτον οτι επρεπε να πραξω πολλα εναντια εις το ονομα του Ιησου του Ναζωραιου? |
| 10 Lo feci a Gerusalemme e giunsi persino a rinchiudere in carcere molti cristiani con i poteri ricevuti dai gran sacerdoti, e quando si trattava di eliminarli anch'io approvai. | 10 το οποιον και επραξα εν Ιεροσολυμοις, και πολλους των αγιων εγω κατεκλεισα εις φυλακας, λαβων την εξουσιαν παρα των αρχιερεων, και οτε εφονευοντο εδωκα ψηφον κατ' αυτων. |
| 11 Inoltre spesso di sinagoga in sinagoga con punizioni volevo forzarli a bestemmiare, e, incrudelendo oltre ogni dire contro e li perseguitavo fino nelle città straniere. | 11 Και εν πασαις ταις συναγωγαις πολλακις τιμωρων αυτους ηναγκαζον να βλασφημωσι, και καθ' υπερβολην μαινομενος εναντιον αυτων κατεδιωκον εως και εις τας εξω πολεις. |
| 12 In tali circostanze, mentre ero in viaggio per Damasco, munito di autorità e di mandato da parte dei gran sacerdoti, | 12 Εν τουτοις δε, οτε ηρχομην εις την Δαμασκον μετ' εξουσιας και επιτροπης της παρα των αρχιερεων, |
| 13 in pieno giorno, durante il cammino, io vidi, o re, dal cielo, una luce più splendente del sole rifulgere intorno a me e ai compagni di viaggio; | 13 εν τω μεσω της ημερας ειδον καθ' οδον, βασιλευ, φως ουρανοθεν υπερβαινον την λαμπροτητα του ηλιου, το οποιον ελαμψε περι εμε και τους οδοιπορουντας μετ' εμου? |
| 14 e, essendo tutti noi stramazzati a terra, sentii una voce dirmi in aramaico: “Saulo, Saulo, perché mi perseguiti? È inutile che tu ricalcitri contro il pungolo”. | 14 και ενω κατεπεσομεν παντες εις την γην, ηκουσα φωνην λαλουσαν προς με και λεγουσαν εις την Εβραικην διαλεκτον? Σαουλ Σαουλ, τι με διωκεις; σκληρον σοι ειναι να λακτιζης προς κεντρα. |
| 15 Io domandai: “Chi sei, o Signore?”. E il Signore a me: “Io sono Gesù che tu stai perseguitando. | 15 Εγω δε ειπον? Τις εισαι, Κυριε; Και εκεινος ειπεν? Εγω ειμαι ο Ιησους, τον οποιον συ διωκεις. |
| 16 Ma àlzati e sta’ ritto, giacchè per questo ti sono apparso: per costituirti ministro e testimone della visione che hai visto e di quelle che di me vedrai, | 16 Αλλα σηκωθητι και στηθι επι τους ποδας σου? επειδη δια τουτο εφανην εις σε, δια να σε καταστησω υπηρετην και μαρτυρα και οσων ειδες και περι οσων θελω φανερωθη εις σε, |
| 17 e insieme liberarti da Israele e dai pagani, presso i quali io ti mando | 17 εκλεγων σε εκ του λαου και των εθνων, εις τα οποια τωρα σε αποστελλω |
| 18 ad aprire i loro occhi, perché si convertano dalle tenebre alla luce e dal potere di Satana a Dio, e ricevano così il perdono dei peccati e l’eredità tra i santificati mediante la fede in me”. | 18 δια να ανοιξης τους οφθαλμους αυτων, ωστε να επιστρεψωσιν απο του σκοτους εις το φως και απο της εξουσιας του Σατανα προς τον Θεον, δια να λαβωσιν αφεσιν αμαρτιων και κληρονομιαν μεταξυ των ηγιασμενων δια της εις εμε πιστεως. |
| 19 Onde, o re Agrippa, io non fui ribelle alla celeste visione; | 19 Οθεν, βασιλευ Αγριππα, δεν εγεινα απειθης εις την ουρανιον οπτασιαν, |
| 20 ma a quelli di Damasco anzitutto, poi a quelli di Gerusalemme, e in tutta la regione andai predicando a Giudei e a pagani che si ravvedessero e convertissero a Dio compiendo opere degne del ravvedimento. | 20 αλλ' εκηρυττον πρωτον εις τους εν Δαμασκω και Ιεροσολυμοις και εις πασαν την γην της Ιουδαιας, και επειτα εις τα εθνη, να μετανοωσι και να επιστρεφωσιν εις τον Θεον, πραττοντες εργα αξια της μετανοιας. |
| 21 Per questo motivo i Giudei mi presero nel tempio e tentarono di uccidermi. | 21 Δια ταυτα οι Ιουδαιοι συλλαβοντες με εν τω ιερω, επεχειρουν να με φονευσωσιν. |
| 22 Mediante l’aiuto di Dio, dunque, fino a questo giorno ho persistito nell’attestare l’evangelo a piccoli e a grandi, nulla insegnando di diverso da ciò che i Profeti, compreso Mosè, hanno detto dover accadere, | 22 Αξιωθεις ομως της βοηθειας της παρα του Θεου, ισταμαι εως της ημερας ταυτης μαρτυρων προς μικρον τε και μεγαλον, μη λεγων μηδεν εκτος των οσα ελαλησαν οι προφηται και ο Μωυσης οτι εμελλον να γεινωσιν, |
| 23 cioè che il Messia avrebbe sofferto; che, come primo dei risorti, avrebbe recato la luce a Israele e ai pagani». | 23 οτι ο Χριστος εμελλε να παθη, οτι πρωτος αναστας εκ νεκρων μελλει να κηρυξη φως εις τον λαον και εις τα εθνη. |
| 24 Paolo era a questo punto della sua difesa, quando Festo lo interruppe quasi gridando: «Tu stai delirando, o Paolo: la troppa cultura ti fa sragionare». | 24 Ενω δε αυτος απελογειτο ταυτα, ο Φηστος ειπε με μεγαλην φωνην? Μαινεσαι, Παυλε, τα πολλα γραμματα σε καταφερουσιν εις μανιαν. |
| 25 Rispose Paolo: «Non sto delirando, eccellentissimo Festo, ma parlo di cose vere e savie. | 25 Ο δε, Δεν μαινομαι, ειπε, κρατιστε Φηστε, αλλα προφερω λογους αληθειας και νοος υγιαινοντος. |
| 26 Di tali cose infatti è a conoscenza il re, al quale mi rivolgo con tutta sicurezza, inquantochè sono convinto che egli non ignori nulla di tutto questo. Non sono fatti avvenuti in un cantuccio. | 26 Διοτι εχει γνωσιν περι τουτων ο βασιλευς, προς τον οποιον και λαλω μετα παρρησιας? επειδη ειμαι πεπεισμενος οτι δεν λανθανει αυτον ουδεν τουτων, διοτι τουτο δεν ειναι πεπραγμενον εν γωνια. |
| 27 Non è vero, o re Agrippa, che credi ai Profeti? So che ci credi». | 27 Πιστευεις, βασιλευ Αγριππα, εις τους προφητας; εξευρω οτι πιστευεις. |
| 28 E Agrippa a lui: «Con poca fatica tu mi persuadi a fare il cristiano!» | 28 Και ο Αγριππας ειπε προς τον Παυλον? Παρ' ολιγον με πειθεις να γεινω Χριστιανος. |
| 29 E Paolo: «Volesse Iddio che, o con mia poca o molta fatica, non solo tu, ma anche tutti quelli che adesso mi ascoltano diventassero tali quale sono io, salvo queste catene». | 29 Και ο Παυλος ειπεν? Ηθελον ευχεσθαι προς τον Θεον, ουχι μονον συ, αλλα και παντες οι σημερον ακουοντες με, να γεινωσι και παρ' ολιγον και παρα πολυ τοιουτοι οποιος και εγω ειμαι, παρεκτος των δεσμων τουτων. |
| 30 Il re si alzò e con lui il procuratore e Berenice e gli altri dell’assemblea, | 30 Και αφου αυτος ειπε ταυτα, εσηκωθη ο βασιλευς και ο ηγεμων και η Βερνικη και οι συγκαθημενοι μετ' αυτων, |
| 31 e andando via si scambiarono le impressioni: «Quest'uomo non fa nulla che meriti la morte o il carcere». | 31 και αναχωρησαντες ελαλουν προς αλληλους, λεγοντες οτι ουδεν αξιον θανατου η δεσμων πραττει ο ανθρωπος ουτος. |
| 32 Agrippa anzi disse a Festo: «Si sarebbe potuto rimettere in libertà quest'uomo, se non avesse appellato all’imperatore». | 32 Ο δε Αγριππας ειπε προς τον Φηστον? Ο ανθρωπος ουτος ηδυνατο να απολυθη, εαν δεν ειχεν επικαλεσθη τον Καισαρα. |
