| 1 Mi disse: «Figlio dell’uomo, mangia ciò che ti è offerto, mangia questo rotolo e va’, parla alla casa di Israele». | 1 και ειπεν προς με υιε ανθρωπου καταφαγε την κεφαλιδα ταυτην και πορευθητι και λαλησον τοις υιοις ισραηλ |
| 2 Aprii la bocca: egli mi fece mangiare quel rotolo | 2 και διηνοιξα το στομα μου και εψωμισεν με την κεφαλιδα |
| 3 e mi disse: «Figlio dell’uomo, ciba il tuo ventre e riempi le viscere di questo rotolo che ti porgo». Lo mangiai e nella mia bocca ci fu qualcosa di dolce come il miele. | 3 και ειπεν προς με υιε ανθρωπου το στομα σου φαγεται και η κοιλια σου πλησθησεται της κεφαλιδος ταυτης της δεδομενης εις σε και εφαγον αυτην και εγενετο εν τω στοματι μου ως μελι γλυκαζον |
| 4 Quindi mi disse: «Figlio dell’uomo, va’ verso la casa di Israele e parla loro con le mie parole. | 4 και ειπεν προς με υιε ανθρωπου βαδιζε εισελθε προς τον οικον του ισραηλ και λαλησον τους λογους μου προς αυτους |
| 5 Non sei mandato, infatti, a un popolo di linguaggio oscuro e lingua incomprensibile, ma alla casa di Israele; | 5 διοτι ου προς λαον βαθυχειλον και βαρυγλωσσον συ εξαποστελλη προς τον οικον του ισραηλ |
| 6 non a popoli diversi, di oscuro linguaggio e lingua incomprensibile, dei quali non potresti capire i detti: se ti mandassi a loro, essi ti ascolterebbero! | 6 ουδε προς λαους πολλους αλλοφωνους η αλλογλωσσους ουδε στιβαρους τη γλωσση οντας ων ουκ ακουση τους λογους αυτων και ει προς τοιουτους εξαπεστειλα σε ουτοι αν εισηκουσαν σου |
| 7 La casa di Israele non vorrà prestarti attenzione, perché non vogliono ascoltare me; perché tutta la casa d’Israele è sfrontata, di cuore duro. | 7 ο δε οικος του ισραηλ ου μη θελησωσιν εισακουσαι σου διοτι ου βουλονται εισακουειν μου οτι πας ο οικος ισραηλ φιλονεικοι εισιν και σκληροκαρδιοι |
| 8 Ecco: io rendo dura la tua faccia come è dura la loro faccia, la tua fronte come la loro. | 8 και ιδου δεδωκα το προσωπον σου δυνατον κατεναντι των προσωπων αυτων και το νεικος σου κατισχυσω κατεναντι του νεικους αυτων |
| 9 Come diamante, più dura della selce, ho reso la tua fronte; non temerli né scoraggiarti per essi: sono una casa ribelle!» | 9 και εσται δια παντος κραταιοτερον πετρας μη φοβηθης απ' αυτων μηδε πτοηθης απο προσωπου αυτων διοτι οικος παραπικραινων εστιν |
| 10 Mi disse infine: «Figlio dell’uomo, accogli nel tuo cuore tutte le parole che ti rivolgerò e ascoltale con le tue orecchie; | 10 και ειπεν προς με υιε ανθρωπου παντας τους λογους ους λελαληκα μετα σου λαβε εις την καρδιαν σου και τοις ωσιν σου ακουε |
| 11 va’ presso i deportati, verso i figli del tuo popolo, e parla. Riferirai loro: “Così dice il Signore Jahvè”; ascoltino o non lo facciano». | 11 και βαδιζε εισελθε εις την αιχμαλωσιαν προς τους υιους του λαου σου και λαλησεις προς αυτους και ερεις προς αυτους ταδε λεγει κυριος εαν αρα ακουσωσιν εαν αρα ενδωσιν |
| 12 Quindi uno spirito mi sollevò: udii dentro di me lo strepito di un gran fragore, mentre la gloria di Jahvè si alzava dal punto dove si trovava. | 12 και ανελαβεν με πνευμα και ηκουσα κατοπισθεν μου φωνην σεισμου μεγαλου ευλογημενη η δοξα κυριου εκ του τοπου αυτου |
| 13 Questo grande fragore era il rumore delle ali degli esseri animati, che battevano l’una contro l’altra, e il rumore simultaneo delle ruote. | 13 και ειδον φωνην πτερυγων των ζωων πτερυσσομενων ετερα προς την ετεραν και φωνη των τροχων εχομενη αυτων και φωνη του σεισμου |
| 14 Uno spirito, dunque, mi sollevò e mi portò via. Me ne andavo triste, con l’animo fortemente eccitato, mentre la mano di Jahvè si faceva sentire potentemente su di me. | 14 και το πνευμα εξηρεν με και ανελαβεν με και επορευθην εν ορμη του πνευματος μου και χειρ κυριου εγενετο επ' εμε κραταια |
| 15 Venni così a Tel-Abib, tra i deportati che stavano lungo il fiume Chebar e rimasi per sette giorni, là dove essi abitavano, attonito, in mezzo a loro. | 15 και εισηλθον εις την αιχμαλωσιαν μετεωρος και περιηλθον τους κατοικουντας επι του ποταμου του χοβαρ τους οντας εκει και εκαθισα εκει επτα ημερας αναστρεφομενος εν μεσω αυτων |
| 16 Passati sette giorni, mi fu rivolta la di Jahvè: | 16 και εγενετο μετα τας επτα ημερας λογος κυριου προς με λεγων |
| 17 «Figlio dell’uomo, ti ho costituito sentinella per la casa di Israele; quando ascolterai qualche detto dalla mia bocca, li ammonirai per me. | 17 υιε ανθρωπου σκοπον δεδωκα σε τω οικω ισραηλ και ακουση εκ στοματος μου λογον και διαπειληση αυτοις παρ' εμου |
| 18 Se, quando dirò al malvagio: “Tu certo, morirai”, non lo ammonirai, non parlerai per allontanare il malvagio dalla sua malvagia condotta, così che viva, egli, il malvagio, morirà per la sua iniquità, ma io esigerò da te il suo sangue. | 18 εν τω λεγειν με τω ανομω θανατω θανατωθηση και ου διεστειλω αυτω ουδε ελαλησας του διαστειλασθαι τω ανομω αποστρεψαι απο των οδων αυτου του ζησαι αυτον ο ανομος εκεινος τη αδικια αυτου αποθανειται και το αιμα αυτου εκ χειρος σου εκζητησω |
| 19 Se tu, invece, ammonirai il malvagio e questi non desisterà dalla sua malvagità e dalla sua prava condotta, egli morirà per la sua iniquità, ma tu avrai salvato te stesso. | 19 και συ εαν διαστειλη τω ανομω και μη αποστρεψη απο της ανομιας αυτου και της οδου αυτου ο ανομος εκεινος εν τη αδικια αυτου αποθανειται και συ την ψυχην σου ρυση |
| 20 Se un giusto si allontanerà dalla sua giustizia e commetterà ingiustizia, porrò inciampi dinanzi a lui: egli morirà. Se non lo avrai ammonito, egli morirà per il suo peccato e non saranno ricordate le opere giuste che egli ha compiuto, ma io esigerò da te il suo sangue. | 20 και εν τω αποστρεφειν δικαιον απο των δικαιοσυνων αυτου και ποιηση παραπτωμα και δωσω την βασανον εις προσωπον αυτου αυτος αποθανειται οτι ου διεστειλω αυτω και εν ταις αμαρτιαις αυτου αποθανειται διοτι ου μη μνησθωσιν αι δικαιοσυναι αυτου ας εποιησεν και το αιμα αυτου εκ της χειρος σου εκζητησω |
| 21 Se poi ammonirai il giusto di non peccare ed egli non peccherà, certo, vivrà, perché è stato ammonito, e tu avrai salvato la tua vita». | 21 συ δε εαν διαστειλη τω δικαιω του μη αμαρτειν και αυτος μη αμαρτη ο δικαιος ζωη ζησεται οτι διεστειλω αυτω και συ την σεαυτου ψυχην ρυση |
| 22 Qui, inoltre, fu sopra di me la mano di Jahvè; egli mi disse: «Levati, va’ nella pianura, là ti parlerò». | 22 και εγενετο επ' εμε χειρ κυριου και ειπεν προς με αναστηθι και εξελθε εις το πεδιον και εκει λαληθησεται προς σε |
| 23 Mi levai e uscii nella pianura; ed ecco la gloria di Jahvè era là, fermata, come la gloria che avevo visto lungo il fiume Chebar. Mi gettai faccia a terra. | 23 και ανεστην και εξηλθον εις το πεδιον και ιδου εκει δοξα κυριου ειστηκει καθως η ορασις και καθως η δοξα ην ειδον επι του ποταμου του χοβαρ και πιπτω επι προσωπον μου |
| 24 Venne, però, in me uno spirito che mi fece alzare. Allora Jahvè mi parlò e disse: «Va’, chiuditi in casa. | 24 και ηλθεν επ' εμε πνευμα και εστησεν με επι ποδας μου και ελαλησεν προς με και ειπεν μοι εισελθε και εγκλεισθητι εν μεσω του οικου σου |
| 25 Ecco, figlio dell’uomo, ti saranno messe addosso funi, sarai legato con esse e non potrai uscire in mezzo a essi. | 25 και συ υιε ανθρωπου ιδου δεδονται επι σε δεσμοι και δησουσιν σε εν αυτοις και ου μη εξελθης εκ μεσου αυτων |
| 26 Farò aderire la tua lingua al palato e rimarrai muto né sarai per essi un censore, perché sono una casa ribelle. | 26 και την γλωσσαν σου συνδησω και αποκωφωθηση και ουκ εση αυτοις εις ανδρα ελεγχοντα διοτι οικος παραπικραινων εστιν |
| 27 Ma quando ti parlerò, aprirò la tua bocca e tu riferirai loro: “Così dice il Signore Jahvè”. Ascolti chi vuole; chi non vuole non lo faccia: sono, infatti, una casa ribelle. | 27 και εν τω λαλειν με προς σε ανοιξω το στομα σου και ερεις προς αυτους ταδε λεγει κυριος ο ακουων ακουετω και ο απειθων απειθειτω διοτι οικος παραπικραινων εστιν |
