Job 9

BIBLIA	Biblija Hrvatski
1 Job tomó la palabra y dijo:	1 Job progovori i reče:
2 Bien sé yo, en verdad, que es así: ¿cómo ante Dios puede ser justo un hombre?	2 »Zaista, dobro ja znadem da je tako: kako da pred Bogom čovjek ima pravo?
3 A quien pretenda litigar con él, no le responderá ni una vez entre mil.	3 Ako bi se tkogod htio preti s njime, odvratio mu ne bi ni jednom od tisuću.
4 Entre los más sabios, entre los más fuertes, ¿quién le hizo frente y salió bien librado?	4 Srcem on je mudar, a snagom svesilan, i tko bi se njemu nekažnjeno opro?
5 El traslada los montes sin que se den cuenta, y los zarandea en su furor.	5 On brda premješta, a ona to ne znaju, u jarosti svojoj on ih preokreće.
6 El sacude la tierra de su sitio, y se tambalean sus columnas.	6 Pokreće on zemlju sa njezina mjesta, iz temelja njene potresa stupove.
7 A su veto el sol no se levanta, y pone un sello a las estrellas.	7 Kad zaprijeti suncu, ono se ne rađa, on pečatom svojim i zvijezde pečati.
8 El solo desplegó los Cielos, y holló la espalda de la Mar.	8 Jedini on je nebesa razapeo i pučinom morskom samo on hodao.
9 El hizo la Osa y Orión, las Cabrillas y las Cámaras del Sur.	9 Stvorio je Medvjede i Oriona, Vlašiće i zvijezđa na južnome nebu.
10 Es autor de obras grandiosas, insondables, de maravillas sin número.	10 Tvorac on je djela silnih, nepojmljivih čudesa koja se izbrojit’ ne mogu.
11 Si pasa junto a mí, yo no le veo, si se desliza, no le advierto.	11 Ide pored mene, a ja ga ne vidim; evo, on prolazi – ja ga ne opažam.
12 Si en algo hace presa, ¿quién le estorbará? ¿quién le dirá: «¿Qué es lo que haces?»	12 Ugrabi li što, tko će mu to priječit’, i tko ga pitat’ smije: ‘Što si učinio?’
13 Dios no cede en su cólera: bajo él quedan postrados los esbirros de Ráhab.	13 Bog silni srdžbu svoju ne opoziva: pred njim poniču saveznici Rahaba.
14 ¡Cuánto menos podré yo defenderme y rebuscar razones frente a él!	14 Pa kako onda da njemu odgovorim, koju riječ da protiv njega izaberem?
15 Aunque tuviera razón, no hallaría respuesta, ¡a mi juez tendría que suplicar!	15 I da sam u pravu, odvratio ne bih, u suca svojega milost bih molio.
16 Y aunque le llame y me responda, aún no creo que escuchará mi voz.	16 A kad bi se na zov moj i odazvao, vjerovao ne bih da on glas moj sluša.
17 ¡El, que me aplasta por un pelo, que multiplica sin razón mis heridas,	17 Jer, za dlaku jednu on mene satire, bez razloga moje rane umnožava.
18 y ni aliento recobrar me deja, sino que me harta de amargura!	18 Ni časa jednoga predahnut’ mi ne dâ, nego mene svakom gorčinom napaja!
19 Si se trata de fuerza, ¡es él el Poderoso! Si de justicia, ¿quién le emplazará?	19 Ako je na snagu – ta on je najjači! Ako je na pravdu – tko će njega na sud?
20 Si me creo justo, su boca me condena, si intachable, me declara perverso.	20 Da sam i prav, usta bi me osudila, da sam i nevin, zlim bi me proglasila.
21 ¿Soy intachable? ¡Ni yo mismo me conozco, y desprecio mi vida!	21 A jesam li nevin? Ni sam ne znam više, moj je život meni sasvim omrzao!
22 Pero todo da igual, y por eso digo: él extermina al intachable y al malvado.	22 Jer, to je svejedno; i zato ja kažem: nevina i grešnika on dokončava.
23 Si un azote acarrea la muerte de improviso, él se ríe de la angustia de los inocentes.	23 I bič smrtni kad bi odjednom ubijô... ali on se ruga nevolji nevinih.
24 En un país sujeto al poder de un malvado, él pone un velo en el rostro de sus jueces: si no es él, ¿quién puede ser?	24 U zemlji predanoj u šake zlikovaca, on oči sucima njezinim zastire. Ako on to nije, tko je drugi onda?
25 Mis días han sido más raudos que un correo, se han ido sin ver la dicha.	25 Od skoroteče su brži moji dani, bježe daleko, nigdje dobra ne videć’.
26 Se han deslizado lo mismo que canoas de junco, como águila que cae sobre la presa.	26 K’o čamci od rogoza hitro promiču, k’o orao na plijen kada se zaleti.
27 Si digo: «Voy a olvidar mis quejas, mudaré de semblante para ponerme alegre»,	27 Kažem li: zaboravit ću jadikovku, razvedrit ću lice i veseo biti,
28 me asalta el temor de todos mis pesares, pues sé que tú no me tendrás por inocente.	28 od mojih me muka groza obuzima, jer znadem da me ti ne držiš nevinim.
29 Y si me he hecho culpable, ¿para qué voy a fatigarme en vano?	29 Ako li sam grešan, ta čemu onda da zalud mučim sebe.
30 Aunque me lave con jabón, y limpie mis manos con lejía,	30 Kad bih i sniježnicom sebe ja isprao, kad bih i lugom ruke svoje umio,
31 tú me hundes en el lodo, y mis propios vestidos tienen horror de mí.	31 u veću bi me nečist opet gurnuo, i moje bi me se gnušale haljine!
32 Que él no es un hombre como yo, para que le responda, para comparecer juntos en juicio.	32 Nije čovjek k’o ja da se s njime pravdam i na sud da idem s njim se parničiti.
33 No hay entre nosotros árbitro que ponga su mano entre los dos,	33 Niti kakva suca ima među nama da ruke svoje stavi na nas dvojicu,
34 y que de mí su vara aparte para que no me espante su terror.	34 da šibu njegovu od mene odmakne, da užas njegov mene više ne plaši!
35 Pero hablaré sin temerle, pues yo no soy así para mí mismo.	35 Govorit ću ipak bez ikakva straha, jer ja nisam takav u svojim očima!