| 1 επικαλεσαι δε ει τις σοι υπακουσεται η ει τινα αγγελων αγιων οψη | 1 Chiama pure ma chi ti risponde? e a quale dei santi ti rivolgerai? |
| 2 και γαρ αφρονα αναιρει οργη πεπλανημενον δε θανατοι ζηλος | 2 Certo l’ira uccide lo stolto e lo sdegno fa morire l’insensato. |
| 3 εγω δε εωρακα αφρονας ριζαν βαλλοντας αλλ' ευθεως εβρωθη αυτων η διαιτα | 3 Ho visto lo stolto mettere radici, ma subito marcì la sua floridezza. |
| 4 πορρω γενοιντο οι υιοι αυτων απο σωτηριας κολαβρισθειησαν δε επι θυραις ησσονων και ουκ εσται ο εξαιρουμενος | 4 I suoi figli sono lontani dalla prosperità, sono calpestati alla porta è nessuno li salva. |
| 5 α γαρ εκεινοι συνηγαγον δικαιοι εδονται αυτοι δε εκ κακων ουκ εξαιρετοι εσονται εκσιφωνισθειη αυτων η ισχυς | 5 L’affamato divora il suo raccolto e ne porta in serbo e l’assetato ne succhia le sostanze. |
| 6 ου γαρ μη εξελθη εκ της γης κοπος ουδε εξ ορεων αναβλαστησει πονος | 6 Certo non esce dal suolo l’iniquità né il dolore germoglia dalla terra; |
| 7 αλλα ανθρωπος γενναται κοπω νεοσσοι δε γυπος τα υψηλα πετονται | 7 anzi, l’uomo al malanno dà vita, come le faville si alzano a volo. |
| 8 ου μην δε αλλα εγω δεηθησομαι κυριου κυριον δε τον παντων δεσποτην επικαλεσομαι | 8 Quanto a me, ricorrerei a Dio, a Dio esporrei la mia causa; |
| 9 τον ποιουντα μεγαλα και ανεξιχνιαστα ενδοξα τε και εξαισια ων ουκ εστιν αριθμος | 9 a lui che fa cose grandi, insondabili, meraviglie senza numero; |
| 10 τον διδοντα υετον επι την γην αποστελλοντα υδωρ επι την υπ' ουρανον | 10 che versa la pioggia sulla faccia della terra e spande le acque sulla faccia delle campagne; |
| 11 τον ποιουντα ταπεινους εις υψος και απολωλοτας εξεγειροντα | 11 che innalza gli umili e solleva a prosperità gli afflitti, |
| 12 διαλλασσοντα βουλας πανουργων και ου μη ποιησουσιν αι χειρες αυτων αληθες | 12 sventa le trame degli astuti, così che le loro mani non realizzino il piano; |
| 13 ο καταλαμβανων σοφους εν τη φρονησει βουλην δε πολυπλοκων εξεστησεν | 13 avvolge gli scaltri nelle loro astuzie e i disegni dei maligni vanno a rovescio. |
| 14 ημερας συναντησεται αυτοις σκοτος το δε μεσημβρινον ψηλαφησαισαν ισα νυκτι | 14 In pieno giorno, incontrano le tenebre e brancolano in pieno meriggio come di notte. |
| 15 απολοιντο δε εν πολεμω αδυνατος δε εξελθοι εκ χειρος δυναστου | 15 Ma egli salva l’infelice dalla spada, dalla mano del potente il povero; |
| 16 ειη δε αδυνατω ελπις αδικου δε στομα εμφραχθειη | 16 così il misero ha speranza e l’iniquità resta a bocca chiusa. |
| 17 μακαριος δε ανθρωπος ον ηλεγξεν ο κυριος νουθετημα δε παντοκρατορος μη απαναινου | 17 Dunque, beato l’uomo che è corretto da Dio e non sdegna il castigo di Shaddai! |
| 18 αυτος γαρ αλγειν ποιει και παλιν αποκαθιστησιν επαισεν και αι χειρες αυτου ιασαντο | 18 Poiché egli fa la piaga e la fascia, ferisce e la sua mano risana; |
| 19 εξακις εξ αναγκων σε εξελειται εν δε τω εβδομω ου μη αψηται σου κακον | 19 da sei tribolazioni egli ti salverà, e alla settima il male non ti toccherà. |
| 20 εν λιμω ρυσεται σε εκ θανατου εν πολεμω δε εκ χειρος σιδηρου λυσει σε | 20 Nella carestia ti salverà dalla morte e nella battaglia dal filo della spada. |
| 21 απο μαστιγος γλωσσης σε κρυψει και ου μη φοβηθης απο κακων ερχομενων | 21 Dalla frusta della lingua sarai sicuro e non temerai la sciagura quando giungerà. |
| 22 αδικων και ανομων καταγελαση απο δε θηριων αγριων ου μη φοβηθης | 22 Della sciagura e della carestia riderai, non temerai le fiere della terra. |
| 23 θηρες γαρ αγριοι ειρηνευσουσιν σοι | 23 Perfino con i sassi dei campi avrai un patto, le bestie selvatiche saranno in pace con te. |
| 24 ειτα γνωση οτι ειρηνευσει σου ο οικος η δε διαιτα της σκηνης σου ου μη αμαρτη | 24 Ti accorgerai che la tua tenda è tranquilla, visiterai la tua dimora e non sarai deluso. |
| 25 γνωση δε οτι πολυ το σπερμα σου τα δε τεκνα σου εσται ωσπερ το παμβοτανον του αγρου | 25 Vedrai che numerosa è la tua posterità e che i tuoi rampolli sono come l’erba del suolo. |
| 26 ελευση δε εν ταφω ωσπερ σιτος ωριμος κατα καιρον θεριζομενος η ωσπερ θιμωνια αλωνος καθ' ωραν συγκομισθεισα | 26 Scenderai maturo nel sepolcro, come si alzano i covoni a suo tempo. |
| 27 ιδου ταυτα ουτως εξιχνιασαμεν ταυτα εστιν α ακηκοαμεν συ δε γνωθι σεαυτω ει τι επραξας | 27 Ecco ciò che abbiamo osservato: così è. Ascoltalo e sappilo, per il tuo bene!» |