| 1 υπολαβων δε ιωβ λεγει | 1 Job, respondendo, disse: |
| 2 ακουσατε ακουσατε μου των λογων ινα μη η μοι παρ' υμων αυτη η παρακλησις | 2 Ouvi, vos peço, as minhas palavras, dai-me, ao menos, esta consolação. |
| 3 αρατε με εγω δε λαλησω ειτ' ου καταγελασετε μου | 3 Sofrei que eu fale, e depois, se vos parecer, zombai das minhas palavras. |
| 4 τι γαρ μη ανθρωπου μου η ελεγξις η δια τι ου θυμωθησομαι | 4 Porventura é com algum homem a minha disputa? Como não hei-de impacientar-me? |
| 5 εισβλεψαντες εις εμε θαυμασατε χειρα θεντες επι σιαγονι | 5 Olhai para mim, e pasmai, e ponde a mão sobre a vossa boca; |
| 6 εαν τε γαρ μνησθω εσπουδακα εχουσιν δε μου τας σαρκας οδυναι | 6 e eu mesmo, quando me recordo, me assombro, e estremece toda a minha carne. |
| 7 δια τι ασεβεις ζωσιν πεπαλαιωνται δε και εν πλουτω | 7 Por que razão vivem os impios e envelhecem, aumentando á sua força? |
| 8 ο σπορος αυτων κατα ψυχην τα δε τεκνα αυτων εν οφθαλμοις | 8 Seus filhos conservam-se diante deles, uma multidão de parentes e de netos está na sua presença. |
| 9 οι οικοι αυτων ευθηνουσιν φοβος δε ουδαμου μαστιξ δε παρα κυριου ουκ εστιν επ' αυτοις | 9 As suas casas estão seguras e em paz, a vara de Deus não os fere. |
| 10 η βους αυτων ουκ ωμοτοκησεν διεσωθη δε αυτων εν γαστρι εχουσα και ουκ εσφαλεν | 10 Os seus louros são sempre fecundos, as suas vacas dão à luz e não se lhes malogram as suas crias. |
| 11 μενουσιν δε ως προβατα αιωνια τα δε παιδια αυτων προσπαιζουσιν | 11 Os seus filhos saem (de casa) como manadas, os seus pequenos saltam e brincam. |
| 12 αναλαβοντες ψαλτηριον και κιθαραν και ευφραινονται φωνη ψαλμου | 12 Cantam ao som do tímpano e da citara, e alegram-se ao som da flauta. |
| 13 συνετελεσαν δε εν αγαθοις τον βιον αυτων εν δε αναπαυσει αδου εκοιμηθησαν | 13 Passam os seus dias em delicias, e num momento descem a o sepulcro. |
| 14 λεγει δε κυριω αποστα απ' εμου οδους σου ειδεναι ου βουλομαι | 14 Estes são os que disseram a Deus: Retira-te de nós, pois não queremos saber nada dos teus caminhos. |
| 15 τι ικανος οτι δουλευσομεν αυτω και τις ωφελεια οτι απαντησομεν αυτω | 15 Quem é o Omnipotente para que o sirvamos? Que nos aproveita que lhe façamos orações? |
| 16 εν χερσιν γαρ ην αυτων τα αγαθα εργα δε ασεβων ουκ εφορα | 16 Mas, porque não estão na sua mão os seus bens, longe esteja de mim o modo de pensar dos impios. |
| 17 ου μην δε αλλα και ασεβων λυχνος σβεσθησεται επελευσεται δε αυτοις η καταστροφη ωδινες δε αυτους εξουσιν απο οργης | 17 Quantas vezes se apagará a lucerna dos impios, lhes sobrevirá uma inundação (de males), e (Deus) na sua ira lhes repartirá as dores? |
| 18 εσονται δε ωσπερ αχυρα προ ανεμου η ωσπερ κονιορτος ον υφειλατο λαιλαψ | 18 Serão como as palhas ao soprar do vento, e como a cinza espalhada, pelo redemoinho. |
| 19 εκλιποι υιους τα υπαρχοντα αυτου ανταποδωσει προς αυτον και γνωσεται | 19 (Vós dizeis que) Deus reservará para os filhos a pena (merecida pelos pecados) do pai. Mas que Deus lhe dê o pago a ele, que ele próprio o tenha; |
| 20 ιδοισαν οι οφθαλμοι αυτου την εαυτου σφαγην απο δε κυριου μη διασωθειη | 20 que os seus olhos vejam a própria ruína, e ele beba do furor do Omnipotente. |
| 21 οτι τι θελημα αυτου εν οικω αυτου μετ' αυτον και αριθμοι μηνων αυτου διηρεθησαν | 21 Pois, que se lhe dá a ele do que será feito da sua casa depois da sua morte, depois de serem cortados os seus dias? |
| 22 ποτερον ουχι ο κυριος εστιν ο διδασκων συνεσιν και επιστημην αυτος δε φονους διακρινει | 22 Porventura poderá alguém ensinar alguma coisa a Deus, que julga os seres mais elevados? |
| 23 ουτος αποθανειται εν κρατει απλοσυνης αυτου ολος δε ευπαθων και ευθηνων | 23 Um morre em plena prosperidade, tranqüilo e feliz, |
| 24 τα δε εγκατα αυτου πληρη στεατος μυελος δε αυτου διαχειται | 24 com os flancos cobertos de gordura, e a medula dos ossos suculenta; |
| 25 ο δε τελευτα υπο πικριας ψυχης ου φαγων ουδεν αγαθον | 25 outro, porém, morre na amargura da sua alma, sem nenhuns bens. |
| 26 ομοθυμαδον δε επι γης κοιμωνται σαπρια δε αυτους εκαλυψεν | 26 E todavia ambos dormirão igualmente no pó, e os vermes cobrem os dois. |
| 27 ωστε οιδα υμας οτι τολμη επικεισθε μοι | 27 Eu conheço bem os vossos pensamentos, e os vossos injustos juízos contra mim. |
| 28 οτι ερειτε που εστιν οικος αρχοντος και που εστιν η σκεπη των σκηνωματων των ασεβων | 28 Vós dizeis: Onde está a casa deste (Job, que era como um) príncipe? Onde estão as tendas dos ímpios? |
| 29 ερωτησατε παραπορευομενους οδον και τα σημεια αυτων ουκ απαλλοτριωσετε | 29 Perguntai a qualquer dos viandantes; não podeis desconhecer a resposta que darão. |
| 30 οτι εις ημεραν απωλειας κουφιζεται ο πονηρος εις ημεραν οργης αυτου απαχθησονται | 30 No dia da desgraça, o mau é poupado, no dia da cólera escapa ao castigo. |
| 31 τις απαγγελει επι προσωπου αυτου την οδον αυτου και αυτος εποιησεν τις ανταποδωσει αυτω | 31 Quem reprova diante dele o seu proceder? Quem lhe dará o pago do mal que fez? |
| 32 και αυτος εις ταφους απηνεχθη και επι σορω ηγρυπνησεν | 32 E’ levado (honorificamente) ao sepulcro, e no seu túmulo há paz. |
| 33 εγλυκανθησαν αυτω χαλικες χειμαρρου και οπισω αυτου πας ανθρωπος απελευσεται και εμπροσθεν αυτου αναριθμητοι | 33 São-lhe leves os torrões do vale; arrasta atrás de si todos os homens, e diante de si uma inumerável multidão. |
| 34 πως δε παρακαλειτε με κενα το δε εμε καταπαυσασθαι αφ' υμων ουδεν | 34 Como pois me consolais em vão, tendo-se visto que as vossas respostas se opõem à verdade? |