| 1 Diceva poi anche ai suoi discepoli: «Un uomo ricco aveva un amministratore che gli fu denunziato come dissipatore dei suoi beni. | 1 Dicebat autem et ad discipulos suos : Homo quidam erat dives, qui habebat villicum : et hic diffamatus est apud illum quasi dissipasset bona ipsius. |
| 2 Egli lo chiamò e gli disse: “Che cos'è che sento dire di te? Rendi conto della tua amministrazione, perché non potrai più amministrare”. | 2 Et vocavit illum, et ait illi : Quid hoc audio de te ? redde rationem villicationis tuæ : jam enim non poteris villicare. |
| 3 L’amministratore disse allora tra sé: “Che cosa farò, ora che il mio padrone mi toglie l’amministrazione? Di zappare non ho la forza, di mendicare mi vergogno. | 3 Ait autem villicus intra se : Quid faciam, quia dominus meus aufert a me villicationem ? Fodere non valeo, mendicare erubesco. |
| 4 So io che cosa farò, affinché, quando sarò rimosso dall’amministrazione, ci sia chi mi accolga in casa sua”. | 4 Scio quid faciam, ut, cum amotus fuero a villicatione, recipiant me in domos suas. |
| 5 Fece venire a uno a uno i debitori del suo padrone e disse al primo: | 5 Convocatis itaque singulis debitoribus domini sui, dicebat primo : Quantum debes domino meo ? |
| 6 “Quanto devi al mio padrone, tu?”. Quello rispose: “Cento barili d’olio”. E lui: “Prendi la tua ricevuta, siedi, presto, scrivi: cinquanta”. | 6 At ille dixit : Centum cados olei. Dixitque illi : Accipe cautionem tuam : et sede cito, scribe quinquaginta. |
| 7 Poi disse a un altro: “Tu, quanto devi?”. Quello rispose: “Cento misure di frumento”. È lui: “Prendi la tua ricevuta e scrivi: ottanta”. | 7 Deinde alii dixit : Tu vero quantum debes ? Qui ait : Centum coros tritici. Ait illi : Accipe litteras tuas, et scribe octoginta. |
| 8 Il padrone lodò quell’iniquo amministratore perché aveva agito con scaltrezza; poiché i figli di questo mondo sono, nell'agire con i loro simili, più scaltri dei figli della luce. | 8 Et laudavit dominus villicum iniquitatis, quia prudenter fecisset : quia filii hujus sæculi prudentiores filiis lucis in generatione sua sunt. |
| 9 Ed io vi dico: procuratevi amici con la ricchezza iniqua, affinché quando verrà a mancare, essi vi accolgano negli eterni padiglioni. | 9 Et ego vobis dico : facite vobis amicos de mammona iniquitatis : ut, cum defeceritis, recipiant vos in æterna tabernacula. |
| 10 Chi è fedele nelle cose minime è fedele anche nelle grandi; e chi è iniquo nelle cose minime, è iniquo anche nelle grandi. | 10 Qui fidelis est in minimo, et in majori fidelis est : et qui in modico iniquus est, et in majori iniquus est. |
| 11 Se, dunque, non foste fedeli nella ricchezza iniqua, chi vi affiderà quella vera? | 11 Si ergo in iniquo mammona fideles non fuistis quod verum est, quis credet vobis ? |
| 12 E se non foste fedeli nella ricchezza degli altri, chi vi darà la vostra? | 12 Et si in alieno fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis ? |
| 13 Nessun domestico può servire a due padroni; o, infatti, odierà l’uno e amerà l’altro, o si attaccherà all’uno e trascurerà l’altro. Non potete servire a Dio e a Mammona». | 13 Nemo servus potest duobus dominis servire : aut enim unum odiet, et alterum diliget : aut uni adhærebit, et alterum contemnet. Non potestis Deo servire et mammonæ.
|
| 14 I farisei, che erano amanti del danaro, ascoltavano tutto questo e si facevano beffe di Gesù. | 14 Audiebant autem omnia hæc pharisæi, qui erant avari : et deridebant illum. |
| 15 Ed egli disse loro: «Voi siete quelli che si fanno passare per giusti al cospetto degli uomini; ma Dio conosce i vostri cuori, perché ciò che per gli uomini è eccelso, è abbominio dinanzi a Dio. | 15 Et ait illis : Vos estis qui justificatis vos coram hominibus : Deus autem novit corda vestra : quia quod hominibus altum est, abominatio est ante Deum. |
| 16 La Legge e i Profeti vanno fino a Giovanni: da allora è annunziata la buona novella del regno di Dio, e ognuno fa violenza verso di esso. | 16 Lex et prophetæ usque ad Joannem : ex eo regnum Dei evangelizatur, et omnis in illud vim facit. |
| 17 È più facile che il cielo e la terra passino, che un solo apice della Legge cada. | 17 Facilius est autem cælum et terram præterire, quam de lege unum apicem cadere. |
| 18 Chiunque ripudia sua moglie e ne sposa un’altra commette adulterio, e chi sposa la ripudiata dal marito commette adulterio. | 18 Omnis qui dimittit uxorem suam et alteram ducit, mœchatur : et qui dimissam a viro ducit, mœchatur.
|
| 19 C’era un uomo ricco, il quale si vestiva di porpora e di bisso e ogni giorno banchettava splendidamente. | 19 Homo quidam erat dives, qui induebatur purpura et bysso, et epulabatur quotidie splendide. |
| 20 Un povero, di nome Lazzaro, giaceva al portone di lui coperto di ulcere | 20 Et erat quidam mendicus, nomine Lazarus, qui jacebat ad januam ejus, ulceribus plenus, |
| 21 e bramoso di sfamarsi con ciò che cadeva dalla tavola del ricco: ma perfino i cani venivano a leccargli le ulcere. | 21 cupiens saturari de micis quæ cadebant de mensa divitis, et nemo illi dabat : sed et canes veniebant, et lingebant ulcera ejus. |
| 22 È: accadde che il mendico morì e fu portato dagli angeli nel seno di Abramo. Morì anche il ricco e fu sepolto. | 22 Factum est autem ut moreretur mendicus, et portaretur ab angelis in sinum Abrahæ. Mortuus est autem et dives, et sepultus est in inferno. |
| 23 Nell’ade, fra i tormenti, levò gli occhi e vide di lontano Abramo, e Lazzaro nel seno di lui. | 23 Elevans autem oculos suos, cum esset in tormentis, vidit Abraham a longe, et Lazarum in sinu ejus : |
| 24 Allora gridò: “Padre Abramo, abbi pietà di me e manda Lazzaro a intingere la punta di un dito nell’acqua per rinfrescarmi la lingua, perché spasimo in questa fiamma”. | 24 et ipse clamans dixit : Pater Abraham, miserere mei, et mitte Lazarum ut intingat extremum digiti sui in aquam, ut refrigeret linguam meam, quia crucior in hac flamma. |
| 25 Ma Abramo disse: “Figlio, ricordati che tu hai ricevuto i tuoi beni durante la vita e Lazzaro, similmente, i mali; ora, invece, qui egli è consoato e tu spasimi. | 25 Et dixit illi Abraham : Fili, recordare quia recepisti bona in vita tua, et Lazarus similiter mala : nunc autem hic consolatur, tu vero cruciaris : |
| 26 Oltre a tutto ciò, fra voi e noi sta scavata una grande voragine, perché chiunque voglia di qui passare dalla vostra, parte non lo possa, né di costì si venga a noi " | 26 et in his omnibus inter nos et vos chaos magnum firmatum est : ut hi qui volunt hinc transire ad vos, non possint, neque inde huc transmeare. |
| 27 E quegli: “Allora ti prego, Padre, di mandar Lazzaro alla casa di mio padre, | 27 Et ait : Rogo ergo te, pater, ut mittas eum in domum patris mei : |
| 28 perché ho cinque fratelli, per ammonirli affinché non vengano anch’essi in questo luogo di tormenti”. | 28 habeo enim quinque fratres : ut testetur illis, ne et ipsi veniant in hunc locum tormentorum. |
| 29 Ma Abramo rispose: “Hanno Mosè e i Profeti: li ascoltino”. | 29 Et ait illi Abraham : Habent Moysen et prophetas : audiant illos. |
| 30 E l’altro: «No, Padre Abramo, ma se qualcuno dai morti andrà da loro, si convertiranno”. | 30 At ille dixit : Non, pater Abraham : sed si quis ex mortuis ierit ad eos, pœnitentiam agent. |
| 31 Ma Abramo gli disse: “Se non ascoltano Mosè e i Profeti non daranno retta neppure ad uno che sia risorto dai morti”». | 31 Ait autem illi : Si Moysen et prophetas non audiunt, neque si quis ex mortuis resurrexerit, credent. |