| 1 Dopo tali cose, Assalonne si procurò un cocchio, dei cavalli e cinquanta uomini che correvano davanti a lui. | 1 και εγενετο μετα ταυτα και εποιησεν εαυτω αβεσσαλωμ αρματα και ιππους και πεντηκοντα ανδρας παρατρεχειν εμπροσθεν αυτου |
| 2 Inoltre Assalonne prese a levarsi di buon’ora e a porsi di fianco alla via della porta: Assalonne chiamava chiunque avesse una lite da presentare al re per giudizio e gli diceva: «Di che città sei?» L’altro rispondeva: «Il tuo servitore è di una delle tribù di Israele». | 2 και ωρθρισεν αβεσσαλωμ και εστη ανα χειρα της οδου της πυλης και εγενετο πας ανηρ ω εγενετο κρισις ηλθεν προς τον βασιλεα εις κρισιν και εβοησεν προς αυτον αβεσσαλωμ και ελεγεν αυτω εκ ποιας πολεως συ ει και ειπεν ο ανηρ εκ μιας φυλων ισραηλ ο δουλος σου |
| 3 Assalonne gli diceva: «Vedi, le tue ragioni sono buone e chiare; purtroppo non c'è chi ascolti da parte del re». | 3 και ειπεν προς αυτον αβεσσαλωμ ιδου οι λογοι σου αγαθοι και ευκολοι και ακουων ουκ εστιν σοι παρα του βασιλεως |
| 4 Assalonne aggiungeva: «Se mettessero me a fare da giudice nel paese! potrebbe venire da me chiunque ha una lite o una causa: io gli farei giustizia!» | 4 και ειπεν αβεσσαλωμ τις με καταστησει κριτην εν τη γη και επ' εμε ελευσεται πας ανηρ ω εαν η αντιλογια και κρισις και δικαιωσω αυτον |
| 5 Quando poi capitava che uno si avvicinasse per adorarlo, lui stendeva la mano, lo prendeva e lo baciava. | 5 και εγενετο εν τω εγγιζειν ανδρα του προσκυνησαι αυτω και εξετεινεν την χειρα αυτου και επελαμβανετο αυτου και κατεφιλησεν αυτον |
| 6 In questa maniera faceva Assalonne con tutti gli Israeliti che venivano per giustizia dal re; così Assalonne trasse in ingunno gli uomini di Israele. | 6 και εποιησεν αβεσσαλωμ κατα το ρημα τουτο παντι ισραηλ τοις παραγινομενοις εις κρισιν προς τον βασιλεα και ιδιοποιειτο αβεσσαλωμ την καρδιαν ανδρων ισραηλ |
| 7 Come furono passati quattro anni, disse Assalonne al re: «Voglio Ae a sciogliere a Hebron il voto che ho fatto a Jahvè; | 7 και εγενετο απο τελους τεσσαρακοντα ετων και ειπεν αβεσσαλωμ προς τον πατερα αυτου πορευσομαι δη και αποτεισω τας ευχας μου ας ηυξαμην τω κυριω εν χεβρων |
| 8 perché il tuo servitore quando era a Gheshur in Aram ha fatto questo voto: “Se Jahvè mi farà ritornare a Gerusalemme, servirò Jahvè a Hebron”». | 8 οτι ευχην ηυξατο ο δουλος σου εν τω οικειν με εν γεδσουρ εν συρια λεγων εαν επιστρεφων επιστρεψη με κυριος εις ιερουσαλημ και λατρευσω τω κυριω |
| 9 Il re gli disse: «Va’ in pace». Egli si alzò e se ne andò a Hebron. | 9 και ειπεν αυτω ο βασιλευς βαδιζε εις ειρηνην και αναστας επορευθη εις χεβρων |
| 10 Assalonne mandò emissari in tutte le tribù di Israele a dire: «Quando udirete uno squillo di tromba, dite: “Assalonne è diventato re a Hebron”». | 10 και απεστειλεν αβεσσαλωμ κατασκοπους εν πασαις φυλαις ισραηλ λεγων εν τω ακουσαι υμας την φωνην της κερατινης και ερειτε βεβασιλευκεν βασιλευς αβεσσαλωμ εν χεβρων |
| 11 Con Assalonne erano partiti da Gerusalemme duecento uomini dietro suo invito: andavano in tutta semplicità perché nulla sapevano della faccenda. | 11 και μετα αβεσσαλωμ επορευθησαν διακοσιοι ανδρες εξ ιερουσαλημ κλητοι και πορευομενοι τη απλοτητι αυτων και ουκ εγνωσαν παν ρημα |
| 12 Assalonne poi, mentre offriva i sacrifici, mandò a chiamare in Ghilo sua città Akhitofel il Ghilonita, consigliere di David. Così la lega si fece potente e la gente andava moltiplicandosi intorno ad Assalonne. | 12 και απεστειλεν αβεσσαλωμ και εκαλεσεν τον αχιτοφελ τον γελμωναιον τον συμβουλον δαυιδ εκ της πολεως αυτου εκ γωλα εν τω θυσιαζειν αυτον και εγενετο συστρεμμα ισχυρον και ο λαος πορευομενος και πολυς μετα αβεσσαλωμ |
| 13 Giunse intanto chi annunciò a David: «Il cuore di ogni uomo di Israele segue Assalonne!» | 13 και παρεγενετο ο απαγγελλων προς δαυιδ λεγων εγενηθη η καρδια ανδρων ισραηλ οπισω αβεσσαλωμ |
| 14 Allora David disse a tutti i servitori che si trovavano con lui a Gerusalemme: «Via, fuggiamo, perché non ci sarà per noi scampo dinanzi ad Assalonne. Affrettatevi a partire, affinché egli non si affretti e non ci raggiunga e rovesci su di noi la rovina e passi la città a fil di spada». | 14 και ειπεν δαυιδ πασιν τοις παισιν αυτου τοις μετ' αυτου τοις εν ιερουσαλημ αναστητε και φυγωμεν οτι ουκ εστιν ημιν σωτηρια απο προσωπου αβεσσαλωμ ταχυνατε του πορευθηναι ινα μη ταχυνη και καταλαβη ημας και εξωση εφ' ημας την κακιαν και παταξη την πολιν στοματι μαχαιρης |
| 15 Allora i servitori del re dissero al re: «In tutto ciò che il mio signore re sceglierà ecco i tuoi servitori». | 15 και ειπον οι παιδες του βασιλεως προς τον βασιλεα κατα παντα οσα αιρειται ο κυριος ημων ο βασιλευς ιδου οι παιδες σου |
| 16 Il re uscì a piedi con tutta la sua casa e il re lasciò dieci concubine per custodire la casa. | 16 και εξηλθεν ο βασιλευς και πας ο οικος αυτου τοις ποσιν αυτων και αφηκεν ο βασιλευς δεκα γυναικας των παλλακων αυτου φυλασσειν τον οικον |
| 17 Il re uscì a piedi con tutto il popolo, e si fermò all’ultima casa. | 17 και εξηλθεν ο βασιλευς και παντες οι παιδες αυτου πεζη και εστησαν εν οικω τω μακραν |
| 18 Tutti i suoi servitori gli si posero al fianco; intanto tutti i Cretei e i Pletei e Ittai con tutti i Gattiti — seicento uomini che lo avevano seguito da Gat — sfilavano davanti al re. | 18 και παντες οι παιδες αυτου ανα χειρα αυτου παρηγον και πας ο χεττι και πας ο φελετθι και εστησαν επι της ελαιας εν τη ερημω και πας ο λαος παρεπορευετο εχομενος αυτου και παντες οι περι αυτον και παντες οι αδροι και παντες οι μαχηται εξακοσιοι ανδρες και παρησαν επι χειρα αυτου και πας ο χερεθθι και πας ο φελεθθι και παντες οι γεθθαιοι εξακοσιοι ανδρες οι ελθοντες τοις ποσιν αυτων εκ γεθ πορευομενοι επι προσωπον του βασιλεως |
| 19 Disse il re a Ittai il Gattita: «Perché anche tu vieni con noi? Torna e resta con il re, perché tu sei straniero, anzi esule dal tuo paese! | 19 και ειπεν ο βασιλευς προς εθθι τον γεθθαιον ινα τι πορευη και συ μεθ' ημων επιστρεφε και οικει μετα του βασιλεως οτι ξενος ει συ και οτι μετωκηκας συ εκ του τοπου σου |
| 20 È di ieri il tuo arrivo e io oggi dovrei costringerti a errare con noi su e giù, mentre io stesso vado senza alcuna meta? Torna e riconduci i tuoi fratelli con te, Jahvè agisca verso di te con benevolenza e bontà!» | 20 ει εχθες παραγεγονας και σημερον κινησω σε μεθ' ημων και γε μεταναστησεις τον τοπον σου εχθες η εξελευσις σου και σημερον μετακινησω σε μεθ' ημων του πορευθηναι και εγω πορευσομαι ου αν εγω πορευθω επιστρεφου και επιστρεψον τους αδελφους σου μετα σου και κυριος ποιησει μετα σου ελεος και αληθειαν |
| 21 Ma Ittai rispose al re: «Per la vita di Jahvè e della tua anima, o mio signore re, dovunque sarà il mio signore re per la morte e per la vita, ivi sarà il tuo servitore». | 21 και απεκριθη εθθι τω βασιλει και ειπεν ζη κυριος και ζη ο κυριος μου ο βασιλευς οτι εις τον τοπον ου εαν η ο κυριος μου και εαν εις θανατον και εαν εις ζωην οτι εκει εσται ο δουλος σου |
| 22 Allora David disse a Ittai: «Va’, continua pure!» Ittai il Gattita proseguì con tutti gli uomini e tutti i figlioletti che erano con lui. | 22 και ειπεν ο βασιλευς προς εθθι δευρο και διαβαινε μετ' εμου και παρηλθεν εθθι ο γεθθαιος και παντες οι παιδες αυτου και πας ο οχλος ο μετ' αυτου |
| 23 Tutta la regione piangeva a gran voce mentre il re sostava nella valle del Cedron e tutta la gente sfilava davanti a lui per la via che conduce al deserto. | 23 και πασα η γη εκλαιεν φωνη μεγαλη και πας ο λαος παρεπορευοντο εν τω χειμαρρω κεδρων και ο βασιλευς διεβη τον χειμαρρουν κεδρων και πας ο λαος και ο βασιλευς παρεπορευοντο επι προσωπον οδου την ερημον |
| 24 Ed ecco anche Zadok e, con lui, tutti i Leviti che portavano l’arca dell’alleanza di Dio: deposero l’arca di Dio presso Ebiatar finché la gente non ebbe finito di sfilare dalla città. | 24 και ιδου και γε σαδωκ και παντες οι λευιται μετ' αυτου αιροντες την κιβωτον διαθηκης κυριου απο βαιθαρ και εστησαν την κιβωτον του θεου και ανεβη αβιαθαρ εως επαυσατο πας ο λαος παρελθειν εκ της πολεως |
| 25 Il re disse a Zadok: «Riporta l’arca di Dio in città. Se troverò grazia agli occhi di Jahvè, egli mi ricondurrà e me la farà rivedere come pure la sua sede. | 25 και ειπεν ο βασιλευς τω σαδωκ αποστρεψον την κιβωτον του θεου εις την πολιν εαν ευρω χαριν εν οφθαλμοις κυριου και επιστρεψει με και δειξει μοι αυτην και την ευπρεπειαν αυτης |
| 26 Se egli dicesse così: “Nulla trovo in te che mi piaccia”, eccomi: faccia a me secondo quanto sembra bene ai suoi occhi». | 26 και εαν ειπη ουτως ουκ ηθεληκα εν σοι ιδου εγω ειμι ποιειτω μοι κατα το αγαθον εν οφθαλμοις αυτου |
| 27 Il re aggiunse al sacerdote Zadok: «Ritorna in città in pace; tornino con voi Akhimaaz tuo figlio e Gionata figlio di Ebiatar, vostri due figli. | 27 και ειπεν ο βασιλευς τω σαδωκ τω ιερει ιδετε συ επιστρεφεις εις την πολιν εν ειρηνη και αχιμαας ο υιος σου και ιωναθαν ο υιος αβιαθαρ οι δυο υιοι υμων μεθ' υμων |
| 28 Attenti: io sosterò ai guadi del deserto finché da parte vostra non giunga parola che mi porti notizie». | 28 ιδετε εγω ειμι στρατευομαι εν αραβωθ της ερημου εως του ελθειν ρημα παρ' υμων του απαγγειλαι μοι |
| 29 Allora Zadok ed Ebiatar ricondussero l’arca di Dio a Gerusalemme e questa vi rimase. | 29 και απεστρεψεν σαδωκ και αβιαθαρ την κιβωτον εις ιερουσαλημ και εκαθισεν εκει |
| 30 David saliva l’erta degli olivi: saliva e piangeva con il capo velato e camminava a piedi nudi; tutti coloro che erano con lui si velarono il capo e salivano l’erta piangendo. | 30 και δαυιδ ανεβαινεν εν τη αναβασει των ελαιων αναβαινων και κλαιων και την κεφαλην επικεκαλυμμενος και αυτος επορευετο ανυποδετος και πας ο λαος ο μετ' αυτου επεκαλυψεν ανηρ την κεφαλην αυτου και ανεβαινον αναβαινοντες και κλαιοντες |
| 31 Fu portata a David questa notizia: «Akhitofel è fra i congiurati con Assalonne!» David disse: «Rendi vano il consiglio di Akhitofel, o Jahvè!» | 31 και ανηγγελη δαυιδ λεγοντες και αχιτοφελ εν τοις συστρεφομενοις μετα αβεσσαλωμ και ειπεν δαυιδ διασκεδασον δη την βουλην αχιτοφελ κυριε ο θεος μου |
| 32 Allora, David giunse alla sommità, dove si suole adorare Dio; ed ecco farsi incontro a lui Khushai l’Archita, amico di David, con la tunica stracciata e terra sul capo. | 32 και ην δαυιδ ερχομενος εως του ροως ου προσεκυνησεν εκει τω θεω και ιδου εις απαντην αυτω χουσι ο αρχι εταιρος δαυιδ διερρηχως τον χιτωνα αυτου και γη επι της κεφαλης αυτου |
| 33 Gli disse David: «Se tu'procedi con me, mi sarai di peso; | 33 και ειπεν αυτω δαυιδ εαν μεν διαβης μετ' εμου και εση επ' εμε εις βασταγμα |
| 34 se invece tornerai in città e dirai ad Assalonne: “Sono tuo servitore, o mio signore re! Prima ero servitore di tuo padre, ma ora sarò tuo servitore”, mi manderai a vuoto il consiglio di Akhitofel. | 34 και εαν εις την πολιν επιστρεψης και ερεις τω αβεσσαλωμ διεληλυθασιν οι αδελφοι σου και ο βασιλευς κατοπισθεν μου διεληλυθεν ο πατηρ σου και νυν παις σου ειμι βασιλευ εασον με ζησαι παις του πατρος σου ημην τοτε και αρτιως και νυν εγω δουλος σος και διασκεδασεις μοι την βουλην αχιτοφελ |
| 35 Forse là saranno con te anche i sacerdoti Zadok ed Ebiatar: | 35 και ιδου μετα σου εκει σαδωκ και αβιαθαρ οι ιερεις και εσται παν ρημα ο εαν ακουσης εξ οικου του βασιλεως και αναγγελεις τω σαδωκ και τω αβιαθαρ τοις ιερευσιν |
| 36 ecco, sono là con loro i due figli Akhimaaz di Zadok e Gionata di Ebiatar: mi farete sapere per mezzo loro qualunque cosa udirete». | 36 ιδου εκει μετ' αυτων δυο υιοι αυτων αχιμαας υιος τω σαδωκ και ιωναθαν υιος τω αβιαθαρ και αποστελειτε εν χειρι αυτων προς με παν ρημα ο εαν ακουσητε |
| 37 Khushai amico di David giunse in città proprio mentre Assalonne giungeva a Gerusalemme. | 37 και εισηλθεν χουσι ο εταιρος δαυιδ εις την πολιν και αβεσσαλωμ εισεπορευετο εις ιερουσαλημ |
