Genesi ܒܪܝܬܐ 44

Torna indietro

Peshitta ܦܫܝܼܛܬܵܐ Ave Maria
1 ܘܦܩ̇ܕ ܠܪܒ ܒܝܬܗ ܘܐܡ̣ܪ. ܡܠ̣ܝ ܛܥܢܝ̈ܗܘܢ ܕܓܒܪ̈ܐ ܥܒܘܪܐ ܟܡܐ ܕܡܫܟܚܝܢ ܠܡܫܩܠ. ܘܣܝܡ ܟܣܦܗ ܕܓܒܪܐ ܒܦܘܡ ܛܥܢܗ.1 José deu esta ordem ao intendente de sua casa: “Enche de víveres os sacos destes homens tanto quanto possam conter, e põe o dinheiro de cada um na boca do saco.
2 ܘܣܒ ܐܣܩܦܐ ܕܝܠܝ ܕܣܐܡܐ . ܘܣܝܡ ܒܦܘܡ ܛܥܢܗ ܕܙܥܘܪܐ ܘܟܣܦ ܡܝܪܗ . ܘܥܒ̣ܕ ܥܒ̣ܕܐ ܐܝܟ ܡܠܬܗ ܕܝܘܣܦ .2 Porás minha taça de prata na boca do saco do mais novo, com o preço do seu trigo”. E fez o inten­den­te como José lhe mandara.
3 ܘܟܕ ܗܘ̣ܐ ܫܦܪܐ . ܐܫܬܪܝܘ ܓܒܪ̈ܐ ܠܡܐܙܠ ܗ̣ܢܘܢ ܘܚܡܪܗܘܢ .3 De manhã, ao romper do dia, foram despedidos com seus jumentos.
4 ܗ̣ܢܘܢ ܢܦܩܘ ܡܢ ܩܪܝܬܐ ܘܠܐ ܐܪܚܩܘ. ܘܝܘܣܦ ܐܡ̣ܪ ܠܪܒܝܬܗ. ܩܘܡ ܪܕܘܦ ܒܬܪ ܓܒܪ̈ܐ ܘܐܕܪܟ ܐܢܘܢ. ܘܐܡ̣ܪ ܠܗܘܢ. ܠܡܢܐ ܦܪܥܬܘܢ ܒܝܫܬܐ ܚܠܦ ܛܒܬܐ.4 Dei­xaram a cidade, mas, não tendo ido ainda muito longe, José disse ao seu intendente: “Levanta-te e persegue estes homens e, quando os tiveres alcançado, lhes dirás: Por que pagastes o bem com o mal?
5 ܗܢܐ ܐܣܩܦܐ ܕܫ̇ܬܐ ܒܗ ܡܪܝ. ܘܐܦ ܡ̇ܢܚܫܘ ܡ̇ܢܚܫ ܒܗ. ܐܒܐܫܬܘܢ ܒܡܕܡ ܕܥܒܕܬܘܢ.5 A taça que roubastes é aquela em que bebe o meu senhor e da qual se serve para suas adivinhações. Fizestes muito mal”.
6 ܘܐܕܪܟ ܐܢܘܢ ܘܐܡ̣ܪ ܠܗܘܢ ܐܝܟ ܡ̈ܠܐ ܗܠܝܢ.6 O intendente, tendo-os alcançado, falou-lhes desse modo.
7 ܐܡܪܝܢ ܠܗ . ܠܐ ܢܐܡܪ ܡܪܢ ܡ̈ܠܐ ܗܠܝܢ. ܚܣ ܠܥܒ̈ܕܝܟ ܠܡܥܒܕ ܦܬܓܡܐ ܗܢܐ .7 Eles responderam-lhe: “Por que fala assim o meu senhor? Longe de teus servos a ideia de fazerem semelhante coisa!
8 ܗܐ ܟܣܦܐ ܕܐܫܟܚܢ ܒܦܘܡ ܛܥܢܝ̈ܢ. ܐܗܦܟܢܝܗܝ ܡܢ ܐܪܥܐ ܕܟܢܥܢ. ܐܝܟܢܐ ܓܢܒܝܢ ܗܘܝܢ ܡܢ ܒܝܬ ܡܪܟ ܕܗܒܐ ܐܘ ܣܐܡܐ .8 Nós te trouxe­mos de Canaã o dinheiro que tínhamos encontrado na boca dos sacos. Por que, pois, haveríamos de roubar prata ou ouro na casa de teu senhor?
9 ܡ̇ܢ ܕܢܫܬܟܚ ܠܘܬܗ ܡܢ ܥܒ̈ܕܝܟ ܢܡܘܬ. ܘܚܢܢ ܢܗܘܐ ܥܒ̣̈ܕܐ ܠܡܪܢ.9 Que aquele dos teus servos com quem for encontrada a taça morra, e, ao mesmo tempo, nós nos tornemos escravos do meu senhor”.
10 ܐܡ̇ܪ ܠܗܘܢ . ܐܦ ܗܫܐ ܐܝܟ ܡܠܬܟܘܢ ܗܟܢܐ . ܡ̇ܢ ܕܢܫܬܟܚ ܠܘܬܗ. ܗ̣ܘ ܢܗܘܐ ܠܝ ܥܒ̣ܕܐ. ܘܐܢܬܘܢ ܬܗܘܘܢ ܙܟܝ̈ܝܢ.10 “Está bem! – disse-lhes ele. Seja como dissestes! Aquele com quem for encontrada a taça será meu escravo. Vós outros sereis livres.”
11 ܘܐܣܬܪܗܒܘ ܘܐܚܬܘ ܓܒܪ ܛܥܢܗ ܥܠ ܐܪܥܐ. ܘܦܬܚܘ ܓܒܪ ܛܥܢܗ .11 E, imediatamente, pôs cada um o seu saco por terra e o abriu.
12 ܘܒܨܘ ܡܢ ܪܒܐ ܫ̇ܪܝ ܘܒܙܥܘܪܐ ܫ̇ܠܡ. ܘܐܫܬܟܚ ܐܣܩܦܐ ܒܛܥܢܗ ܕܒܢܝܡܝܢ.12 O intendente revistou-os começando pelo mais velho e acabando pelo mais novo; e a taça foi encontrada no saco de Benjamim.
13 ܘܨܪܝܘ ܠܒ̈ܘܫܝܗܘܢ. ܘܫܩܠܘ ܓܒܪ ܥܠ ܚܡܪܗ ܘܗܦܟܘ ܠܩܪܝܬܐ.13 Eles rasgaram suas vestes e, tendo cada um carregado de novo o seu jumento, voltaram para a cidade.
14 ܘܥܠ ܝܗܘܕܐ ܘܐ̈ܚܘܗܝ ܠܘܬ ܝܘܣܦ. ܘܗ̣ܘ ܥܕܟܝܠ ܬܡܢ. ܘܢܦܠ̣ܘ ܩܕܡܘܗܝ ܥܠ ܐܪܥܐ.14 Judá e seus irmãos entraram em casa de José, que estava ainda em sua casa, e prostraram-se por terra diante dele.
15 ܐܡ̇ܪ ܠܗܘܢ ܝܘܣܦ. ܡ̇ܢܘ ܥܒ̇ܕܐ ܗܢܐ ܕܥܒܕܬܘܢ. ܠܐ ܝܕܥܝܢ ܐܢܬܘܢ ܕܡ̇ܢܚܫܘ ܡ̇ܢܚܫ ܓܒܪܐ ܕܐܟܘܬܝ.15 José disse-lhes: “Que é isso que fizestes? Não sabíeis que sou um homem dotado da faculdade de adivinhar?”.
16 ܘܐܡ̣ܪ ܝܗܘܕܐ. ܡܢܐ ܢܐܡܪ ܠܡܪܝ ܘܡܢܐ ܢܡܠܠ ܘܒܡܢܐ ܢܙܟ̣ܐ. ܡܢ ܩܕܡ ܐܠܗܐ ܐܫܬܟܚ ܚܛܗܐ ܠܥܒ̣̈ܕܝܟ. ܗܐ ܚܢܢ ܥܒ̣̈ܕܐ ܠܡܪܝ. ܐܦ ܚܢܢ ܐܦ ܡ̇ܢ ܕܐܫܬܟܚ ܐܣܩܦܐ ܒܐܝܕܗ .16 Judá respondeu: “Que podemos dizer a meu senhor? Que falaremos? Como nos justificar? Deus descobriu o crime de teus servos. Somos os escravos do meu senhor, nós e aquele junto de quem foi encontrada a taça”.
17 ܐܡ̇ܪ ܠܗܘܢ . ܚܣ ܠܝ ܕܐܥܒܕ ܗܕܐ. ܓܒܪܐ ܕܐܫܬܟܚ ܐܣܩܦܐ ܠܘܬܗ ܗ̣ܘ ܢܗܘܐ ܠܝ ܥܒ̣ܕܐ. ܘܐܢܬܘܢ ܣܩܘ ܒܫܠܡܐ ܠܘܬ ܐܒܘܟܘܢ.17 “Longe de mim – replicou José – o pensamento de agir dessa forma! Mas aquele em poder de quem foi encontrada a taça, esse será o meu escravo. Vós outros, voltai em paz para junto de vosso pai.”
18 ܘܩ̣ܪܒ ܠܘܬܗ ܝܗܘܕܐ ܘܐܡ̣ܪ. ܒܥ̇ܐ ܐܢܐ ܡܢܟ ܡܪܝ. ܢܡܠܠ ܥܒ̣ܕܟ ܡܠܬܐ ܩܕܡܝܟ ܡܪܝ. ܘܠܐ ܢܬܚܡܬ ܪܘܓܙܟ ܥܠ ܥܒ̣ܕܟ. ܡܛܠ ܕܐܢܬ ܐܝܟ ܦܪܥܘܢ .18 Então Judá adiantou-se e disse a José: “Rogo-te, meu se­nhor, que permitas ao teu servo dizer uma palavra aos ouvidos do meu senhor, e não se acenda a tua ira contra o teu servo, porque tu és como o próprio faraó.
19 ܡܪܝ ܫܐ̇ܠ ܠܥܒ̣̈ܕܘܗܝ ܘܐܡ̣ܪ. ܐܝܬ ܠܟܘܢ ܐܒܐ ܐܘ ܐܚܐ .19 Meu senhor havia perguntado aos seus servos: ‘Tendes ainda vosso pai? Tendes um irmão?’.
20 ܘܐܡܪܢ ܠܡܪܝ. ܐܝܬ ܠܢ ܐܒܐ ܣܒܐ. ܘܒܪܐ ܒܪ ܣܝܒܘܬܐ ܙܥܘܪܐ. ܘܐܚܘܗܝ ܡܝܬ. ܘܗ̣ܘ ܒܠܚܘܕܘܗܝ ܐܫܬܚܪ ܠܐܡܗ. ܘܐܒܘܗܝ ܪܚܡ ܠܗ.20 E nós havíamos respondido ao meu senhor que tínhamos um velho pai e um irmão­zinho, filho de sua velhice, do qual o irmão havia morrido; e que, como ele foi deixado o único de sua mãe, seu pai o amava.
21 ܘܐܡ̣ܪܬ ܠܥܒ̣̈ܕܝܟ. ܐܚܬܘܗܝ ܠܘܬܝ ܘܐܣܝܡ ܥܝܢܝ ܥܠܘܗܝ.21 Disseste aos teus servos: ‘Tra­zei-o para junto de mim, a fim de que o veja com meus olhos’.
22 ܘܐܡܪܢ ܠܡܪܝ. ܠܐ ܡܫܟܚ ܛܠܝܐ ܠܡܫܒܩ ܠܐܒܘܗܝ. ܘܐܢ ܫܒ̇ܩ ܠܐܒܘܗܝ ܡܐ̇ܬ.22 Havíamos respondido ao meu senhor que o menino não podia abandonar o seu pai, pois, se o fizesse, seu pai morreria.
23 ܘܐܡ̣ܪܬ ܠܥܒ̣̈ܕܝܟ. ܕܐܢ ܠܐ ܢܚ̇ܬ ܐܚܘܟܘܢ ܙܥܘܪܐ ܥܡܟܘܢ. ܠܐ ܬܘܣܦܘܢ ܠܡܚܙܐ ܐ̈ܦܝ.23 E disseste aos teus servos: ‘Se vosso irmãozinho não vier convosco, não sereis admitidos na minha presença’.
24 ܘܟܕ ܣܠܩܢ ܠܘܬ ܥܒ̣ܕܟ ܐܒܘܢ. ܘܚܘܝܢܝܗܝ ܦܬ̈ܓܡ̇ܘܗܝ ܕܡܪܝ.24 Quando voltamos para a casa do teu servo, nosso pai, referimos-lhe as palavras do meu senhor.
25 ܐܡ̣ܪ ܠܢ ܥܒ̣ܕܟ ܐܒܘܢ. ܗܦܘܟܘ ܡܘܪܘ ܠܢ ܩܠܝܠ ܥܒܘܪܐ.25 E, quando nosso pai nos mandou voltar para comprar alguns víveres,
26 ܘܐܡܪܢ ܠܐܒܘܢ ܠܐ ܡܫܟܚܝܢܢ ܠܡܚܬ. ܐܢ ܢܚ̇ܬ ܐܚܘܢ ܙܥܘܪܐ ܥܡܢ ܢܚܬܝܢܢ. ܡܛܠ ܕܠܐ ܡܫܟܚܝܢܢ ܠܡܚܙܐ ܐ̈ܦܘܗܝ ܕܓܒܪܐ. ܟܕ ܐܚܘܢ ܙܥܘܪܐ ܠܐ ܗܘ̣ܐ ܥܡܢ.26 respondemos-lhe: ‘Não podemos descer. Mas, se nosso irmão mais novo nos acompanhar, o faremos, pois que não seremos admitidos na presença do governador, se nosso irmão não for conosco’.
27 ܘܐܡ̣ܪ ܠܢ ܥܒ̣ܕܟ ܐܒܘܢ. ܐܢܬܘܢ ܝܕܥܝܢ ܐܢܬܘܢ ܕܬܪ̈ܝܢ ܝܠ̣ܕܬ ܠܝ ܐܢܬܬܝ.27 Teu servo, nosso pai, nos replicou: ‘Sabeis que minha mulher me deu dois filhos.
28 ܘܢܦ̣ܩ ܚܕ ܡܢ ܠܘܬܝ. ܘܐܡ̇ܪܬ ܕܡܩܛܠ ܩܛܝܠ. ܘܠܐ ܚܙܝܬܗ ܥܕܡܐ ܠܗܫܐ.28 Um desapareceu de minha casa, e eu disse: Certamente foi devorado. E não mais o revi até hoje.
29 ܘܕܒܪܝܢ ܐܢܬܘܢ ܐܦ ܠܗܢܐ ܡܢ ܠܘܬܝ. ܘܐ̇ܪܥ ܠܗ ܣܩܘܒܠܐ. ܘܡܚܬܝܢ ܐܢܬܘܢ ܣܝܒܘܬܝ ܒܒܝܫܬܐ ܠܫܝܘܠ.29 Se me tirais ainda este, e lhe acontecer alguma desgraça, fareis descer os meus cabelos brancos à habitação dos mortos, sob o peso da dor’.
30 ܘܗܫܐ ܡܐ ܕܐܙܠܢ ܠܘܬ ܥܒ̣ܕܟ ܐܒܘܢ. ܘܛܠܝܐ ܠܐ ܗܘܐ ܥܡܢ. ܘܢܦܫܗ ܚܒܝܒܐ ܠܗ ܐܝܟ ܢܦܫܗ.30 Se agora volto para junto de teu servo, meu pai, sem levar conosco o menino, ele, cuja vida está ligada à do menino,
31 ܘܡܐ ܕܚ̣ܙܐ ܕܠܝܬ ܛܠܝܐ ܥܡܢ ܡܐ̇ܬ . ܘܡܚܬܝܢ ܥܒ̈ܕܝܟ ܣܝܒܘܬܗ ܕܥܒ̣ܕܟ ܐܒܘܢ ܒܕܘܘܐܢܐ ܠܫܝܘܠ.31 desde que notar que ele não está conosco, morrerá. E teus servos terão feito descer à habitação dos mortos, sob o peso da aflição, os cabelos brancos do teu servo, nosso pai.
32 ܡܛܠ ܕܥܒ̣ܕܟ ܥ̣ܪܒ ܒܛܠܝܐ ܡܢ ܠܘܬ ܐܒܘܢ. ܘܐܡ̇ܪܬ. ܐܢ ܠܐ ܐܝܬܝܘܗܝ ܠܟ ܐܚܛܐ ܠܐܒܝ ܟܠܗܘܢ ܝܘܡ̈ܬܐ.32 Ora, o teu servo respondeu pelo menino junto de meu pai; e disse-lhe que, se ele não o reconduzisse, seria eternamente culpado para com seu pai.
33 ܘܗܫܐ ܢܦܘܫ ܥܒ̣ܕܟ ܚܠܦ ܛܠܝܐ ܥܒ̣ܕܐ ܠܡܪܝ. ܘܛܠܝܐ ܢܣܩ ܥܡ ܐܚ̈ܘܗܝ.33 Rogo-te, pois: aceita que teu servo fique escravo de meu se­nhor em lugar do menino, para que este possa voltar com seus irmãos.
34 ܡܛܠ ܕܐܝܟܢܐ ܐܣܩ ܠܘܬ ܐܒܝ. ܘܛܠܝܐ ܠܐ ܗܘܐ ܥܡܝ. ܕܠܡܐ ܐܚܙܐ ܒܒܝܫܬܐ ܕܬܓ̣ܕܫ ܠܐܒܝ.34 Como poderia eu apresentar-me diante do meu pai, se o menino não for comigo? Oh, eu não poderia suportar a dor que sobreviria a meu pai!”.