Proverbia 9

¹Sapientia ædificavit sibi domum :
excidit columnas septem.
²Immolavit victimas suas, miscuit vinum,
et proposuit mensam suam.
³Misit ancillas suas ut vocarent
ad arcem et ad mœnia civitatis.
⁴Si quis est parvulus, veniat ad me.
Et insipientibus locuta est :
⁵Venite, comedite panem meum,
et bibite vinum quod miscui vobis.
⁶Relinquite infantiam, et vivite,
et ambulate per vias prudentiæ.
⁷Qui erudit derisorem, ipse injuriam sibi facit,
et qui arguit impium, sibi maculam generat.
⁸Noli arguere derisorem, ne oderit te :
argue sapientem, et diliget te.
⁹Da sapienti occasionem, et addetur ei sapientia ;
doce justum, et festinabit accipere.
¹⁰Principium sapientiæ timor Domini,
et scientia sanctorum prudentia.
¹¹Per me enim multiplicabuntur dies tui,
et addentur tibi anni vitæ.
¹²Si sapiens fueris, tibimetipsi eris ;
si autem illusor, solus portabis malum.
¹³Mulier stulta et clamosa,
plenaque illecebris, et nihil omnino sciens,
¹⁴sedit in foribus domus suæ,
super sellam in excelso urbis loco,
¹⁵ut vocaret transeuntes per viam,
et pergentes itinere suo :
¹⁶Qui est parvulus declinet ad me.
Et vecordi locuta est :
¹⁷Aquæ furtivæ dulciores sunt,
et panis absconditus suavior.
¹⁸Et ignoravit quod ibi sint gigantes,
et in profundis inferni convivæ ejus.

Vetus Testamentum

Novum Testamentum

Cambia Bibbia

Confronta con un'altra Bibbia

Versetti esaminati