Iudith 16
Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).
Versetti esaminati
| Nova Vulgata | Sacra Bibbia Garofalo |
|---|---|
| 1 Dixitque Iudith: “ Incipite Deo meo in tym panis, cantate Domino meo in cymbalis, modulamini illi psalmum novum, exaltate et invocate nomen ipsius. | 1 «Intonate con i timpani il cantico a Dio, elevate al Signore un canto con i cembali, fate a lui risuonare l’armonia d’un salmo e d’una lode, esaltate e invocate il suo nome, |
| 2 Tu es Deus conterens bella, qui ponis castra in medio populi tui, ut eripias me de manu persequentium me. | 2 perché Dio è il Signore debellatore perché per porre l’accampamento in mezzo al popolo mi sottrasse alle mani di chi mi perseguitava. |
| 3 Venit Assur a montibus, a borra, venit in milibus virtutum suarum, quorum multitudo obturavit torrentes, et equitatus ipsorum texit colles. | 3 Venne Assur dai monti del nord venne con le miriadi del suo esercito, la cui moltitudine ostruì i torrenti, la cui cavalleria ricoprì le colline; |
| 4 Et dixit incensurum se fines meos et iuvenes meos occisurum gladio et mammantes meos daturum ad solum et infantes meos daturum in partitionem et virgines spoliaturum. | 4 disse che avrebbe dato alle fiamme il mio territorio, trucidato con la spada i miei giovani, destinato alla strage i miei lattanti, dato alla distruzione i miei bambini e rapito le mie fanciulle. |
| 5 Dominus omnipotens sprevit illos et confudit illos in manu feminae! | 5 Ma il Signore onnipotente li ha giocati per mano di una donna, |
| 6 Non enimcecidit potens eorum a iuvenibus, nec filii Titanum percusserunt illum, nec alti gigantes superposuerunt se illi, sed Iudith filia Merari in specie faciei suae dissolvit illum. | 6 il potente tra di loro non è caduto sotto i colpi dei giovani, né sono stati i titani ad abbatterlo, né i superbi giganti ad affrontarlo, ma è stata Giuditta figlia di Merari che lo ha fiaccato con l’avvenenza del volto; |
| 7 Dispoliavit enim se stola viduitatissuae in exaltationem dolentium in Israel. Unxit faciem suam unguento | 7 che si è spogliata della vedovanza a esaltazione degli afflitti di Israele, ha spalmato il volto con unguento profumato, |
| 8 et colligavit capillos suos in mitra et accepit stolam lineam in seductionem eius. | 8 ha fermato le chiome con un turbante e ha indossato una veste di lino per sedurlo; |
| 9 Sandalum eius rapuit oculum ipsius, et species eius captivam fecit animam illius, et transiit gladius cervicem eius. | 9 la sua leggiadra scarpetta ha rapito il suo occhio, e la sua avvenenza gli ha incatenato il cuore, la scimitarra gli ha trapassato il collo. |
| 10 Horruerunt Persae audaciam eius, et Medi turbati sunt constantia ipsius. | 10 I Persiani sbigottirono della sua audacia e i Medi furono sgomenti del suo gesto coraggioso; |
| 11 Tunc ululaverunt humiles mei, et exclamaverunt aegrotantes et territi sunt, in altum extulerunt vocem suam et conversi sunt. | 11 allora esultarono i miei umili, i miei deboli temettero ed essi crollarono, levarono il grido ed essi volsero in fuga; |
| 12 Filii puellarum compunxerunt illos et tamquam pueros ultroneos vulnerabant; perierunt a praelio Domini mei. | 12 figli di fanciulle li trafissero e li ferirono come figli di disertori, perirono sotto i colpi del mio Signore. |
| 13 Cantabo Deo meo hymnum novum: Domine, magnus es tu et clarus, mirabilis in virtute et insuperabilis. | 13 Canterò al mio Dio un inno nuovo: Signore, sei grande e glorioso, mirabile nella tua potenza, insuperabile. |
| 14 Tibi serviat omnis creatura tua, quoniam dixisti, et facta sunt, misisti spiritum tuum, et aedificata sunt, et non est qui resistat voci tuae. | 14 Tutta la creazione ti sia schiava, perché proferisti una parola e gli esseri furono, inviasti il tuo spirito e questo li formò: non c’è alcuno che resista alla tua voce. |
| 15 Montes enim a fundamentis agitabuntur cum aquis, petrae autem a facie tua tamquam cera liquescent. Illis autem, qui timent te, propitius adhuc eris. | 15 I monti infatti fino dalle fondamenta con le acque sobbalzeranno, le rocce al tuo sguardo si liquefaranno come cera, ma tu ancora sarai pietoso versa coloro che ti temono. |
| 16 Quoniam pusillum omne sacrum ad odorem suavitatis, et minimus omnis adeps in holocaustum tibi. Qui autem timet Dominum, magnus apud eum semper. | 16 È ben poca cosa ogni sacrificio in profumo soave e meno ancora ogni grasso in olocausto a te; ma chi teme il Signore sarà grande per per sempre. |
| 17 Vae gentibus assurgentibus generi meo! Dominus omnipotens vindicabit illos, in die iudicii visitabit eos, ut det ignem et vermes in carnes eorum, et comburentur, ut sentiant usque in aeternum ”. | 17 Guai a quei popoli che si mettono contro la mia stirpe! Il Signore onnipotente farà di loro vendetta nel giorno del giudizio mandando fuoco e vermi nelle loro carni e, nel dolore, piangeranno per sempre». |
| 18 Ut autem venerunt in Ierusalem, adoraverunt Deum; et, postquam mundatus estpopulus, rettulerunt holocaustum Domino et voluntaria sua et munera. | 18 Quando giunsero a Gerusalemme, adorarono Dio e, dopo che il popolo fu purificato, offrirono gli olocausti, le offerte spontanee e i doni. |
| 19 Etattulit Iudith omnia vasa Holofernis, quaecumque dederat ei populus, etconopeum, quod sustulerat de cubiculo ipsius, in consecrationem Domino dedit. | 19 Giuditta dedicò a Dio tutto il vasellame di Oloferne, che il popolo le aveva ceduto e diede come ex-voto il velo del baldacchino che aveva preso lei stessa dal letto di lui. |
| 20 Et populus laetabatur in Ierusalem contra faciem sanctorum per menses tres, etIudith cum illis mansit. | 20 Per tre mesi il popolo si diede alla gioia in Gerusalemme innanzi al santuario e Giuditta rimase con loro. |
| 21 Post illos autem dies rediit unusquisque in hereditatem suam, et Iudith abiitin Betuliam et demorata est in possessione sua. Et facta est secundum tempussuum clara in omni terra, | 21 Dopo quei giorni, ciascuno fece ritorno alla sua eredità: Giuditta si ritirò a Betulia e restò nei suoi poderi; alla sua età fu famosa in tutta la terra. |
| 22 et multi concupierunt eam, et non cognovit virillam omnibus diebus vitae eius, ex qua die mortuus est Manasses maritus illiuset appositus est ad populum suum. | 22 Molti le avanzarono proposte, ma nessun uomo la conobbe per tutto il tempo della sua vita, da quando era morto suo marito Manasse ed era stato riunito al suo popolo. |
| 23 Et procedens magna facta est valde etsenuit in domo mariti sui Manasses annos centum quinque; et dimisit abram suamliberam. Et mortua est in Betulia, et sepelierunt eam in spelunca. | 23 I suoi giorni progredivano sempre più ed essa raggiunse l'età di centocinque anni nella casa di suo marito; lasciò libera la sua ancella. Morì a Betulia, la seppellirono nella caverna di suo marito Manasse. |
| 24 Et planxit eam omnis Israel diebus septem. Divisitque bona sua, priusquammoreretur, omnibus proximis viri sui Manasses et proximis ex genere suo. | 24 La casa di Israele la pianse per sette giorni. Prima di morire aveva diviso i suoi beni ai più prossimi parenti di Manasse e della sua famiglia. |
| 25 Etnon fuit adhuc, qui in timorem mitteret filios Israel in diebus Iudith et postmortem eius diebus multis. | 25 Al tempo di Giuditta e molto tempo dopo la sua morte non c’era più nessuno che incutesse spavento ai figli di Israele. |