Samuelis I 25
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Gen
Ex
Lv
Nm
Deut
Ios
Iudc
Ruth
1 Re
2 Re
3 Re
4 Re
1 Par
2 Par
Esd
Neh
Tob
Iudt
Esth
1 Mach
2 Mach
Iob
Ps
Prov
Eccle
Cant
Sap
Eccli
Isa
Ier
Lam
Bar
Ez
Dan
Os
Ioel
Am
Abd
Ion
Mi
Nah
Hab
Soph
Agg
Zach
Mal
Mt
Mc
Lc
Io
Act
Rom
1Cor
2Cor
Gal
Eph
Phil
Col
1 Thess
2 Thess
1 Tim
2 Tim
Tit
Philem
Hebr
Iac
1 Pt
2 Pt
1 Io
2 Io
3 Io
Iud
Apoc
Confronta con un'altra Bibbia
Cambia Bibbia
| NOVA VULGATA | Sacra Bibbia Garofalo |
|---|---|
| 1 Mortuus est autem Samuel; et congregatus est universus Israel, et planxerunt eum et sepelierunt eum in domo sua in Rama. Consurgensque David descendit in desertum Maon. | 1 Morì Samuele e tutti gli Israeliti si radunarono per piangerlo e, seppellirlo nella sua proprietà a Rama. Poi David, senza indugio, scese verso il deserto di Paran. |
| 2 Erat autem vir quispiam in solitudine Maon, et possessio eius in Carmel; et homo ille magnus nimis; erantque ei oves tria milia et mille caprae. Et accidit ut tonderet gregem suum in Carmel. | 2 C'era a Maon un uomo la cui fattoria si trovava a Charmel. Costui era molto ricco: aveva tremila pecore e mille capre e stava appunto tosando il suo gregge a Charmel. |
| 3 Nomen autem viri illius erat Nabal et nomen uxoris eius Abigail. Eratque mulier illa prudentissima et speciosa; porro vir eius durus et moribus malis; erat autem de genere Chaleb. | 3 Quest'uomo si chiamava Nabal e sua moglie Abigail, donna di buon senso e avvenente d’aspetto, mentre lui era duro e di brutte maniere: era un Chalebita. |
| 4 Cum ergo audisset David in deserto quod tonderet Nabal gregem suum, | 4 David nel deserto seppe che Nabal stava tosando il gregge |
| 5 misit decem iuvenes et dixit eis: “ Ascendite in Carmel et venietis ad Nabal et salutabitis eum ex nomine meo pacifice | 5 e mandò dieci giovani, ai quali disse: «Salite a Charmel, andate da Nabal, chiedetegli a mio nome se sta bene |
| 6 et dicetis fratri meo: “Et tibi pax et domui tuae pax et omnibus, quaecumque habes, sit pax! | 6 e ditegli: “Evviva! Pace a te, pace alla tua casa, pace a tutte le tue cose! |
| 7 Et nunc audivi quod tonsores essent apud te. Pastores autem tui erant nobiscum in deserto; numquam eis molesti fuimus, nec aliquando defuit eis quidquam de grege omni tempore, quo fuerunt nobiscum in Carmel. | 7 Dunque, ho sentito che i tosatori sono da te. Ora i tuoi pastori sono stati con noi nel deserto e non abbiamo fatto loro offesa né venne a mancare nulla durante tutto il tempo nel quale essi furono a Charmel. |
| 8 Interroga pueros tuos, et indicabunt tibi. Nunc ergo inveniant pueri isti gratiam in oculis tuis, in die enim bona venimus; quodcumque invenerit manus tua, da servis tuis et filio tuo David” ”. | 8 Chiedi ai tuoi giovani ed essi ti racconteranno. Trovino dunque questi giovani grazia ai tuoi occhi, poiché siamo giunti in una giornata solenne: concedi ai tuoi servitori e a tuo figlio David ciò che ti viene alla mano”». |
| 9 Cumque venissent pueri David, locuti sunt ad Nabal omnia verba haec ex nomine David et siluerunt. | 9 I giovani di David andarono e parlarono a Nabal proprio in questi termini, in nome di David. Poi rimasero in attesa. |
| 10 Respondens autem Nabal pueris David ait: “ Quis est David, et quis est filius Isai? Hodie increverunt servi, qui fugiunt dominos suos. | 10 Rispose Nabal ai servitori di David e disse: «Chi è David e chi è il figlio di Jesse? Oggi diventano numerosi i servitori che fuggono dai loro signori! |
| 11 Tollam ergo panes meos et aquas meas et carnes pecorum, quae occidi, tonsoribus meis et dabo viris, quos nescio unde sint? ”. | 11 E io dovrò prendere il mio pane, la mia acqua e la carne che ho macellato per i miei tosatori e dovrò darli a uomini che non so donde vengano!» |
| 12 Regressi sunt itaque pueri David per viam suam et reversi venerunt et nuntiaverunt ei omnia verba haec. | 12 I giovani di David si voltarono per la loro strada e tornarono. Giunsero e gli riferirono tutte quelle parole. |
| 13 Tunc David ait viris suis: “ Accingatur unusquisque gladio suo! ”. Et accincti sunt singuli gladio suo, accinctusque est et David ense suo, et secuti sunt David quasi quadringenti viri; porro ducenti remanserunt ad sarcinas. | 13 Allora David disse ai suoi uomini: «Ognuno cinga la spada!» Ognuno cinse la spada e anche David cinse la spada, Poi quattrocento uomini seguirono David, mentre duecento rimasero presso i bagagli. |
| 14 Abigail autem uxori Nabal nuntiavit unus de pueris suis dicens: “ Ecce misit David nuntios de deserto, ut benedicerent domino nostro, sed aversatus est eos. | 14 Frattanto ad Abigail, moglie di Nabal, un giovane fra i tanti venne a riferire: «Ecco, David ha inviato messaggeri dal deserto per benedire il nostro padrone, ma questi si è scagliato contro di loro. |
| 15 Homines isti boni satis fuerunt nobis et non molesti; nec quidquam aliquando periit omni tempore, quo sumus conversati cum eis in deserto. | 15 Eppure quegli uomini furono con noi molto buoni: non ricevemmo offesa né ci fu fatto mancare nulla in tutto il tempo in cui si andò con loro quando noi eravamo in campagna. |
| 16 Pro muro erant nobis tam in nocte quam in die omnibus diebus, quibus pavimus apud eos greges. | 16 Un muro sono stati per noi, di notte e di giorno, tutto il tempo che passammo con loro, mentre si pascolava il gregge! |
| 17 Quam ob rem considera et recogita quid facias, quoniam malum decretum est adversus dominum nostrum et adversus domum eius universam. Et ipse filius Belial est, ita ut nemo ei possit loqui ”. | 17 Su, dunque, interessati e vedi ciò che puoi fare: certo è stato deciso qualche guaio contro il nostro signore e contro tutta la sua casa; egli è un buono a nulla e non gli si può parlare». |
| 18 Festinavit igitur Abigail et tulit ducentos panes et duos utres vini et quinque arietes coctos et quinque sata frumenti tosti et centum ligaturas uvae passae et ducentas massas caricarum et imposuit super asinos. | 18 In fretta Abigail prese duecento pani, due otri di vino, cinque pecore già pronte, cinque sea di grano abbrustolito, cento grappoli di uva passa e duecento stiacciate di fichi: pose tutto sugli asini |
| 19 Dixitque pueris suis: “ Praecedite me, ecce ego post tergum sequar vos ”. Viro autem suo Nabal non indicavit. | 19 e disse ai servitori: «Precedetemi: ecco, vi seguo immediatamente». A suo marito Nabal non fece sapere nulla. |
| 20 Cum ergo ascendisset asinum et descenderet in tegmine montis, David et viri eius descendebant in occursum eius; quibus et illa occurrit. | 20 Allora, mentre essa, sul dorso di un asino, discendeva per una parte nascosta del monte, ecco, David e i suoi uomini stavano scendendo verso di lei, così che essa si imbatté in loro. |
| 21 Et aiebat David: “ Vere frustra servavi omnia, quae huius erant in deserto, et non periit quidquam de cunctis, quae ad eum pertinebant; et reddidit mihi malum pro bono. | 21 David stava dicendo: «Proprio invano ho custodito nel deserto tutto ciò che apparteneva a costui, così che non è venuto a mancare nulla della sua roba: egli mi ha ricambiato male per bene. |
| 22 Haec faciat Deus inimicis David et haec addat, si reliquero de omnibus, quae ad eum pertinent, usque mane quidquid masculini sexus ”. | 22 Questo e questo malanno mandi Dio ai nemici di David se, di tutti i suoi, lascerò vivo fino all’alba chi urina contro il muro!» |
| 23 Cum autem vidisset Abigail David, festinavit et descendit de asino et procidit coram David super faciem suam et adoravit super terram. | 23 Abigail, scorto David, scese in fretta dall’asino e, cadendo sulla sua faccia innanzi a David, si prostrò fino a terra. |
| 24 Et cecidit ad pedes eius et dixit: “ In me sit, domine mi, haec iniquitas; loquatur, obsecro, ancilla tua in auribus tuis, et audi verba famulae tuae. | 24 Poi, cadendo ai piedi di lui, disse: «In me, signor mio, è la colpa. Perciò la tua schiava possa parlare alle tue orecchie; tu ascolta le parole della tua schiava! |
| 25 Ne ponat, oro, dominus meus cor suum super virum istum iniquum Nabal, quia secundum nomen suum stultus est, et est stultitia cum eo; ego autem ancilla tua non vidi pueros domini mei, quos misisti. | 25 Il mio signore non faccia caso a quel buono a nulla di Nabal, poiché egli è come è il suo nome: “insensato” è il suo nome e l’insensatezza è con lui. E io tua schiava non ho visto i giovani che tu, mio signore, avevi inviato. |
| 26 Nunc ergo, domine mi, vivit Dominus, et vivit anima tua, quia Dominus prohibuit te, ne venires in sanguine et salvares te manu tua; et nunc fiant sicut Nabal inimici tui et qui quaerunt domino meo malum. | 26 Ora dunque, per la vita di Jahvè e per la tua, di Jahvè che ti ha impedito di giungere al sangue e di farti ragione con la mano; ora dunque siano come Nabal i tuoi nemici e coloro che vanno cercando di far del male al mio signore! |
| 27 Quapropter suscipe benedictionem hanc, quam attulit ancilla tua domino meo, et da pueris, qui sequuntur dominum meum. | 27 Adesso, questa benedizione che la tua schiava ha portato al mio signore, sia data ai giovani che camminano sempre sui passi del mio signore! |
| 28 Aufer iniquitatem famulae tuae. Faciens enim faciet Dominus domino meo domum fidelem, quia proelia Domini dominus meus proeliatur; malitia ergo non inveniatur in te omnibus diebus vitae tuae. | 28 Scusa il fallo della tua schiava, poiché certamente Jahvè ti farà una casa stabile, perché tu, mio signore, combatti le guerre di Jahvè, né malvagità può trovarsi in te, fosse pure in uno solo dei tuoi giorni. |
| 29 Si enim surrexerit aliquando homo persequens te et quaerens animam tuam, erit anima domini mei custodita in fasciculo vitae apud Dominum Deum tuum; sed inimicorum tuorum animam ipse iaciat in impetu et circulo fundae. | 29 E, sebbene si sia levato qualcuno a perseguitarti e a cercar la tua anima, tuttavia l’anima del mio signore starà ben chiusa nello scrigno della vita presso Jahvè tuo Dio: l’anima invece dei tuoi nemici egli la scaglierà nel cavo di una fionda. |
| 30 Cum ergo fecerit Dominus domino meo omnia, quae locutus est, bona de te et constituerit te ducem super Israel, | 30 Allora, quando Jahvè ti avrà fatto proprio tutto il bene che egli ha detto a tuo riguardo, ti avrà cioè stabilito capo su Israele, |
| 31 non erit tibi hoc in singultum et in scrupulum cordis domino meo, quod effuderis sanguinem innoxium et ipse te ultus fueris; et cum benefecerit Dominus domino meo, recordaberis ancillae tuae ”. | 31 allora ciò non sarà per il mio signore ragione di titubanza e scrupolo di coscienza: l’aver versato sangue inutilmente ed esserti fatto giustizia di tua mano. Quando Jahvè ti avrà fatto del bene, tu ricordati della tua schiava». |
| 32 Et ait David ad Abigail: “ Benedictus Dominus, Deus Israel, qui misit te hodie in occursum meum. Et benedicta prudentia tua, | 32 David disse ad Abigail: «Benedetto Jahvè, Dio di Israele, che ti ha inviata, oggi, incontro a me! |
| 33 et benedicta tu, quae prohibuisti me hodie, ne irem ad sanguinem et ulciscerer me manu mea. | 33 Benedetto il tuo senno e benedetta tu che mi ha impedito, oggi, di giungere al sangue e di fare giustizia di mia mano! |
| 34 Alioquin, vivit Dominus, Deus Israel, qui prohibuit me malum facere tibi, nisi cito venisses in occursum mihi, non remansisset Nabal usque ad lucem matutinam quidquid masculini sexus ”. | 34 Diversamente, per la vita di Jahvè, Dio di Israele, che mi ha trattenuto dal farti del male, senza dubbio, se tu non ti fossi affrettata e non mi fossi venuta incontro, ti assicuro, non sarebbe rimasto a Nabal, prima della luce del mattino, neppure uno di coloro che urinano contro il muro!» |
| 35 Suscepit ergo David de manu eius omnia, quae attulerat ei, dixitque ei: “ Vade pacifice in domum tuam. Ecce audivi vocem tuam et honoravi faciem tuam ”. | 35 Poi David accettò dalla mano di lei ciò che essa gli aveva portato e le disse: «Sali tranquillamente alla tua casa: vedi, ho ascoltato la tua voce e ti ho fatto buona accoglienza». |
| 36 Venit autem Abigail ad Nabal; et ecce erat ei convivium in domo eius quasi convivium regis, et cor Nabal iucundum; erat enim ebrius nimis. Et non indicavit ei verbum pusillum aut grande usque in mane. | 36 Quando Abigail giunse presso Nabal, ecco, egli teneva in casa un banchetto come il banchetto di un re e nel cuore di Nabal c’era la più matta allegria; siccome però egli era ubriaco fradicio, essa non gli raccontò nulla, né tanto né poco, fino alla luce del mattino. |
| 37 Diluculo autem, cum digessisset vinum Nabal, haec indicavit ei uxor sua; et emortuum est cor eius intrinsecus, et factus est quasi lapis. | 37 All’alba, quando il vino svaporò da Nabal, come la moglie gli riferì le cose accadute, gli morì il cuore in seno ed egli divenne come una pietra. |
| 38 Cumque pertransissent decem dies, percussit Dominus Nabal, et mortuus est. | 38 Passarono dieci giorni; Jahvè colpì Nabal che morì. |
| 39 Quod cum audisset David mortuum Nabal, ait: “ Benedictus Dominus, qui iudicavit causam opprobrii mei de manu Nabal et servum suum custodivit a malo et malitiam Nabal reddidit Dominus in caput eius ”. Misit ergo David et locutus est ad Abigail, ut sumeret eam sibi in uxorem. | 39 David seppe che Nabal era morto e disse: «Benedetto Jac che si è fatto difensore della mia causa per l’onta da parte di Nabal e ha preservato il suo servitore dal male: Jahvè ha fatto cadere la malizia di Nabal sul suo stesso capo». Poi David mandò a parlare di Abigail allo scopo di sposarla. |
| 40 Et venerunt pueri David ad Abigail in Carmel et locuti sunt ad eam dicentes: “ David misit nos ad te, ut accipiat te sibi in uxorem ”. | 40 I servitori di David andarono da Abigail a Charmel e le parlarono in questo modo: «David ci ha mandato da te a prenderti per sua moglie». |
| 41 Quae consurgens adoravit prona in terram et ait: “ Ecce famula tua sit in ancillam, ut lavet pedes servorum domini mei ”. | 41 Essa si alzò e chinò la faccia a terra; poi disse: «Ecco, la tua serva sarà come una schiava per lavare i piedi dei servitori del mio signore». |
| 42 Et festinavit et surrexit Abigail et ascendit super asinum, et quinque puellae ierunt cum ea pedisequae eius; et secuta est nuntios David et facta est illi uxor. | 42 In fretta Abigail si alzò, montò sull’asino con cinque giovani che venivano sui suoi passi; seguì i messaggeri di David e divenne sua moglie. |
| 43 Sed et Achinoam accepit David de Iezrahel, et fuit utraque uxor eius. | 43 David aveva preso anche Akhinoam da Jizreel: tutte e due gli furono mogli. |
| 44 Saul autem dedit Michol filiam suam uxorem David Phalti filio Lais, qui erat de Gallim. | 44 Allora Saul diede la figlia Michol, sposa di David, a Palti, figlio di Laish da Gallim. |