Knjiga o Jobu 17

Biblija Hrvatski	Biblia Sagrada
1 Daha mi nestaje, gasnu moji dani i za mene već se skupljaju grobari.	1 Me falta el aliento, | mis días se extinguen, | me espera la tumba.
2 Rugači su evo mene dohvatili, od uvreda oka sklopiti ne mogu.	2 Vivo rodeado de burlas, | tanta provocación me desvela.
3 Stoga me zaštiti i budi mi jamcem kad mi nitko u dlan neće da udari.	3 Conviértete tú en mi garantía, | ¿quién, si no, saldría en mi favor?
4 Jer, srca si njina lišio razuma i dopustiti im nećeš da opstanu.	4 Has cerrado su mente a la razón | y no permitirás que triunfen,
5 K’o taj što imanje dijeli drugovima, a djeci njegovoj dotle oči gasnu,	5 ¿o eres como quien convida a sus amigos, | mientras sus hijos padecen necesidad?
6 narodima svim sam na ruglo postao, onaj kom u lice svatko pljunut’ može.	6 Me ha convertido en mofa de la gente, | en objeto de los salivazos de los demás.
7 Od tuge vid mi se muti u očima, poput sjene moji udovi postaju.	7 La pena consume mis ojos, | mi cuerpo es solo una sombra.
8 Začudit će se zbog toga pravednici, na bezbožnika će planuti čestiti;	8 Los justos se asombran al verlo, | el inocente se alza contra el impío.
9 neporočni će na svom ustrajat’ putu, čovjek čistih ruku ojačat će još više.	9 Pero el justo sigue por su camino, | el de manos limpias redobla su energía.
10 Hajde, svi vi, nećete li opet počet’, ta među vama ja mudra ne nalazim!	10 Volved, vosotros, seguid atacándome, | que no encontraré un sabio entre vosotros.
11 Minuli su dani, propale zamisli, želje srca moga izjalovile se.	11 Mis días y mis planes han pasado, | todas mis esperanzas se desvanecen.
12 ‘U noći najcrnjoj dan se približava; blizu je već svjetlo što tminu izgoni.’	12 ¿Pretendéis que la noche sea día, | que haya luz cuando solo hay tinieblas?
13 A meni je nada otići u šeol i prostrijeti sebi ležaj u mrklini.	13 Solo espero habitar en el Abismo, | hacer mi lecho en las tinieblas,
14 Dovikujem grobu: ‘Oče moj rođeni!’ a crve pozdravljam: ‘Mati moja, sestro!’	14 llamar al sepulcro “padre mío”, | “madre” y “hermana” a los gusanos.
15 Ali gdje za mene ima jošte nade? Sreću moju tko će ikada vidjeti?	15 ¿Dónde ha quedado mi esperanza?, | ¿alguien ve por mí la dicha?
16 Hoće li u šeol ona sa mnom sići da u prahu zajedno otpočinemo?«	16 ¿Descenderán conmigo al Abismo?, | ¿bajaremos juntos al polvo?».