Knjiga o Jobu 14

Biblija Hrvatski	Biblia Maria
1 Čovjek koga je žena rodila kratka je vijeka i pun nevolja.	1 O homem nascido de mulher vive pouco tempo e é cheio de misérias.
2 K’o cvijet je nikao i vene već, poput sjene bježi ne zastajuć’.	2 É como a flor que germina e logo fenece, uma sombra que foge sem parar.
3 Na takva, zar, ti oči otvaraš i preda se na sud ga izvodiš?	3 E é sobre ele que abres os olhos, e o chamas a juízo contigo!
4 Tko će čisto izvuć’ iz nečista? Nitko!	4 Quem fará sair o puro do impuro? Ninguém!
5 Pa kad su njegovi dani odbrojeni, kad mu broj mjeseci o tebi ovisi, kad mu granicu stavljaš neprijelaznu,	5 Se seus dias estão contados, se em teu poder está o número dos seus meses, e fixado um limite que ele não ultrapassará,
6 skini s njega pogled da počinut’ može, poput najamnika da svoj dan uživa.	6 afasta dele os teus olhos e deixa-o, até que acabe o seu dia como o operário.
7 Ta ni drvu nije nada sva propala, posječeno, ono opet prozeleni i mladice nove iz njega izbiju.	7 Para a árvore há esperança: cortada, pode reverdecer e os seus ramos brotam.
8 Ako mu korijen i ostari u zemlji, ako mu se panj i sasuši u prahu,	8 Quando sua raiz tiver envelhecido na terra e seu tronco estiver morto no solo,
9 oćutjevši vodu, ono će propupat’ i pustiti grane kao stablo novo.	9 ao contato com a água, reverdece e distenderá ramos como uma planta nova.
10 Al’ kad čovjek umre, ostaje pokošen, kad smrtnik izdahne, gdje li je on tada?	10 Mas quando o homem morre, fica inerte; o mortal expira, e o que é feito dele?
11 Može sva voda iz mora ispariti i presahnut’ rijeke, isušit’ posvema,	11 As águas podem faltar nos lagos, o rio pode secar e sumir,
12 al’ čovjek kad legne, ne ustaje više, dok nebesa bude, neće se podići, od sna se svojega probuditi neće.	12 assim o homem se deita para não mais levantar. Durante toda a duração do céu, ele não despertará, jamais sairá de seu sono.
13 O, kad bi me htio skriti u šeolu, zakloniti me dok srdžba ti ne mine, dati mi rok kad ćeš me se spomenuti,	13 Quem me dera que me escondesses na região dos mortos, ao abrigo, até que tua cólera tivesse passado, e me fixasses um limite em que te lembrasses de mim!
14 – jer, kad umre čovjek, zar uskrsnut’ može? – čekao bih te sve dane vojske svoje dok ne bi došao da mi smjenu dadeš.	14 O homem, uma vez morto, porventura tornará a viver? Todo o tempo de meu combate eu esperaria, até que me vies sem substituir.
15 Zvao bi me, a ja bih se odazvao: zaželio si se djela svojih ruku.	15 Tu me chamarias e eu te responderia; estenderias a tua destra para a obra de tuas mãos.
16 A sad nad svakim mojim vrebaš korakom, nijednog mi grijeha nećeš oprostiti,	16 Mas agora contas os meus passos e observas todos os meus pecados.
17 u vreći si prijestup moj zapečatio i krivicu moju svu si zapisao.	17 Tu selaste como numa bolsa os meus crimes, puseste um sinal sobre minhas iniquidades.
18 Vaj! K’o što se jednom uruši planina, k’o što se hridina s mjesta svog odvali,	18 Mas a montanha desmorona e cai, e o rochedo muda de lugar;
19 k’o što voda kamen s vremenom istroši, a pljusak bujicom zemlju svu sapere, tako uništavaš nadu u čovjeku.	19 as águas escavam as pedras, o aluvião leva a terra móvel: assim aniquilas a esperança do homem.
20 Oborio si ga – on ode zasvagda, nagrđena lica, otjeran, odbačen.	20 Tu o pões por terra, e ele se vai embora para sempre; tu o desfiguras e o expulsas.
21 Djecu mu poštuju – o tom ništa ne zna; ako su prezrena – o tom ne razmišlja.	21 Estejam os seus filhos honrados, e ele não o sabe; sejam eles humilhados, mas ele não faz caso.
22 On jedino pati zbog svojega tijela, on jedino tuži zbog svojeg života.«	22 É somente por ele que sua carne sofre, e sua alma só se lamenta por ele”.