| 1 ܘܢܦ̣ܠܬ ܝܗܘܕܝܬ ܥܠ ܐܦܝ̈ܗ̇ ܘܐܪܡ̣ܝܬ ܩܛܡܐ ܒܪܫܗ̇. ܘܣܕ̣ܩܬ ܟܘܬܝܢܗ̇. ܘܐܬܓܠܝ ܣܩܐ ܕܠܒܝܫܐ ܗܘܬ. ܘܒܥܕܢܐ ܕܡܬܩܪܒ ܗܘܐ ܒܐܪܫܠܡ ܒܒܝܬܗ ܕܡܪܝܐ ܒܣܡ̈ܐ ܒܪܡܫܐ ܗ̣ܘ̣. ܓܥ̣ܬ ܝܗܘܕܝܬ ܠܘܬ ܡܪܝܐ ܒܩܠܐ ܪܡܐ̇ ܘܐܡ̣ܪܬ | 1 Tendo eles partido, Judite entrou em seu oratório, pôs o seu cilício, cobriu a cabeça com cinzas e, prostrando-se diante do Senhor, orou dizendo: |
| 2 ܡܪܝܐ ܐܠܗܗ ܕܐܒܝ ܫܡܥܘܢ ܕܝܗܒܬ ܒܐܝܕܗ ܚܪܒܐ ܠܡܬܬܒܥܘ ܡܢ ܒܥܠܕ̈ܒܒܐ ܕܫܪܘ ܣܥܪܗ̇ ܕܒܬܘܠܬܐ ܠܡܛܡܐܘ ܘܓܠܘ ܦܘܪܣܝܗ̇ ܠܒܗܬܬܐ ܘܛܡܐܘ ܡܪܒܥܗ̇ ܠܚܣܕܐ. ܡܛܠ ܕܐܡ̣ܪܬ ܕܠܐ ܢܗܘܐ ܗܟܢܐ | 2 “Senhor, Deus de meu pai Simeão, a quem destes uma espada para se vingar dos estrangeiros que, arrastados pela paixão, violaram uma virgem, descobrindo-lhe vergonhosamente a nudez;* |
| 3 ܡܛܠ ܗܢܐ ܝܗܒܬ ܪ̈ܘܪܒܢܝܗܘܢ ܠܩܛܠܐ ܘܬܫܘܝܬܗܘܢ ܕܩܒ̣ܠܬ ܕܡܗ̇ ܕܚܒܝܒܬܟ. ܘܡܚܝܬ ܥܒ̈ܕܐ ܥܡ. ܡܪ̈ܝܗܘܢ. ܘܪ̈ܘܪܒܢܐ ܥܡ ܟܘܪ̈ܣܘܬܗܘܢ | 3 que entregastes suas mulheres à rapina, suas filhas ao cativeiro e todos os seus despojos em partilha aos vossos servos que ardiam de zelo ao vosso serviço, vinde, eu vos peço, ó Senhor, meu Deus, e socorrei esta viúva. |
| 4 ܘܝܗ̣ܒܘ ܢܫܝ̈ܗܘܢ ܠܫܒܝܐ. ܘܒܬ̈ܝܗܘܢ ܠܒܙܬܐ. ܘܟܠܗ̇ ܒܙܬܗܘܢ ܦܠܓܘ ܒܝ̈ܢܝ ܚܒ̈ܝܒܝܟ. ܘܢܛܪܘ ܛܢܢܟ ܘܦܪܣܝܘ. ܛܡܐܘܬܐ ܕܕܡܗܘܢ. ܘܩܪܐܘܟ ܠܥܘܕܪܢܗܘܢ. ܐܠܗܝ ܫܡܥܝܢܝ ܐܦ ܠܝ̣. ܕܐܪܡܠܬܐ ܐܢܐ | 4 Vós dispusestes os acontecimentos do passado, determinastes que uns sucedessem a outros e nada aconteceu sem que vós o quisésseis. |
| 5 ܡܛܠ ܕܐܢܬ ܥܒܕܬ ܩܕܡܝ̈ܬܐ ܘܡܨܥܝ̇ܬܐ ܘܐܦ ܕܡܢ ܒܬܪܟܢ. ܡܛܠ ܕܐܬ̣ܪܥܝܬ̇ ܘܗܘܘ ܘܐܬܚ̣ܫܒܬ | 5 Todos os vossos caminhos são previamente escolhidos e os vossos juízos são marcados por vossa providência. |
| 6 ܘܩ̇ܡܘ ܩܕܡܝܟ. ܘܩ̣ܪܝܬ ܘܐܡ̣ܪܘ ܗܐ ܩܝܡ̇ܝܢܢ. ܡܛܠ ܕܟܠܗܝܢ ܐܘܪ̈ܚܬܟ ܥܬ̈ܝܕܢ ܘܒܪܝܬܟ ܓܠܝܐ ܗܘܬ ܩܕܡܝܟ | 6 Olhai agora para o acampamento dos assírios, como vos dignastes outrora olhar para o dos egípcios, quando corriam armados atrás dos vossos servos, fiando-se nos seus carros, nos seus cavaleiros e na multidão dos seus combatentes. |
| 7 ܘܗܐ ܐܬܘܪ̈ܝܐ ܣ̇ܓܝܘ ܒܚܝܠܗܘܢ. ܘܐܬܬܪܝܡܘ ܒܪ̈ܟܫܗܘܢ̣. ܘܒܪ̈ܟܒܝܗܘܢ̇ ܘܡܫܬܩܠܝ̣ܢ ܒܕܪܥܐ ܕܪ̈ܓܠܝܐ. ܘܡܬܥܫܢܝܢ ܒܣܝ̈ܦܐ. ܘܡܬܬܟܠܝܢ ܥܠ ܩܫܬ̈ܬܐ ܘܩ̈ܠܥܐ. ܘܠܐ ܝܕܥܘ ܕܐܢܬ ܗܘ ܡܪܝܐ̇. ܡ̇ܫܚܩ ܩܪ̈ܒܐ | 7 Bastou um vosso olhar sobre o seu acampamento para paralisá-los nas trevas. |
| 8 ܡܪܝܐ ܫܡܟ. ܐܢܬ ܬ̇ܒܪ ܚܝܠܗܘܢ ܡ̇ܠܟܐ ܕܥܠܡ̈ܐ. ܘܫܚܘܩ ܣ̈ܘܓܐܗܘܢ. ܬ̇ܒܪ ܥܘܫܢܗܘܢ. ܒܚܡܬܟ ܡܛܠ ܕܐܬܪܥܝܘ ܠܡܛܡܐܘ ܡܩܕܫܐ. ܕܫܟܝܢܬܐ ܕܐܝܩܪܐ ܕܫܡܟ. ܘܢܪܡܘܢ ܒܦܪܙܠܐ ܩܪ̈ܢܬܐ ܕܡܕܒܚܟ | 8 O abismo reteve os seus pés e as águas submergiram-nos. |
| 9 ܚܙܝ ܒܫܘܒܗܪܗܘܢ̣̇. ܘܫܕܪ ܪܘܓܙܟ ܥܠ ܪܝܫܗܘܢ̇. ܗܒ ܒܐ̈ܝܕܝ ܕܝܠܝ ܕܐܪܡܠܬܐ ܐܢܐ. ܥܘܫܢܐ ܕܐ̇ܬܪܥܝܬ | 9 Senhor, que o mesmo aconteça a estes que confiam no seu número, nos seus carros, nos seus dardos, nos seus escudos, nas suas flechas e que são orgulhosos de suas lanças. |
| 10 ܡܚܝ̣ ܠܓܒܪܐ ܒܡܛܥܝܢܘܬܐ ܕܣܦ̈ܘܬܝ ܥܠ ܪܝܫܐ ܘܫܠܝܛܐ. ܬܒܪ ܥܘܫܢܗ ܒܐܝܕܗ̇ ܕܢܩܒܬܐ | 10 Eles ignoram que vós sois o nosso Deus, vós que desde todo o tempo sabeis deter as guerras e que vosso nome é o Senhor. |
| 11 ܡܛܠ ܕܠܐ ܗܘܐ ܒܣܘܓܐܐ ܚܝܠܟ ܘܥܘܫܢܟ. ܘܐܦ ܠܐ ܡܘܗ̈ܒܬܟ ܒܚܝ̈ܠ̣ܬܢܐ ܐܠܐ ܐܠܗܐ ܐܢܬ ܕܡܟ̈ܝܟܐ. ܘܡܥܕܪܢܐ ܐܢܬ ܕܒܨܝܪ̈ܐ. ܘܡܣܝܥܢܐ ܕܟܪ̈ܝܗܐ. ܘܦܪܘܩܐ ܕܐܒܝܕܐ | 11 Levantai o vosso braço como nos tempos antigos e quebrai o seu poder com a vossa força; caia diante de vossa cólera o poder daqueles que prometeram a si próprios violar o vosso santuário, profanar o tabernáculo de vosso nome e derrubar com um golpe de espada os cornos de vosso altar. |
| 12 ܐܝܢ ܡܪܝܐ ܐܠܗܗ ܕܐܒܝ. ܘܐܠܗܐ ܕܝܪܬܘܬܗ ܕܐ̇ܝܣܪܐܝܠ. ܡܪܝܐ ܕܫܡܝܐ ܘܐܪܥܐ. ܒ̇ܪܘܝܐ ܕܡ̈ܝܐ. ܡ̇ܠܟܐ ܕܟܠܗܝܢ ܒܪܝܬܐ̣. ܫܡܥ ܩ̣ܠܐ ܕܒܥܘܬܝ | 12 Fazei, Senhor, que o orgulho desse homem seja cortado com sua própria espada; |
| 13 ܘܗܒ ܢܟܠܝ. ܘܡܛܥܝܢܘܬܝ ܠܩܛܠܐ. ܘܠܡܚܘܬܐ ܕܐܝܠܝܢ ܕܩ̇ܝܡܝܢ ܠܘܩܒܠ ܩܝܡܟ. ܘܠܘܩܒܠ ܒܝܬ ܡܩܕܫܟ. ܘܛܘ̣ܪܐ ܕܨܗܝܘܢ ܘܒܝܬ ܐܘܚܕܢܐ ܕܒ̈ܢܝܟ. ܐܬܚܫܒܘ ܓܝܪ ܥܠܝܢ ܒܝ̣ܫܬܐ | 13 seja ele preso no laço de seus olhos fixos em mim e feri-o com as doces palavras de meus lábios. |
| 14 ܥܒܕ ܠܟܘܠܗ ܥܡܐ ܘܠܟܠܗܝܢ ܫܪܒܬܐ̣. ܕܢܕܥܘܢ ܕܐܢܬ ܗܘ ܐܠܗܐ ܕܟܠ ܚܝܠ ܘܕܟܠ ܫܘܠܛܢ. ܘܠܝܬ ܐܚܪܝܢ ܕܡ̇ܪܚܦ ܥܠ ܐܝܣܪܝܠ ܠܒܪ ܡܢܟ | 14 Dai firmeza ao meu coração para o desprezar e coragem para o abater. |
| 15 Isso será para o vosso nome uma glória digna de memória, tendo-o derrubado a mão de uma mulher. |
| 16 Não é na multidão, Senhor, que está o vosso poder, nem vos comprazeis na força dos cavalos. Os soberbos nunca vos agradaram, mas sempre vos foram aceitas as preces dos mansos e humildes. |
| 17 Deus do céu, criador das águas e senhor de toda a criação, ouvi uma pobre suplicante que só confia em vossa misericórdia. |
| 18 Lembrai-vos, Senhor, de vossa promessa. Inspirai as palavras de minha boca e dai firmeza à resolução de meu coração, para que a vossa casa vos permaneça para sempre consagrada e que todos os povos reconheçam que só vós sois Deus e que não há outro fora de vós”. |