| 1 ܪ̈ܘܪܒܝܢ ܐܢܘܢ ܓܝܪ ܕܝܢ̈ܝܟ ܘܬܡܝܗܝܢ ܐܢܘܢ ܠܡܬܢܝܘ ܡܛܠ ܗܢܐ ܐܝܠܝܢ ܕܚܨܝܦܝܢ ܒܢܦܫܗܘܢ ܛܥܘ | 1 Em verdade, grandes e impenetráveis são vossos juízos, Senhor; por isso as almas grosseiras caíram no erro. |
| 2 ܣܒܪܝܢ ܗܘܘ ܓܝܪ ܚ̈ܛܝܐ ܕܢܫܥܒܕܘܢ ܠܥܡܟ ܩܕܝܫܐ ܐܣܘܪ̈ܘܗܝ ܕܚܫܘܟܐ ܘܡ̈ܠܘܟܘܗܝ ܕܠܠܝܐ ܐܬܚܫܒܘ ܒܢܦܫܗܘܢ | 2 Por terem acreditado que podiam oprimir a santa nação, os ímpios, prisioneiros das trevas e encarcerados por uma longa noite, jaziam encerrados nas suas casas, tentando escapar à vossa incessante vigilância. |
| 3 ܘܣܒܪܝܢ ܗܘܘ ܠܡܥܪܩ ܡܢ ܡܚ̈ܫܒܬܗ ܕܥܠܡܐ ܘܠܡܛܫܝܘ ܚ̈ܛܗܝܗܘܢ ܣܒܪܝܢ ܗܘܘ ܒܡܕܡ ܕܥܒܕܘ ܐܬܟܣܣܘ ܘܐܬܒܕܪܘ ܘܕܚܠܘ ܬܡܝܗܐܝܬ ܘܐܬܕܠܚܘ ܘܐܫܬܕܝܘ | 3 Depois de terem imaginado que, com seus secretos pecados, ficariam escondidos sob o sombrio véu do esquecimento, eles se viram dispersados, como presa de um terrível espanto, e amedrontados por alucinações. |
| 4 ܘܚܫܘܟܐ ܕܐܚܕ ܐܢܘܢ ܒܕܚܠܬܐ ܚܒܫ ܐܢܘܢ ܘܩܠܐ ܕܠܘܛܬܐ ܩܒܠ ܐܢܘܢ ܘܡܢ ܫܠܝܐ ܚܫܟ ܥܝܢ̈ܝܗܘܢ ܘܢܘܗܪܐ ܠܐ ܗܘܐ ܥܠܝܗܘܢ | 4 Mesmo o canto mais afastado em que se abrigavam não os punha ao abrigo do terror: ruídos aterradores ressoavam em torno deles, e taciturnos espectros de lúgubre aspecto lhes apareciam. |
| 5 ܘܒܚܐܦܐ ܕܢܘܪܐ ܐܬܒܕܪܘ ܘܫܠܗܒܝܬܗܘܢ ܢܗܝܪܐ ܘܠܐ ܕܥܟܐ ܘܣܒܪܝܢ ܗܘܘ ܕܢܗܘܐ ܠܗܘܢ ܢܘܗܪܐ ܒܚܫܘܟܐ ܕܠܠܝܐ ܗ̇ܘ | 5 Nenhuma chama, por intensa que fosse, chegava a iluminar. E a luz brilhante dos astros era impotente para alumiar esta noite sombria. |
| 6 ܘܢܘܪܐ ܗܘ ܒܠܚܘܕ ܗܘܬ ܡܢܗܪܐ ܠܗܘܢ ܘܐ̈ܦܝܗ̇ ܠܐ ܚܙܝܢ ܗܘܘ ܩܫܐ ܗܘܐ ܚܙܘܐ ܕܚܙܘ | 6 Mas aparecia-lhes de súbito nada mais que uma chama aterradora, e, tomados de terror por esta visão fugitiva, julgavam essas aparições mais terríveis ainda. |
| 7 ܘܣܒܪܘ ܠܡܥܒܕ ܐܘܡܢܘܬܐ ܕܚܪ̈ܫܐ ܘܒܡܚܫܒܬܐ ܕܪܡܘܬܗܘܢ ܐܬܢܟܝܘ ܒܨܥܪܐ ܘܒܢ̈ܘܟܬܬܐ ܘܒܪܗܒܐ | 7 A arte dos mágicos se mostrou ilusória, e esta sabedoria, a que eles pretendiam, evidenciou-se vergonhosamente como falsidade. |
| 8 ܐܬܕܒܪ ܢܦܫ̈ܬܗܘܢ ܒܝܫܐܝܬ ܘܒܓܘܚܟܐ ܘܒܕܚܠܬܐ ܐܬܟܪܗܘ | 8 Aqueles que se jactavam de banir das almas doentes o terror e a perturbação, eram eles mesmos |
| 9 ܘܟܠ ܬܡܝ̈ܗܬܐ ܐܕܚܠ ܐܢܘܢ ܘܕܒ̈ܒܐ ܒܛܡܐܘܬܐ ܘܪܚܫܐ ܒܓܘܪܝܐ ܘܡܢ ܦܪܚܬܐ ܢܦܠܘ | 9 Mesmo quando nada de mais grave os aterrorizava, a passagem dos animais e o silvo das serpentes punham-nos fora de si, e eles morriam de medo. Recusavam até mesmo contemplar essa atmosfera à qual nada podia escapar; |
| 10 ܘܪܬܘ ܘܐܒܕܘ ܘܡܢ ܐܐܪ ܕܡܕܡ ܠܐ ܐܝܬܘܗܝ ܥܪܩܘ ܟܦܘܪ̈ܐ ܕܠܐ ܢܗܝܡܢܘܢ | 10 porque a maldade, condenada por seu próprio testemunho, é medrosa, e, sob o peso da consciência, supõe sempre o pior, |
| 11 ܡܛܠ ܕܒܝܫܘܬܗܘܢ ܡܣܗܕܐ ܥܠܝܗܘܢ ܘܡܚܝܒܐ ܠܗܘܢ ܕܥܒܕܘ ܒܝܫ̈ܬܐ ܘܐܚܕܘ ܒܡܚܫܒ̈ܬܗܘܢ | 11 pois o temor não é outra coisa que a privação dos socorros trazidos pela reflexão, |
| 12 ܡܢܐ ܗܝ ܕܚܠܬܗܘܢ ܐܠܐ ܡܫܠܡܢܘܬܗ̇ ܕܒܝܫܬܐ ܘܡܥܕܪܢܝܬܗܝܢ ܕܡܚܫ̈ܒܬܐ ܕܡܢ ܠܓܘ ܐܝܬܝܗ̇ | 12 porque, quanto menor for em sua alma a esperança de auxílio, tanto mais penosa é a ignorância daquilo de que se tem medo. |
| 13 ܘܠܕܒܨܝܪ ܡܢܗ̇ ܡܣܟܝܐ ܘܗܝ ܝܬܝܪܐ ܗܝ ܡܢ ܗܝ ܕܠܐ ܝܕܥܐ ܘܗܝ ܥܠܬܐ ܕܨܥܪܐ ܕܐܬܐ | 13 Eles, durante essa noite de impotência, saída dos recantos do Hades impotente, dormiam num mesmo sono, |
| 14 ܘܠܠܝܐ ܕܠܐ ܡܨܐ ܘܡܢ ܫܝܘܠ ܒܐܣܘܪ̈ܝܗ̇ ܠܐ ܡܫܟܚ ܕܢܐܬܐ ܕܒܗ̇ ܒܫܢܬܐ ܕܡܟܝܢ ܗܢܘܢ | 14 agitados, de um lado, pelo terror dos espectros, e paralisados, de outro, pelo desfalecimento da alma; pois era um pavor repentino e inesperado o que se abatera sobre eles. |
| 15 ܘܒܫܢܬܟ ܚܙܝܬ ܢܦܫܟ ܕܡܕܒܪ ܗܘܝܬ ܠܗ̇ ܘܟܠ ܡܕܡ ܕܚܙܝܬ ܢܦܚܬ ܒܗ | 15 E todo aquele que caía sem força, ficava como que preso e encerrado num cárcere sem ferros. |
| 16 ܘܐܬܚܙܝܬ ܕܐܣܝܪ ܐܢܬ ܕܠܐ ܒܐܣܘܪܝܐ ܘܚܒܝܫ ܐܢܬ | 16 Fosse ele camponês ou pastor, ou o operário que se afadiga sozinho no seu trabalho, uma vez surpreendido, tinha de suportar a inevitável necessidade, porque todos estavam ligados por uma mesma cadeia de trevas. |
| 17 ܐܢ ܦܠܚܐ ܐܢܬ ܐܘ ܪܥܝܐ ܐܘ ܒܠܐܘܬܐ ܕܚܩܠܐ ܠܐܝܬ ܐܬܢܣܒܬ ܘܩܡܬ ܒܐܢܢܩܐ ܕܠܐ ܣܟܝܬ ܠܗ̇ | 17 O silvo do vento, o canto harmonioso dos passarinhos nos ramos espessos, o murmúrio da água correndo precipitadamente, o estrondo das rochas que se despenhavam, |
| 18 ܚܕ ܗܘ ܡܥܠܢܗ ܕܚܫܘܟܐ ܘܟܠ ܡܨܠܝܢ ܡܛܠܬܗ ܒܚܕܐ ܓܝܪ ܫܫܠܬܐ ܕܚܫܘܟܐ ܟܠܗܘܢ ܐܬܐܣܪܘ ܐܘ ܪ̈ܘܚܐ ܕܡܫܪ̈ܩܢ ܐܘ ܩܠ ܓܦ̈ܐ ܕܦܪܚܬܐ ܕܡܡܠܠܝܢ ܩ̈ܠܐ ܚ̈ܠܝܐ ܐܘ ܩܠ ܡ̈ܝܐ ܕܪ̈ܕܝܢ ܒܚܐܦܐ | 18 a carreira invisível dos animais que saltavam, os urros dos animais selvagens, o eco que repercutia nas cavidades dos montes: tudo os paralisava de terror. |
| 19 ܐܘ ܩܠ ܟܐ̈ܦܐ ܕܢ̈ܦܠܢ ܥܠ ܟܐ̈ܦܐ. ܐܘ ܩܠ ܚ̈ܝܘܬܐ ܕܪ̈ܗܛܢ ܘܡܫܘܪ̈ܢ ܘܠܐ ܡܬܚ̈ܙܝܢ. ܐܘ ܩܠ ܚܝ̈ܘܬܐ ܒܝܫ̈ܬܐ ܕܢܗ̈ܡܢ. ܐܘ ܩܠܐ ܕܒܪܬ ܩܠܐ ܡܢ ܒܝܢ̈ܬ ܛܘܪ̈ܐ ܐܫܪܝܬ ܐܢܘܢ ܒܕܚܠܬܐ. | 19 Enquanto o mundo inteiro era alumiado de uma brilhante luz, e sem obstáculo se entregava às suas ocupações, |
| 20 ܟܠܗܝܢ ܓܝܪ ܒܪ̈ܝܬܐ ܒܫܘܦܪܐ ܕܢܘܗܪܐ ܡܢܗܪ̈ܢ ܘܟܠܗ ܥܒܕܗ ܕܠܐ ܒܕܠܘܚܝܐ | 20 somente sobre eles se estendia uma pesada noite, imagem das trevas que mais tarde os deviam acolher; e eram para si mesmos um peso mais insuportável que esta escuridão. |
| 21 ܒܠܚܘܕ ܥܠ ܗܢܘܢ ܗܘܐ ܠܠܝܐ ܝܩܝܪ ܕܡܘܬܗ ܕܚܫܟܐ ܕܥܬܝܕ ܠܡܐܬܐ ܥܠܝܗܘܢ ܗܘܐ ܠܗܘܢ ܠܠܝܐ ܝܩܝܪܐ | |