Sapientia 9
Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).
Versetti esaminati
| Bibbia Vulgata Clementina | Bibbia C.E.I. 1974 |
|---|---|
| 1 Deus patrum meorum, et Domine misericordiæ, qui fecisti omnia verbo tuo, | 1 "Dio dei padri e Signore di misericordia, che tutto hai creato con la tua parola, |
| 2 et sapientia tua constituisti hominem, ut dominaretur creaturæ quæ a te facta est, | 2 che con la tua sapienza hai formato l'uomo, perché domini sulle creature fatte da te, |
| 3 ut disponat orbem terrarum in æquitate et justitia, et in directione cordis judicium judicet : | 3 e governi il mondo con santità e giustizia e pronunzi giudizi con animo retto, |
| 4 da mihi sedium tuarum assistricem sapientiam, et noli me reprobare a pueris tuis : | 4 dammi la sapienza, che siede in trono accanto a te e non mi escludere dal numero dei tuoi figli, |
| 5 quoniam servus tuus sum ego, et filius ancillæ tuæ ; homo infirmus, et exigui temporis, et minor ad intellectum judicii et legum. | 5 perché io sono tuo servo e figlio della tua ancella, uomo debole e di vita breve, incapace di comprendere la giustizia e le leggi. |
| 6 Nam etsi quis erit consummatus inter filios hominum, si ab illo abfuerit sapientia tua, in nihilum computabitur. | 6 Se anche uno fosse il più perfetto tra gli uomini, mancandogli la tua sapienza, sarebbe stimato un nulla. |
| 7 Tu elegisti me regem populo tuo, et judicem filiorum tuorum et filiarum : | 7 Tu mi hai prescelto come re del tuo popolo e giudice dei tuoi figli e delle tue figlie; |
| 8 et dixisti me ædificare templum in monte sancto tuo, et in civitate habitationis tuæ altare : similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio. | 8 mi hai detto di costruirti un tempio sul tuo santo monte, un altare nella città della tua dimora, un'imitazione della tenda santa che ti eri preparata fin da principio. |
| 9 Et tecum sapientia tua, quæ novit opera tua, quæ et affuit tunc cum orbem terrarum faceres, et sciebat quid esset placitum oculis tuis, et quid directum in præceptis tuis. | 9 Con te è la sapienza che conosce le tue opere, che era presente quando creavi il mondo; essa conosce che cosa è gradito ai tuoi occhi e ciò che è conforme ai tuoi decreti. |
| 10 Mitte illam de cælis sanctis tuis, et a sede magnitudinis tuæ, ut mecum sit et mecum laboret, ut sciam quid acceptum sit apud te : | 10 Inviala dai cieli santi, mandala dal tuo trono glorioso, perché mi assista e mi affianchi nella mia fatica e io sappia ciò che ti è gradito. |
| 11 scit enim illa omnia, et intelligit, et deducet me in operibus meis sobrie, et custodiet me in sua potentia. | 11 Essa infatti tutto conosce e tutto comprende, e mi guiderà prudentemente nelle mie azioni e mi proteggerà con la sua gloria. |
| 12 Et erunt accepta opera mea, et disponam populum tuum juste, et ero dignus sedium patris mei. | 12 Così le mie opere ti saranno gradite; io giudicherò con equità il tuo popolo e sarò degno del trono di mio padre. |
| 13 Quis enim hominum poterit scire consilium Dei ? aut quis poterit cogitare quid velit Deus ? | 13 Quale uomo può conoscere il volere di Dio? Chi può immaginare che cosa vuole il Signore? |
| 14 Cogitationes enim mortalium timidæ, et incertæ providentiæ nostræ ; | 14 I ragionamenti dei mortali sono timidi e incerte le nostre riflessioni, |
| 15 corpus enim quod corrumpitur aggravat animam, et terrena inhabitatio deprimit sensum multa cogitantem. | 15 perché un corpo corruttibile appesantisce l'anima e la tenda d'argilla grava la mente dai molti pensieri. |
| 16 Et difficile æstimamus quæ in terra sunt, et quæ in prospectu sunt invenimus cum labore : quæ autem in cælis sunt, quis investigabit ? | 16 A stento ci raffiguriamo le cose terrestri, scopriamo con fatica quelle a portata di mano; ma chi può rintracciare le cose del cielo? |
| 17 Sensum autem tuum, quis sciet, nisi tu dederis sapientiam, et miseris spiritum sanctum tuum de altissimis, | 17 Chi ha conosciuto il tuo pensiero, se tu non gli hai concesso la sapienza e non gli hai inviato il tuo santo spirito dall'alto? |
| 18 et sic correctæ sint semitæ eorum qui sunt in terris, et quæ tibi placent didicerint homines ? | 18 Così furono raddrizzati i sentieri di chi è sulla terra; gli uomini furono ammaestrati in ciò che ti è gradito; essi furono salvati per mezzo della sapienza". |
| 19 Nam per sapientiam sanati sunt quicumque placuerunt tibi, Domine, a principio. |