Sapientia 9
12345678910111213141516171819
Gen
Ex
Lv
Nm
Deut
Ios
Iudc
Ruth
1 Re
2 Re
3 Re
4 Re
1 Par
2 Par
Esd
Neh
Tob
Iudt
Esth
1 Mach
2 Mach
Iob
Ps
Prov
Eccle
Cant
Sap
Eccli
Isa
Ier
Lam
Bar
Ez
Dan
Os
Ioel
Am
Abd
Ion
Mi
Nah
Hab
Soph
Agg
Zach
Mal
Mt
Mc
Lc
Io
Act
Rom
1Cor
2Cor
Gal
Eph
Phil
Col
1 Thess
2 Thess
1 Tim
2 Tim
Tit
Philem
Hebr
Iac
1 Pt
2 Pt
1 Io
2 Io
3 Io
Iud
Apoc
Confronta con un'altra Bibbia
Cambia Bibbia
| VULGATA | Biblia Sagrada |
|---|---|
| 1 Deus patrum meorum, et Domine misericordiæ, qui fecisti omnia verbo tuo, | 1 «Dios de los padres y Señor de la misericordia, | que con tus palabras hiciste todas las cosas, |
| 2 et sapientia tua constituisti hominem, ut dominaretur creaturæ quæ a te facta est, | 2 y en tu sabiduría formaste al hombre, | para que dominase sobre las criaturas que tú has hecho, |
| 3 ut disponat orbem terrarum in æquitate et justitia, et in directione cordis judicium judicet : | 3 y para regir el mundo con santidad y justicia, | y para administrar justicia con rectitud de corazón. |
| 4 da mihi sedium tuarum assistricem sapientiam, et noli me reprobare a pueris tuis : | 4 Dame la sabiduría asistente de tu trono | y no me excluyas del número de tus siervos, |
| 5 quoniam servus tuus sum ego, et filius ancillæ tuæ ; homo infirmus, et exigui temporis, et minor ad intellectum judicii et legum. | 5 porque siervo tuyo soy, hijo de tu sierva, | hombre débil y de pocos años, | demasiado pequeño para conocer el juicio y las leyes. |
| 6 Nam etsi quis erit consummatus inter filios hominum, si ab illo abfuerit sapientia tua, in nihilum computabitur. | 6 Pues, aunque uno sea perfecto | entre los hijos de los hombres, | sin la sabiduría, que procede de ti, | será estimado en nada. |
| 7 Tu elegisti me regem populo tuo, et judicem filiorum tuorum et filiarum : | 7 Tú me elegiste como rey de tu pueblo | y como juez de tus hijos e hijas. |
| 8 et dixisti me ædificare templum in monte sancto tuo, et in civitate habitationis tuæ altare : similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio. | 8 Me mandaste construir un templo en tu monte santo | y un altar en la ciudad de tu morada, | a imitación de la tienda santa que preparaste desde el principio. |
| 9 Et tecum sapientia tua, quæ novit opera tua, quæ et affuit tunc cum orbem terrarum faceres, et sciebat quid esset placitum oculis tuis, et quid directum in præceptis tuis. | 9 Contigo está la sabiduría, conocedora de tus obras, | que te asistió cuando hacías el mundo, | y que sabe lo que es grato a tus ojos | y lo que es recto según tus preceptos. |
| 10 Mitte illam de cælis sanctis tuis, et a sede magnitudinis tuæ, ut mecum sit et mecum laboret, ut sciam quid acceptum sit apud te : | 10 Mándala de tus santos cielos, | y de tu trono de gloria envíala, | para que me asista en mis trabajos | y venga yo a saber lo que te es grato. |
| 11 scit enim illa omnia, et intelligit, et deducet me in operibus meis sobrie, et custodiet me in sua potentia. | 11 Porque ella conoce y entiende todas las cosas, | y me guiará prudentemente en mis obras, | y me guardará en su esplendor. |
| 12 Et erunt accepta opera mea, et disponam populum tuum juste, et ero dignus sedium patris mei. | 12 Así aceptarás mis obras, | juzgaré a tu pueblo con justicia | y seré digno del trono de mi padre. |
| 13 Quis enim hominum poterit scire consilium Dei ? aut quis poterit cogitare quid velit Deus ? | 13 Pues, ¿qué hombre conocerá el designio de Dios?, | o ¿quién se imaginará lo que el Señor quiere? |
| 14 Cogitationes enim mortalium timidæ, et incertæ providentiæ nostræ ; | 14 Los pensamientos de los mortales son frágiles | e inseguros nuestros razonamientos, |
| 15 corpus enim quod corrumpitur aggravat animam, et terrena inhabitatio deprimit sensum multa cogitantem. | 15 porque el cuerpo mortal oprime el alma | y esta tienda terrena abruma la mente pensativa. |
| 16 Et difficile æstimamus quæ in terra sunt, et quæ in prospectu sunt invenimus cum labore : quæ autem in cælis sunt, quis investigabit ? | 16 Si apenas vislumbramos lo que hay sobre la tierra | y con fatiga descubrimos lo que está a nuestro alcance, | ¿quién rastreará lo que está en el cielo?, |
| 17 Sensum autem tuum, quis sciet, nisi tu dederis sapientiam, et miseris spiritum sanctum tuum de altissimis, | 17 ¿quién conocerá tus designios, si tú no le das sabiduría | y le envías tu santo espíritu desde lo alto? |
| 18 et sic correctæ sint semitæ eorum qui sunt in terris, et quæ tibi placent didicerint homines ? | 18 Así se enderezaron las sendas de los terrestres, | los hombres aprendieron lo que te agrada | y se salvaron por la sabiduría». |
| 19 Nam per sapientiam sanati sunt quicumque placuerunt tibi, Domine, a principio. |