Ad Corinthios I 13

¹Si linguis hominum loquar, et angelorum, caritatem autem non habeam, factus sum velut æs sonans, aut cymbalum tinniens.²Et si habuero prophetiam, et noverim mysteria omnia, et omnem scientiam : et si habuero omnem fidem ita ut montes transferam, caritatem autem non habuero, nihil sum.³Et si distribuero in cibos pauperum omnes facultates meas, et si tradidero corpus meum ita ut ardeam, caritatem autem non habuero, nihil mihi prodest.
⁴Caritas patiens est, benigna est. Caritas non æmulatur, non agit perperam, non inflatur,⁵non est ambitiosa, non quærit quæ sua sunt, non irritatur, non cogitat malum,⁶non gaudet super iniquitate, congaudet autem veritati :⁷omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet.
⁸Caritas numquam excidit : sive prophetiæ evacuabuntur, sive linguæ cessabunt, sive scientia destruetur.⁹Ex parte enim cognoscimus, et ex parte prophetamus.¹⁰Cum autem venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est.¹¹Cum essem parvulus, loquebar ut parvulus, sapiebam ut parvulus, cogitabam ut parvulus. Quando autem factus sum vir, evacuavi quæ erant parvuli.¹²Videmus nunc per speculum in ænigmate : tunc autem facie ad faciem. Nunc cognosco ex parte : tunc autem cognoscam sicut et cognitus sum.¹³Nunc autem manent fides, spes, caritas, tria hæc : major autem horum est caritas.

Vetus Testamentum

Novum Testamentum

Cambia Bibbia

Confronta con un'altra Bibbia

Versetti esaminati