| 1 Et factum est in diebus illis, convenerunt Philisthim in pu gnam; et egressus est Israel obviam Philisthim in proelium et castrametatus est iuxta Abenezer. Porro Philisthim venerunt in Aphec | 1 Aconteceu naqueles dias que os Filisteus se reuniram para fazer guerra aos Israelitas; Israel saiu ao encontro dos Filisteus, para os combater, e acampou junto da Pedra do socorro. Os Filisteus, porém, foram a Afec, |
2 et instruxerunt aciem contra Israel. Crescente autem certamine, terga vertit Israel Philisthaeis; et caesi sunt in illo certamine passim per agros quasi quattuor milia virorum.
| 2 e dispuzeram-se para pelejar contra Israel. Travada a batalha, Israel voltou as costas aos Filisteus, e foram mortos naquele combate por aqui e por ali, pelos campos, cerca de quatro mil homens. |
| 3 Et reversus est populus ad castra, dixeruntque maiores natu de Israel: “ Quare percussit nos Dominus hodie coram Philisthim? Afferamus ad nos de Silo arcam foederis Domini, et veniat in medium nostri, ut salvet nos de manu inimicorum nostrorum ”. | 3 Depois que o povo voltou para o arraial, os anciães de Israel disseram: Por que nos destroçou hoje o Senhor diante dos Filisteus? Façamos vir para nós de Silo a arca da aliança do Senhor; venha para o meio de nós, para que nos salve da mão de nossos inimigos. |
4 Misit ergo populus in Silo, et tulerunt inde arcam foederis Domini exercituum sedentis super cherubim; erantque duo filii Heli cum arca foederis Dei, Ophni et Phinees.
| 4 O povo mandou, pois, a Silo, e trouxeram de lá a arca da aliança do Senhor dos exércitos, que está sentado sobre os Querubins. Os dois filhos de Heli, Ofni e Finéias, estavam com a arca da aliança do Senhor. |
| 5 Cumque venisset arca foederis Domini in castra, vociferatus est omnis Israel clamore grandi, et personuit terra. | 5 Logo que a arca da aliança do Senhor chegou ao acampamento, todo o Israel rompeu num grande clamor, que ressoou pela terra. |
| 6 Et audierunt Philisthim vocem clamoris dixeruntque: “ Quaenam est haec vox clamoris magni in castris Hebraeorum? ”. Et cognoverunt quod arca Domini venisset in castra. | 6 Os Filisteus ouviram o ruído do clamor e disseram: Que gritaria é esta tão grande no acampamento dos Hebreus? E souberam que a arca do Senhor tinha chegado ao acampamento. |
| 7 Timueruntque Philisthim dicentes: “ Venit Deus in castra! ”. Et ingemuerunt dicentes: | 7 Os Filisteus temeram, porque diziam: Deus chegou ao acampamento. E disseram: |
| 8 “ Vae nobis! Non enim fuit tanta exsultatio heri et nudiustertius. Vae nobis! Quis nos servabit de manu deorum sublimium istorum? Hi sunt dii, qui percusserunt Aegyptum omni plaga in deserto. | 8 Ai de nós! Coisa assim não havia acontecido até agora! Ai de nós! Quem nos salvará da mão destes Deuses excelsos? Estes são os Deuses que feriram o Egipto com toda a sorte de pragas no deserto. |
9 Confortamini et estote viri, Philisthim, ne serviatis Hebraeis, sicut illi servierunt vobis. Estote viri et bellate! ”.
| 9 Mas coragem, ó Filisteus! Portai-vos varonilmente, não venhais a ser escravos dos Hebreus, como eles o foram de nós; tende coragem e combatei. |
| 10 Pugnaverunt ergo Philisthim, et caesus est Israel, et fugit unusquisque in tabernaculum suum; et facta est plaga magna nimis, et ceciderunt de Israel triginta milia peditum. | 10 Combateram, pois, os Filisteus, e Israel foi derrotado, fugindo cada um para a sua tenda; a derrota foi sobremaneira grande, tendo sido mortos de Israel trinta mil homens de pé. |
11 Et arca Dei capta est; duoque filii Heli mortui sunt, Ophni et Phinees.
| 11 A arca de Deus foi tomada, e os dois filhos de Heli, Ofni e Finéias, foram mortos. |
| 12 Currens autem vir de Beniamin ex acie venit in Silo in die illo scissa veste et conspersus pulvere caput. | 12 Ora, no mesmo dia, um homem (da tribo) de Benjamim, escapando da batalha, correu até Silo, com a roupa rasgada e a cabeça coberta de pó. |
| 13 Cumque ille venisset, Heli sedebat super sellam iuxta portam aspectans viam; erat enim cor eius pavens pro arca Dei. Vir autem ille, postquam ingressus est, nuntiavit urbi; et ululavit omnis civitas. | 13 Ao chegar, Heli estava sentado na cadeira, junto ao caminho, esperando (notícias), porque o seu coração estava tremendo de medo pela arca de Deus. Aquele homem depois que entrou, espalhou a notícia pela cidade e toda a cidade levantou grande clamor. |
| 14 Et audivit Heli sonitum clamoris dixitque: “ Quis est hic sonitus tumultus huius? ”. At ille festinavit et venit et nuntiavit Heli. | 14 Heli ouviu o rumo do clamor e disse: Que ruído tumultuoso é este? O tal homem apressou-se e foi dar a notícia a Heli. |
| 15 Heli autem erat nonaginta et octo annorum, et oculi eius caligaverant, et videre non poterat. | 15 Heli tinha noventa e oito anos; os seus olhos estavam parados, e ele não podia ver. |
| 16 Et dixit ad Heli: “ Ego sum qui veni de proelio et ego qui de acie fugi hodie ”. Cui ille ait: “ Quid actum est, fili mi? ”. | 16 (O homem) disse a Heli: Eu venho da batalha, escapei hoje do campo de combate. Heli disse-lhe: Que sucedeu, meu filho? |
17 Respondens autem, qui nuntiabat: “ Fugit, inquit, Israel coram Philisthim, et ruina magna facta est in populo; insuper et duo filii tui mortui sunt, Ophni et Phinees, et arca Dei capta est ”.
| 17 O que trazia a nova respondeu: Israel fugiu diante dos Filisteus e houve grande mortandade no povo; além disto também os teus dois filhos, Ofni e Finéias, foram mortos, e a arca de Deus foi tomada. |
18 Cumque ille nominasset arcam Dei, cecidit de sella retrorsum iuxta ostium et, fractis cervicibus, mortuus est; senex enim erat vir et gravis. Et ipse iudicavit Israel quadraginta annis.
| 18 Logo que ele nomeou a arca de Deus, Heli caiu da cadeira para trás junto da porta, e, fracturando o crânio, expirou, porque era um homem velho, muito avançado em anos. Tinha julgado Israel durante quarenta anos. |
| 19 Nurus autem eius, uxor Phinees, praegnans erat vicinaque partui. Et, audito nuntio quod capta esset arca Dei et mortuus socer suus et vir suus, incurvavit se et peperit; irruerant enim in eam dolores subiti. | 19 Sua nora, mulher de Finéias, estava grávida e próxima do parto. Tendo ouvido a nova de que a arca de Deus havia sido tomada, e que seu sogro e seu marido tinham morrido, inclinou-se e deu á luz, porque de repente foi acometida das dores. |
| 20 In ipso autem momento mortis eius dixerunt ei, quae stabant circa eam: “ Ne timeas, quia filium peperisti ”. Quae non respondit eis neque animadvertit. | 20 Quando estava para expirar, disseram-lhe as que estavam em volta dela: Não temas, pois deste à luz um filho. Mas ela não respondeu, nem deu atenção a isto. |
| 21 Et vocavit puerum Ichabod dicens: “ Translata est gloria de Israel! ”, quia capta est arca Dei et pro socero suo et pro viro suo. | 21 Chamou o filho Icabod, dizendo: Foi levada a glória (para longe) de Israel; (ela disse isto) por causa de ter sido tomada a arca de Deus, e por ter sido morto o seu sogro e o seu marido. |
22 Et ait: “ Translata est gloria ab Israel, eo quod capta est arca Dei! ”.
| 22 Ela disse: Foi levada (para longe) a glória de Israel, porque foi tomada a arca de Deus. |