| 1 ܘܐܡܪܘ ܒܢ̈ܝ ܢܒ̈ܝܐ ܠܐܠܝܫܥ ܗܢܐ ܐܬܪܐ ܕܝܬܒܝܢ ܚܢܢ ܒܗ ܗܪܟܐ ܩܕܡܝܟ ܐܠܝܨ ܗܘ ܠܢ | 1 Os filhos dos profetas disseram a Eliseu: “Vê, o lugar em que moramos contigo tornou-se estreito demais para nós. |
| 2 ܢܐܙܠ ܠܝܘܪܕܢܢ ܘܢܦܣܘܩ ܡܢ ܬܡܢ ܓܒܪ ܚܕܐ ܚܕܐ ܩܪܝ ܘܢܥܒܕ ܠܢ ܐܬܪܐ ܠܡܬܒ ܬܡܢ ܘܐܡܪ ܙܠܘ | 2 Vamos até o Jordão, tomemos dali cada um de nós uma viga e construamos ali uma sala em que possamos habitar”. “Ide” – respondeu-lhes ele –. |
| 3 ܘܥܢܐ ܚܕ ܡܢܗܘܢ ܘܐܡܪ ܐܢ ܨܒܐ ܐܢܬ ܙܠ ܥܡ ܥܒ̈ܕܝܟ ܘܐܡܪ ܐܢܐ ܐܙܠ | 3 “Mas vem também tu com os teus servos” – ajuntou um deles –. “Eu irei” – disse ele. |
| 4 ܘܐܙܠ ܥܡܗܘܢ ܘܐܬܘ ܠܝܘܪܕܢܢ ܘܦܣܩܘ ܩܝ̈ܣܐ | 4 E partiu com eles. Chegados ao Jordão, puseram-se a cortar madeira. |
| 5 ܘܚܕ ܡܢܗܘܢ ܟܕ ܪܡܐ ܩܪܝܬܐ ܢܦܠ ܦܪܙܠܗ ܒܓܘ ܡ̈ܝܐ ܘܐܝܠܠ ܘܐܡܪ ܒܥܐ ܐܢܐ ܡܢܟ ܡܪܝ ܡܫܐܠ ܫܐܝܠ ܠܥܒܕܟ | 5 Ora, estando um deles a cortar uma árvore, eis que o seu machado caiu na água. “Ah, meu senhor!” – exclamou ele. Porque o machado era emprestado. |
| 6 ܘܐܡܪ ܠܗ ܢܒܝܗ ܕܐܠܗܐ ܐܝܟܐ ܢܦܠ ܘܚܘܝܗ ܐܬܪܐ ܘܦܣܩ ܩܝܣܐ ܘܐܪܡܝ ܬܡܢ ܘܛܦ ܦܪܙܠܐ | 6 “Onde caiu ele?” – perguntou o homem de Deus. Ele mostrou-lhe o lugar. Eliseu cortou um pedaço de madeira, jogou-o na água e o machado veio à tona. |
| 7 ܘܐܡܪ ܐܪܝܡ ܕܝܠܟ ܘܐܘܫܛ ܐܝܕܗ ܘܢܣܒܗ | 7 “Tira-o” – disse ele. O homem estendeu a mão e tomou-o. |
| 8 ܘܡܠܟܐ ܕܐܕܘܡ ܡܬܟܬܫ ܥܡ ܐܝܣܪܝܠ ܘܐܬܡܠܟ ܗܘ ܘܥܒ̈ܕܘܗܝ ܘܐܡܪ ܒܐܬܪ ܦܠܢ ܟܡܢܘ ܘܐܬܛܫܘ | 8 O rei da Síria, que estava em guerra contra Israel, teve conselho com os seus servos e disse-lhes: “Em tal e tal lugar estará o meu acampamento”. |
| 9 ܘܫܠܚ ܢܒܝܐ ܕܐܠܗܐ ܠܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܐܝܠ ܘܐܡܪ ܠܗ ܐܙܕܗܪ ܠܐ ܬܥܒܪ ܐܬܪܐ ܗܢܐ ܡܛܘܠ ܕܬܡܢ ܐ̈ܕܘܡܝܐ ܟܡܝܢܝܢ | 9 Mandou então o homem de Deus dizer ao rei de Israel: “Guarda-te de passar por tal lugar, porque os sírios estão ali”. |
| 10 ܘܫܕܪ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܠܐܬܪܐ ܕܐܡܪ ܠܗ ܢܒܝܗ ܕܐܠܗܐ ܘܙܗܪܗ ܕܢܙܕܗܪ ܡܢ ܬܡܢ ܠܐ ܚܕܐ ܘܠܐ ܬܪ̈ܬܝܢ | 10 O rei de Israel mandou homens ao lugar indicado pelo homem de Deus em sua mensagem. E o rei acautelou-se não apenas uma ou duas vezes. |
| 11 ܘܐܬܕܠܚ ܠܒܗ ܕܡܠܟܐ ܕܐܕܘܡ ܥܠ ܦܬܓܡܐ ܗܢܐ ܘܩܪܐ ܠܥܒ̈ܕܘܗܝ ܘܐܡܪ ܠܗܘܢ ܠܐ ܬܚܘܘܢܢܝ ܡ̇ܢ ܡܢ ܕܝܠܢ ܠܘܬ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ | 11 O rei da Síria, alvoroçado por causa disso, chamou seus servos e disse-lhes: “Não me descobrireis quem dos nossos nos traiu junto do rei de Israel?”. |
| 12 ܘܥܢܐ ܚܕ ܡܢ ܥܒ̈ܕܘܗܝ ܘܐܡܪ ܠܐ ܗܘܐ ܡܢ ܕܝܠܢ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܬܡܢ ܐܠܐ ܐܠܝܫܥ ܗܘ ܢܒܝܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܡܚܘܐ ܠܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܡܕܡ ܕܥܒܕ ܐܢܬ ܒܩܝܛܘܢܐ ܕܡܫܟܒܟ | 12 “Não foi ninguém, ó rei, meu senhor – respondeu um deles –, é o profeta Eliseu quem conta ao rei de Israel os planos que fazes em teu quarto de dormir.” |
| 13 ܘܐܡܪ ܙܠܘ ܚܙܘ ܐܝܟܘ ܐܫܕܪ ܐܕܒܪܝܘܗܝ ܘܚܘܝܘܗܝ ܘܐܡܪܘ ܠܗ ܗܐ ܒܕܘܬܢ | 13 “Ide – disse o rei –, e vede onde ele está, para que eu o mande prender.” Disseram ao rei: “Ele está agora em Dotain”. |
| 14 ܘܫܕܪ ܠܬܡܢ ܪ̈ܟܫܐ ܘܪ̈ܟܒܐ ܘܚܝܠܐ ܥܫܝܢܐ ܘܐܬܘ ܒܠܠܝܐ ܘܐܬܟܪܟܘܗ ܠܩܪܝܬܐ | 14 O rei enviou ali cavalos, carros e uma companhia importante; chegaram de noite e cercaram o lugar. |
| 15 ܘܩܕܡ ܡܫܡܫܢܐ ܕܢܒܝܗ ܕܐܠܗܐ ܠܡܦܩ ܘܢܦܩ ܘܚܙܐ ܚܝܠܐ ܕܟܪܝܟ ܠܩܪܝܬܐ ܘܪ̈ܟܫܐ ܘܪ̈ܟܒܐ ܘܐܡܪ ܠܗ ܥܠܝܡܗ ܐܘܗ ܡܪܝ ܐܝܟܢܐ ܢܥܒܪ | 15 Na manhã seguinte, o homem de Deus, saindo fora, viu o exército que cercava a cidade com cavalos e carros. Seu servo disse-lhe: “Ai, meu senhor! Que vamos fazer agora?”. |
| 16 ܘܐܡܪ ܠܗ ܠܐ ܬܕܚܠ ܡܛܘܠ ܕܣܓ̈ܝܐܝܢ ܐܢܘܢ ܕܥܡܢ ܡܢ ܕܥܡܗܘܢ | 16 “Não temas – respondeu Eliseu –, os que estão conosco são mais numerosos do que os que estão com eles.” |
| 17 ܘܨܠܝ ܐܠܝܫܥ ܩܕܡ ܡܪܝܐ ܘܐܡܪ ܡܪܝܐ ܦܬܚ ܥܝܢ̈ܘܗܝ ܕܛܠܝܐ ܘܢܚܙܐ ܘܦܬܚ ܡܪܝܐ ܥ̈ܝܢܘܗܝ ܕܛܠܝܐ ܘܚܙܐ ܘܗܐ ܛܘܪܐ ܡܠܐ ܪ̈ܟܫܐ ܘܪ̈ܟܒܐ ܕܢܘܪܐ ܚܕܪ̈ܘܗܝ ܕܐܠܝܫܥ | 17 Orou Eliseu e disse: “Senhor, abri-lhe os olhos, para que veja”. O Senhor abriu os olhos do servo e este viu o monte cheio de cavalos e carros de fogo ao redor de Eliseu. |
| 18 ܘܢܚܬ ܠܘܬܗܘܢ ܘܨܠܝ ܐܠܝܫܥ ܩܕܡ ܡܪܝܐ ܘܐܡܪ ܡܚܝ ܠܥܡܐ ܗܢܐ ܒܫܪ̈ܓܪܓܝܬܐ ܘܡܚܐ ܐܢܘܢ ܒܫܪ̈ܓܪܓܝܬܐ ܐܝܟ ܦܬܓܡܗ ܕܐܠܝܫܥ | 18 Entretanto, os sírios desciam para ele e Eliseu orou ao Senhor, dizendo: “Feri de cegueira estes homens”. E o Senhor, ouvindo a prece de Eliseu, feriu-os de cegueira. |
| 19 ܘܐܡܪ ܠܗܘܢ ܐܠܝܫܥ ܠܐ ܗܘܬ ܗܕܐ ܐܘܪܚܐ ܘܠܐ ܗܘܬ ܗܕܐ ܩܪܝܬܐ ܬܘ ܒܬܪܝ ܘܐܘܒܠܟܘܢ ܠܘܬ ܓܒܪܐ ܕܒܥܝܢ ܐܢܬܘܢ ܘܐܘܒܠ ܐܢܘܢ ܠܫܡܪܝܢ | 19 Eliseu disse-lhes: “Não é por aqui o caminho nem é esta a cidade. Segui-me! Vou conduzir-vos ao homem que buscais”. E levou-os a Samaria. |
| 20 ܘܟܕ ܥܠܘ ܠܫܡܪܝܢ ܐܡܪ ܐܠܝܫܥ ܡܪܝܐ ܦܬܚ ܥܝܢܝ̈ܗܘܢ ܕܗܠܝܢ ܘܢܚܙܘܢ ܘܦܬܚ ܡܪܝܐ ܥܝ̈ܢܝܗܘܢ ܘܚܙܘ ܘܗܐ ܒܓܘ ܫܡܪܝܢ ܐܢܘܢ | 20 Tendo eles entrado em Samaria, Eliseu disse: “Senhor, abri os olhos desses homens para que vejam”. O Senhor abriu-lhes os olhos e eles viram que estavam em Samaria. |
| 21 ܘܐܡܪ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܠܐܠܝܫܥ ܟܕ ܚܙܐ ܐܢܘܢ ܡܡܚܐ ܐܡܚܐ ܐܢܘܢ ܐܒܝ | 21 O rei de Israel, tendo-os visto, disse a Eliseu: “Devo matá-los, meu pai?”. |
| 22 ܘܐܡܪ ܠܗ ܠܐ ܬܡܚܐ ܕܫܒܝܬ ܒܚܪܒܟ ܘܒܩܫܬܟ ܡܚܐ ܐܢܬ ܣܝܡ ܠܚܡܐ ܘܡ̈ܝܐ ܩܕܡܝܗܘܢ ܢܐܟܠܘܢ ܘܢܫܬܘܢ ܘܢܐܙܠܘܢ ܠܘܬ ܡܪܗܘܢ | 22 “Não” – respondeu ele –. “Fere aos que capturares com tua espada e teu arco. A estes, porém, dá-lhes pão e água, para que restaurem as forças e voltem em seguida para junto de seu senhor.” |
| 23 ܘܬܩܢ ܠܗܘܢ ܫܪܘܬܐ ܪܒܬܐ ܘܐܟܠܘ ܘܐܫܬܝܘ ܘܐܙܠܘ ܠܘܬ ܡܪܗܘܢ ܘܬܘܒ ܠܐ ܐܘܣܦܘ ܓܝܣ̈ܐ ܕܐܕܘܡ ܠܡܐܬܐ ܠܬܚܘܡܐ ܕܐܝܣܪܝܠ | 23 O rei mandou que se lhes servisse um grande banquete e depois que acabaram de comer e beber, deixou-os em liberdade e eles voltaram para o seu soberano. A partir de então, os guerrilheiros sírios cessaram as suas incursões nas terras de Israel. |
| 24 ܘܡܢ ܒܬܪ ܗܝܕܝܢ ܟܢܫ ܒܪܗܕܕ ܡܠܟܐ ܕܐܕܘܡ ܟܠܗ ܡܫܪܝܬܗ ܘܣܠܩ ܘܫܪܐ ܥܠ ܫܡܪܝܢ ܘܐܬܟܬܫ ܥܡܗ | 24 Depois disso, Ben-Adad, rei da Síria, mobilizou todo o seu exército e subiu para pôr cerco diante de Samaria.* |
| 25 ܘܗܘܐ ܟܦܢܐ ܪܒܐ ܒܫܡܪܝܢ ܟܕ ܗܢܘܢ ܫܪܝܢ ܥܠܝܗ ܥܕܡܐ ܕܐܙܕܒܢ ܪܝܫܐ ܕܚܡܪܐ ܒܬܡܢܐܝܢ ܕܟܣܦܐ ܘܪܘܒܥܐ ܕܩܒܐ ܕܚܪ̈ܝ ܝܘܢܐ ܒܚܡܫܐ ܕܟܣܦܐ | 25 A fome alastrou-se pela cidade e o cerco foi tão rude que uma cabeça de jumento valia oitenta siclos de prata e a quarta parte de um cab de grãos, cinco siclos de prata.* |
| 26 ܘܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܥܒܪ ܗܘܐ ܥܠ ܫܘܪܐ ܘܐܢܬܬܐ ܚܕܐ ܡܒܓܢܐ ܩܕܡܘܗܝ ܘܐܡܪܐ ܦܪܘܩܝܢܝ ܡܪܝ ܡܠܟܐ | 26 Um dia em que o rei circulava pela muralha, uma mulher gritou-lhe: “Socorre-me, ó rei, meu senhor!”. |
| 27 ܘܐܡܪ ܠܗ ܢܦܪܩܟܝ ܡܪܝܐ ܡܢ ܐܝܡܟܐ ܐܦܪܩܟܝ ܡܢ ܐܕܪܐ ܐܘ ܡܢ ܡܥܨܪܬܐ | 27 O rei respondeu-lhe: “Se o Senhor não te salva, com que te poderei eu socorrer? Porventura, com a eira ou com o lagar?”.* |
| 28 ܐܡܪ ܠܗ ܡܠܟܐ ܡܐ ܠܟܝ ܐܡܪܐ ܠܗ ܐܢܬܬܐ ܗܕܐ ܐܡܪܬ ܠܝ ܗܒܝ ܒܪܟܝ ܢܐܟܠܝܘܗܝ ܝܘܡܢܐ ܘܒܪܝ ܢܐܟܘܠ ܡܚܪ | 28 E ajuntou: “Que te aconteceu?”. Ela respondeu: “Esta mulher, que aqui vês, disse-me: ‘Dá-me o teu filho para o comermos hoje; amanhã comeremos o meu’. |
| 29 ܘܒܫܠܢ ܒܪܝ ܘܐܟܠܢܝܗܝ ܘܐܡܪܬ ܠܗ ܠܝܘܡܐ ܐܚܪܢܐ ܗܒܝ ܒܪܟܝ ܢܐܟܠܝܘܗܝ ܘܐܛܫܝܬܗ ܠܒܪܗ | 29 Cozemos então o meu filho e o comemos. No dia seguinte, quando eu lhe disse: ‘Dá-me o teu filho para que o comamos’, ela o escondeu”. |
| 30 ܘܟܕ ܫܡܥ ܡܠܟܐ ܡ̈ܠܝܗ ܕܐܢܬܬܐ ܟܕ ܡܗܠܟ ܥܠ ܫܘܪܐ ܨܪܝ ܠܒܘܫ̈ܘܗܝ ܘܚܙܐ ܥܡܐ ܕܣܩܐ ܠܒܝܫ ܥܠ ܒܣܪܗ ܡܢ ܠܓܘ | 30 Ouvindo o que lhe dizia a mulher, o rei rasgou as vestes, e como ia passando pela muralha, o povo viu que ele trazia um cilício sobre o corpo. |
| 31 ܘܐܡܪ ܗܟܢܐ ܢܥܒܕ ܠܝ ܐܠܗܐ ܘܗܟܢܐ ܢܘܣܦ ܠܝ ܐܢ ܢܦܘܫ ܪܝܫܗ ܕܐܠܝܫܥ ܒܪ ܫܦܛ ܥܠܘܗܝ ܝܘܡܢܐ | 31 “Que Deus me trate com todo o rigor, se a cabeça de Eliseu, filho de Safat, lhe ficar ainda hoje sobre os ombros!”* |
| 32 ܘܐܠܝܫܥ ܝܬܒ ܒܒܝܬܗ ܘܣܒ̈ܐ ܝܬܒܝܢ ܗܘܘ ܩܕܡܘܗܝ ܘܫܕܪ ܓܒܪܐ ܡܢ ܩܕܡܘܗܝ ܘܥܕܠܐ ܢܐܬܐ ܐܝܙܓܕܐ ܥܠܘܗܝ ܐܡܪ ܗܘ ܠܣ̈ܒܐ ܚܙܝܬܘܢ ܕܫܕܪ ܒܪ ܩܛܘܠܐ ܗܢܐ ܠܡܣܒ ܪܝܫܝ ܚܙܘ ܡܐ ܕܐܬܐ ܐܝܙܓܕܐ ܐܚܘܕܘ ܬܪܥܐ ܘܚܘܒܨܘܗܝ ܠܒܪ ܡܛܠ ܕܩܠܐ ܕܪ̈ܓܠܝ ܡܪܗ ܒܬܪܗ | 32 Ora, Eliseu achava-se em sua casa e os anciãos sentados com ele. O rei se fizera preceder por um emissário; mas, antes que este chegasse, Eliseu disse aos anciãos: “Vede como este filho de bandido manda alguém para cortar-me a cabeça? Atenção! Quando chegar o emissário, fechai-lhe a porta e repeli-o. Mas não se ouve já o ruído dos passos de seu amo, que o segue?”. |
| 33 ܘܥܕ ܗܘ ܡܡܠܠ ܥܡܗܘܢ ܐܬܐ ܐܝܙܓܕܐ ܥܠܘܗܝ ܘܐܡܪ ܗܐ ܗܕܐ ܗܝ ܒܝܫܬܐ ܡܢ ܩܕܡ ܡܪܝܐ ܡܢܐ ܐܨܠܐ ܬܘܒ ܠܡܪܝܐ | 33 Não tinha ainda acabado de falar, quando o mensageiro se apresentou diante dele e disse-lhe: “Quando um tão grande mal nos vem do Senhor, que poderei eu esperar ainda?”. |