Knjiga o Jobu 15

Biblija Hrvatski	Biblia Sagrada
1 Elifaz Temanac progovori tad i reče:	1 Elifaz de Temán respondió así:
2 »Zar šupljom naukom odgovara mudrac i vjetrom istočnim trbuh napuhuje?	2 «¿Responde un sabio con razones vanas?, | ¿llena su vientre de viento del Este?
3 Zar on sebe brani riječima ispraznim, besjedama koje ničem ne koriste?	3 ¿Argumenta con discursos inútiles, | con palabras que no valen nada?
4 Još više ti činiš: ništiš strah od Boga, pred njegovim licem pribranost ukidaš.	4 Peor tú, que te muestras irreverente | y dejas de orar ante Dios.
5 Tvoje riječi krivicu tvoju odaju, poslužio si se jezikom lukavih,	5 Tu pecado inspira tus palabras, | adoptas el lenguaje de la astucia.
6 vlastita te usta osuđuju, ne ja, protiv tebe same ti usne svjedoče.	6 Tu boca te condena, que no yo; | tus labios testifican contra ti.
7 Zar si prvi čovjek koji se rodio? Zar si na svijet prije bregova došao?	7 ¿Eres tú el primogénito de los hombres?, | ¿te engendraron antes que a las colinas?
8 Zar si tajne Božje ti prisluškivao i mudrost čitavu za se prisvojio?	8 ¿Has asistido al consejo divino?, | ¿solo tú estás dotado de sabiduría?
9 Što ti znadeš a da i mi ne znamo, što ti razumiješ, a da to ne shvaćamo?	9 ¿Qué sabes tú que nosotros no sepamos, | qué entiendes tú que nosotros no entendamos?
10 Ima među nama i sijedih i starih kojima je više ljeta no tvom ocu.	10 Entre nosotros hay ancianos venerables, | más repletos de días que tu padre.
11 Zar su ti utjehe Božje premalene i blage riječi upućene tebi?	11 ¿Te sabe a poco que Dios te consuele | y las amables palabras que se te dirigen?
12 Što te srce tvoje tako slijepo goni i što tako divlje prevrćeš očima	12 ¿Por qué dejas que tu pasión te domine | y miras con ojos desorbitados,
13 kad proti Bogu jarost svoju okrećeš, a iz usta takve riječi ti izlaze!	13 para dirigir tu cólera contra Dios | y lanzar tales palabras por tu boca?
14 Što je čovjek da bi čist mogao biti? Zar je itko rođen od žene pravedan?	14 ¿Qué es el hombre para sentirse puro, | un nacido de mujer para ser inocente?
15 Gle, ni u svece se On ne pouzdava, oku njegovu ni nebesa čista nisu,	15 Si Dios no confía en sus santos | y los cielos no son puros a sus ojos,
16 a kamoli to biće gadno i buntovno, čovjek što k’o vodu pije opačinu!	16 ¡qué decir de lo odioso y corrompido, | del hombre, que se sacia de maldad!
17 Mene sad poslušaj, poučit’ te hoću, što god sâm vidjeh, ispričat’ ti želim,	17 Voy a hablarte, escúchame, | y te diré lo que he visto,
18 i ono što naučavahu mudraci ne tajeć’ što su primili od pređa	18 lo que han contado los sabios | y han transmitido sus padres,
19 kojima je zemlja ova bila dana kamo tuđin nije nikada stupio.	19 aquellos a quienes dieron el país, | cuando ningún extranjero se infiltraba.
20 Zlikovac se muči cijelog svoga vijeka, nasilniku već su ljeta odbrojena.	20 La vida del malvado es solo sufrimiento, | al tirano le reservan años contados;
21 Krik strave svagda mu u ušima ječi, dok miruje, na njeg baca se razbojnik.	21 resuena en sus oídos el eco del terror, | cuando vive tranquilo lo asalta el devastador.
22 Ne nada se da će izbjeći tminama i znade dobro da je maču namijenjen,	22 Que no confíe en escapar de las tinieblas, | pues está destinado para la espada.
23 strvinaru da je kao plijen obećan. On znade da mu se dan propasti bliži.	23 Desechado como pasto de buitres, | sabe que su ruina es segura.
24 Nemir i tjeskoba na njeg navaljuju, k’o kralj spreman na boj na nj se obaraju.	24 Los días oscuros lo aterran, | lo atenazan angustia y ansiedad, | como un rey que se lanza al ataque.
25 On je protiv Boga podizao ruku, usuđivao se prkosit’ Svesilnom.	25 Pues alzó su mano contra Dios | e intentó desafiar al Todopoderoso, |
26 Ohola je čela na njega srljao, iza štita debela dobro zaklonjen.	26 arremetiendo desafiante contra él | tras la maciza panza de su escudo.
27 Lice mu bijaše obloženo salom a bokovi pretilinom otežali.	27 Aunque rebosen grasa sus carrillos | y el sebo recubra su lomera,
28 Razrušene je zaposjeo gradove i kućišta nastanio napuštena. Srušit će se ono što za sebe sazda;	28 habitará en pueblos arruinados, | en casas donde nadie habita, | destinadas a montones de escombros.
29 cvasti mu neće, već rasuti se blago, sjena mu se neće po zemlji širiti.	29 No se hará rico ni durarán sus bienes, | no llegarán sus posesiones al sepulcro.
30 On se tami više izmaknuti neće, opržit će oganj njegove mladice, u dahu plamenih usta nestat će ga.	30 No escapará a la oscuridad, | una llama secará sus renuevos, | el viento barrerá sus brotes.
31 U taštinu svoju neka se ne uzda, jer će mu ispraznost biti svom nagradom.	31 Que no confíe iluso en su estatura, | pues su rama acabará siendo nada.
32 Prije vremena će svenut’ mu mladice, grane mu se nikad neće zazelenjet’.	32 Antes de tiempo se marchitará, | sus ramas no verdearán.
33 Kao loza, grozd će stresat’ svoj nezreo, poput masline pobacit će cvatove.	33 Será viña que pierde sus agraces, | olivo que se queda sin flores.
34 Da, bezbožničko je jalovo koljeno, i vatra proždire šator podmitljivca.	34 No echa frutos la banda de los impíos, | el fuego consume sus viviendas.
35 Koji zlom zanesu, rađaju nesreću i prijevaru nose u utrobi svojoj.«	35 Quien concibe maldad, da a luz desgracias, | su vientre va gestando la decepción».