Isaia ܐܫܥܝܐ 47

Peshitta ܦܫܝܼܛܬܵܐ	Nova Vulgata
¹ ܚܘܬܝ ܘܬܒܝ ܥܠ ܥܦܪܐ ܒܬܘܠܬܐ ܒܪܬ ܒܒܠ ܬܒܝ ܥܠ ܐܪܥܐ ܒܪܬ ܟ̈ܠܕܝܐ ܠܝܬ ܟܘܪܣܝܐ ܡܛܠ ܕܠܐ ܢܘܣܦܘܢ ܠܡܩܪܝܟܝ ܡܥܕܢܬܐ ܘܡܦܢܩܬܐ	¹ Descende, sede in pulvere, virgo filia Babylon; sede in terra sine solio, filia Chaldaeorum, quia ultra non vocaberis mollis et tenera.
² ܣܒܝ ܪܚܝܐ ܛܚܢܝ ܩܡܚܐ ܓܠܝ ܬܚܦܝܬܟܝ ܓܘܙܝ ܚܘܪ̈ܬܟܝ ܓܠܝ ܫܩ̈ܝܟܝ ܥܒܪܝ ܢܗܪ̈ܘܬܐ	² Tolle molam et mole farinam; depone velum tuum, subleva stolam, revela crura, transi flumina.
³ ܢܬܓܠܐ ܦܘܪܣܝܟܝ ܘܢܬܚܙܐ ܚܣܕܟܝ ܐܣܒ ܡܢܟܝ ܬܒܥܬܐ ܘܠܐ ܐܦܓܥ ܒܟܝ ܐܢܫ	³ Revelabitur ignominia tua, et videbitur opprobrium tuum. “ Ultionem capiam, nemini parcam ”,
⁴ ܦܪܘܩܢ ܡܪܝܐ ܚܝܠܬܢܐ ܫܡܗ ܩܕܝܫܐ ܕܐܝܣܪܝܠ	⁴ dicit Redemptor noster, Dominus exercituum nomen illius, Sanctus Israel.
⁵ ܬܒܝ ܒܬܘܪܐ ܥܘܠܝ ܒܚܫܘܟܐ ܒܪܬ ܟ̈ܠܕܝܐ ܡܛܠ ܕܠܐ ܢܘܣܦܘܢ ܠܡܩܪܝܟܝ ܓܢܒܪܬ ܡ̈ܠܟܘܬܐ	⁵ Sede tacens et intra in tenebras, filia Chaldaeorum, quia non vocaberis ultra Domina regnorum.
⁶ ܪܓܙ̇ܬ ܥܠ ܥܡܝ ܕܛܘܫܘ ܝܪܬܘܬܝ ܘܐܫܠܡ̇ܬ ܐܢܘܢ ܒܐܝ̈ܕܝܟܝ ܘܠܐ ܥܒܕܬܝ ܥܠܝܗܘܢ ܪ̈ܚܡܐ ܘܥܠ ܣܒ̈ܐ ܐܥܫܢܬܝ ܢܝܪܟܝ ܛܒ	⁶ Iratus sum super populum meum, contaminavi hereditatem meam et dedi eos in manu tua; non posuisti eis misericordias, super senem aggravasti iugum tuum valde
⁷ ܘܐܡܪܬܝ ܕܠܥܠܡ ܐܗܘܐ ܓܢܒܪܬܐ ܘܠܐ ܣܡܬܝ ܒܠܒܟܝ ܗܠܝܢ ܘܠܐ ܐܬܕܟܪܬܝ ܚܪܬܐ	⁷ et dixisti: “ In sempiternum ero domina ”. Non posuisti haec super cor tuum neque recordata es novissimi tui.
⁸ ܗܫܐ ܫܡܥܝ ܗܠܝܢ ܡܥܕܢܬܐ̈ ܕܝܬ̇ܒܐ ܒܫܠܝܐ ܘܐܡ̇ܪܐ ܒܠܒܗ̇ ܐܢܐ ܐܢܐ ܘܠܝܬ ܬܘܒ ܠܐ ܐܬܒ ܐܪܡܠܬܐ ܘܠܐ ܐܕܥ ܬܟܠܐ	⁸ Et nunc audi haec, delicata, quae habitas confidenter et dicis in corde tuo: “ Ego, et praeter me non est altera, non sedebo vidua et orbitatem ignorabo”.
⁹ ܢܐ̈ܬܝܢ ܥܠܝܟܝ ܗܠܝܢ ܬܪ̈ܬܝܗܝܢ ܡܚ̈ܘܬܐ ܒܝܘܡܐ ܚܕ ܬܟܠܐ ܘܐܪܡܠܘܬܐ ܡܢ ܫܠܝܐ ܢܐ̈ܬܝܢ ܥܠܝܟܝ ܒܣܘܓܐܐ ܕܚܪ̈ܫܝܟܝ ܘܒܣܘܓܐܐ ܕܡܓܘܫ̈ܝܟܝ	⁹ Venient tibi duo haec subito in die una, orbitas et viduitas; repente venerunt super te propter multitudinem maleficiorum tuorum, propter abundantiam incantationum tuarum.
¹⁰ ܕܐܬܬܟܠܬܝ ܥܠ ܒܝܫܘܬܟܝ ܘܐܡܪܬܝ ܕܠܝܬ ܕܚ̇ܙܐ ܠܝ ܚܟܡܬܟܝ ܘܐܝܕܥܬܟܝ ܗܝ ܐܛܥܝܬܟܝ ܘܐܡܪܬܝ ܒܠܒܟܝ ܕܐܢܐ ܐܢܐ ܘܠܝܬ ܬܘܒ	¹⁰ Et fiduciam habuisti in malitia tua et dixisti: “ Non est qui videat me ”. Sapientia tua et scientia tua, haec decepit te. Et dixisti in corde tuo: “ Ego, et praeter me non est altera ”.
¹¹ ܬܐܬܐ ܥܠܝܟܝ ܒܝܫܬܐ ܒܫܦܪܐ ܘܠܐ ܬܕܥܝܢ ܘܬܦܠ ܥܠܝܟܝ ܬܘܗܬܐ ܘܠܐ ܬܫܟܚܝܢ ܠܡܥܒܪܘܬܗ̇ ܘܢܐܬܐ ܥܠܝܟܝ ܡܢ ܫܠܝܐ ܕܠܘܚܝܐ ܘܠܐ ܬܕܥܝܢ	¹¹ Veniet super te malum, et nescies avertere; et irruet super te calamitas, quam non poteris expiare; veniet super te repente miseria, quam nescies.
¹² ܩܘܡܝ ܢܐ ܒܡ̈ܓܘܫܝܟܝ ܘܒܚܪ̈ܫܝܟܝ ܣ̈ܓܝܐܐ ܕܠܐܝܬܝ ܒܗܘܢ ܡܢ ܛܠܝܘܬܟܝ ܛܟ ܬܫܟܚܝܢ ܬܘܬܪܝܢ ܛܟ ܬܬܥܫܢܝܢ	¹² Sta cum incantationibus tuis et cum multitudine maleficiorum tuorum, in quibus laborasti ab adulescentia tua: forte poteris iuvari, forte terrebis.
¹³ ܠܐܝܬܝ ܒܣܘܓܐܐ ܕܡܚܫ̈ܒܬܟܝ ܢܩܘܡܘܢ ܢܦܪܩܘܢܟܝ ܟ̈ܠܕܝܐ ܕܚܝ̇ܪܝܢ ܒܫܡܝܐ ܘܒܟܘ̈ܟܒܐ ܘܡܘܕܥܝܢ ܠܟܝ ܒܝܪܚܐ ܡܕܡ ܕܐܬ̇ܐ ܥܠܝܟܝ	¹³ Defecisti in multitudine consiliorum tuorum; stent et salvent te, qui metiuntur caelum, qui contemplantur sidera et annuntiant singulis noviluniis ventura tibi.
¹⁴ ܗܐ ܗܘܘ ܐܝܟ ܓ̈ܠܐ ܕܐܘܩܕܬ ܐܢܘܢ ܢܘܪܐ ܘܠܐ ܢܦܨܘܢ ܢܦܫܗܘܢ ܡܢ ܐܝܕܐ ܕܫܠܗܒܝܬܐ ܠܝܬ ܓܘܡܪ̈ܐ ܠܢܘܪܗܘܢ ܐܦ ܠܐ ܙܗܪܐ ܠܡܬܒ ܠܩܘܒܠܗ	¹⁴ Ecce facti sunt quasi stipula, ignis combussit eos. Non liberabunt seipsos de manu flammae; non sunt prunae, quibus calefiant, nec focus, ut sedeant ad eum.
¹⁵ ܗܟܢܐ ܗܘܘ ܠܟܝ ܬܓܪ̈ܝܟܝ ܕܠܐܝܬܝ ܒܗܘܢ ܡܢ ܛܠܝܘܬܟܝ ܘܐܢܫ ܠܣܛܪܗ ܛܥܘ ܘܠܝܬ ܕܦ̇ܪܩ ܠܟܝ	¹⁵ Sic fiunt tibi incantatores tui, in quibuscumque laborasti ab adulescentia tua; unusquisque in via sua errat, non est qui salvet te.