Sapientia 5
12345678910111213141516171819
Gen
Ex
Lv
Nm
Deut
Ios
Iudc
Ruth
1 Re
2 Re
3 Re
4 Re
1 Par
2 Par
Esd
Neh
Tob
Iudt
Esth
1 Mach
2 Mach
Iob
Ps
Prov
Eccle
Cant
Sap
Eccli
Isa
Ier
Lam
Bar
Ez
Dan
Os
Ioel
Am
Abd
Ion
Mi
Nah
Hab
Soph
Agg
Zach
Mal
Mt
Mc
Lc
Io
Act
Rom
1Cor
2Cor
Gal
Eph
Phil
Col
1 Thess
2 Thess
1 Tim
2 Tim
Tit
Philem
Hebr
Iac
1 Pt
2 Pt
1 Io
2 Io
3 Io
Iud
Apoc
Confronta con un'altra Bibbia
Cambia Bibbia
| VULGATA | Biblia Sagrada |
|---|---|
| 1 Tunc stabunt justi in magna constantia adversus eos qui se angustiaverunt, et qui abstulerunt labores eorum. | 1 Entonces el justo estará en pie con gran aplomo | delante de los que lo afligieron y despreciaron sus trabajos. |
| 2 Videntes turbabuntur timore horribili, et mirabuntur in subitatione insperatæ salutis ; | 2 Al verlo, se estremecerán de miedo, | estupefactos ante su inesperada salvación. |
| 3 dicentes intra se, pœnitentiam agentes, et præ angustia spiritus gementes : Hi sunt quos habuimus aliquando in derisum, et in similitudinem improperii. | 3 Arrepentidos y gimiendo de angustia se dirán: |
| 4 Nos insensati, vitam illorum æstimabamus insaniam, et finem illorum sine honore ; | 4 «Este es aquel de quien antes nos reíamos | y a quien, nosotros insensatos, insultábamos. | Su vida nos parecía una locura | y su muerte, una ignominia. |
| 5 ecce quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est. | 5 ¿Cómo ahora es contado entre los hijos de Dios | y comparte la suerte de los santos? |
| 6 Ergo erravimus a via veritatis, et justitiæ lumen non luxit nobis, et sol intelligentiæ non est ortus nobis. | 6 Sí, nosotros nos desviamos del camino de la verdad, | la luz de la justicia no nos alumbró | y el sol no salió para nosotros. |
| 7 Lassati sumus in via iniquitatis et perditionis, et ambulavimus vias difficiles : viam autem Domini ignoravimus. | 7 Nos fatigamos por sendas de maldad y perdición, | atravesamos desiertos intransitables, | pero no reconocimos el camino del Señor. |
| 8 Quid nobis profuit superbia ? aut divitiarum jactantia quid contulit nobis ? | 8 ¿De qué nos ha servido nuestro orgullo? | ¿Qué hemos sacado presumiendo de ricos? |
| 9 Transierunt omnia illa tamquam umbra, et tamquam nuntius percurrens, | 9 Todo aquello pasó como una sombra, | como noticia que corre veloz, |
| 10 et tamquam navis quæ pertransit fluctuantem aquam, cujus cum præterierit non est vestigium invenire, neque semitam carinæ illius in fluctibus ; | 10 como nave que surca las aguas agitadas, | sin dejar rastro de su travesía, | ni estela de su quilla en las olas. |
| 11 aut tamquam avis quæ transvolat in aëre, cujus nullum invenitur argumentum itineris, sed tantum sonitus alarum verberans levem ventum, et scindens per vim itineris aërem : commotis alis transvolavit, et post hoc nullum signum invenitur itineris illius ; | 11 O como pájaro que corta el aire | sin dejar rastro de su paso; | con un aleteo azota el aire ligero, | lo corta con agudo silbido, | se abre camino batiendo las alas | y al final no queda rastro de su paso. |
| 12 aut tamquam sagitta emissa in locum destinatum, divisus aër continuo in se reclusus est, ut ignoretur transitus illius : | 12 O como flecha disparada al blanco, | cuya herida en el aire se cierra al instante, | siendo imposible conocer su trayectoria. |
| 13 sic et nos nati continuo desivimus esse ; et virtutis quidem nullum signum valuimus ostendere, in malignitate autem nostra consumpti sumus. | 13 Igual nosotros: nacimos y nos eclipsamos | sin dejar ni una señal de virtud que poder mostrar, | nos consumimos en nuestra maldad». |
| 14 Talia dixerunt in inferno hi qui peccaverunt : | 14 Sí, la esperanza del impío es brizna que arrebata el viento, | espuma ligera que arrastra el vendaval, | humo que el viento disipa, | recuerdo fugaz del huésped de un día. |
| 15 quoniam spes impii tamquam lanugo est quæ a vento tollitur, et tamquam spuma gracilis quæ a procella dispergitur, et tamquam fumus qui a vento diffusus est, et tamquam memoria hospitis unius diei prætereuntis. | 15 Los justos, en cambio, viven eternamente, | encuentran su recompensa en el Señor | y el Altísimo cuida de ellos. |
| 16 Justi autem in perpetuum vivent, et apud Dominum est merces eorum, et cogitatio illorum apud Altissimum. | 16 Por eso recibirán de manos del Señor | la magnífica corona real y la hermosa diadema, | pues con su diestra los protegerá | y con su brazo los escudará. |
| 17 Ideo accipient regnum decoris, et diadema speciei de manu Domini : quoniam dextera sua teget eos, et brachio sancto suo defendet illos. | 17 Tomará la armadura de su celo | y armará a la creación para vengarse de sus enemigos. |
| 18 Accipiet armaturam zelus illius, et armabit creaturam ad ultionem inimicorum. | 18 Vestirá la coraza de la justicia, | se pondrá como yelmo un juicio sincero; |
| 19 Induet pro thorace justitiam, et accipiet pro galea judicium certum ; | 19 tomará por escudo su santidad invencible, |
| 20 sumet scutum inexpugnabile æquitatem. | 20 afilará como espada su ira inexorable | y el universo peleará a su lado contra los necios. |
| 21 Acuet autem duram iram in lanceam, et pugnabit cum illo orbis terrarum contra insensatos. | 21 Certeras parten ráfagas de rayos; | desde las nubes como arco bien tenso, | vuelan hacia el blanco. |
| 22 Ibunt directe emissiones fulgurum, et tamquam a bene curvato arcu nubium exterminabuntur, et ad certum locum insilient. | 22 Una catapulta lanzará un furioso pedrisco; | las aguas del mar se embravecerán contra ellos, | los ríos los anegarán sin piedad. |
| 23 Et a petrosa ira plenæ mittentur grandines ; excandescet in illos aqua maris, et flumina concurrent duriter. | 23 Se levantará contra ellos un viento impetuoso | que los aventará como huracán. | Así la iniquidad asolará toda la tierra | y la maldad derrocará los tronos de los poderosos. |
| 24 Contra illos stabit spiritus virtutis, et tamquam turbo venti dividet illos ; et ad eremum perducet omnem terram iniquitas illorum, et malignitas evertet sedes potentium. |