Sapientia 5
Versetti esaminati
| Bibbia Vulgata Clementina | La Biblia |
|---|---|
| 1 Tunc stabunt justi in magna constantia adversus eos qui se angustiaverunt, et qui abstulerunt labores eorum. | 1 Entonces el justo estará en pie con gran aplomo | delante de los que lo afligieron y despreciaron sus trabajos. |
| 2 Videntes turbabuntur timore horribili, et mirabuntur in subitatione insperatæ salutis ; | 2 Al verlo, se estremecerán de miedo, | estupefactos ante su inesperada salvación. |
| 3 dicentes intra se, pœnitentiam agentes, et præ angustia spiritus gementes : Hi sunt quos habuimus aliquando in derisum, et in similitudinem improperii. | 3 Arrepentidos y gimiendo de angustia se dirán: |
| 4 Nos insensati, vitam illorum æstimabamus insaniam, et finem illorum sine honore ; | 4 «Este es aquel de quien antes nos reíamos | y a quien, nosotros insensatos, insultábamos. | Su vida nos parecía una locura | y su muerte, una ignominia. |
| 5 ecce quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est. | 5 ¿Cómo ahora es contado entre los hijos de Dios | y comparte la suerte de los santos? |
| 6 Ergo erravimus a via veritatis, et justitiæ lumen non luxit nobis, et sol intelligentiæ non est ortus nobis. | 6 Sí, nosotros nos desviamos del camino de la verdad, | la luz de la justicia no nos alumbró | y el sol no salió para nosotros. |
| 7 Lassati sumus in via iniquitatis et perditionis, et ambulavimus vias difficiles : viam autem Domini ignoravimus. | 7 Nos fatigamos por sendas de maldad y perdición, | atravesamos desiertos intransitables, | pero no reconocimos el camino del Señor. |
| 8 Quid nobis profuit superbia ? aut divitiarum jactantia quid contulit nobis ? | 8 ¿De qué nos ha servido nuestro orgullo? | ¿Qué hemos sacado presumiendo de ricos? |
| 9 Transierunt omnia illa tamquam umbra, et tamquam nuntius percurrens, | 9 Todo aquello pasó como una sombra, | como noticia que corre veloz, |
| 10 et tamquam navis quæ pertransit fluctuantem aquam, cujus cum præterierit non est vestigium invenire, neque semitam carinæ illius in fluctibus ; | 10 como nave que surca las aguas agitadas, | sin dejar rastro de su travesía, | ni estela de su quilla en las olas. |
| 11 aut tamquam avis quæ transvolat in aëre, cujus nullum invenitur argumentum itineris, sed tantum sonitus alarum verberans levem ventum, et scindens per vim itineris aërem : commotis alis transvolavit, et post hoc nullum signum invenitur itineris illius ; | 11 O como pájaro que corta el aire | sin dejar rastro de su paso; | con un aleteo azota el aire ligero, | lo corta con agudo silbido, | se abre camino batiendo las alas | y al final no queda rastro de su paso. |
| 12 aut tamquam sagitta emissa in locum destinatum, divisus aër continuo in se reclusus est, ut ignoretur transitus illius : | 12 O como flecha disparada al blanco, | cuya herida en el aire se cierra al instante, | siendo imposible conocer su trayectoria. |
| 13 sic et nos nati continuo desivimus esse ; et virtutis quidem nullum signum valuimus ostendere, in malignitate autem nostra consumpti sumus. | 13 Igual nosotros: nacimos y nos eclipsamos | sin dejar ni una señal de virtud que poder mostrar, | nos consumimos en nuestra maldad». |
| 14 Talia dixerunt in inferno hi qui peccaverunt : | 14 Sí, la esperanza del impío es brizna que arrebata el viento, | espuma ligera que arrastra el vendaval, | humo que el viento disipa, | recuerdo fugaz del huésped de un día. |
| 15 quoniam spes impii tamquam lanugo est quæ a vento tollitur, et tamquam spuma gracilis quæ a procella dispergitur, et tamquam fumus qui a vento diffusus est, et tamquam memoria hospitis unius diei prætereuntis. | 15 Los justos, en cambio, viven eternamente, | encuentran su recompensa en el Señor | y el Altísimo cuida de ellos. |
| 16 Justi autem in perpetuum vivent, et apud Dominum est merces eorum, et cogitatio illorum apud Altissimum. | 16 Por eso recibirán de manos del Señor | la magnífica corona real y la hermosa diadema, | pues con su diestra los protegerá | y con su brazo los escudará. |
| 17 Ideo accipient regnum decoris, et diadema speciei de manu Domini : quoniam dextera sua teget eos, et brachio sancto suo defendet illos. | 17 Tomará la armadura de su celo | y armará a la creación para vengarse de sus enemigos. |
| 18 Accipiet armaturam zelus illius, et armabit creaturam ad ultionem inimicorum. | 18 Vestirá la coraza de la justicia, | se pondrá como yelmo un juicio sincero; |
| 19 Induet pro thorace justitiam, et accipiet pro galea judicium certum ; | 19 tomará por escudo su santidad invencible, |
| 20 sumet scutum inexpugnabile æquitatem. | 20 afilará como espada su ira inexorable | y el universo peleará a su lado contra los necios. |
| 21 Acuet autem duram iram in lanceam, et pugnabit cum illo orbis terrarum contra insensatos. | 21 Certeras parten ráfagas de rayos; | desde las nubes como arco bien tenso, | vuelan hacia el blanco. |
| 22 Ibunt directe emissiones fulgurum, et tamquam a bene curvato arcu nubium exterminabuntur, et ad certum locum insilient. | 22 Una catapulta lanzará un furioso pedrisco; | las aguas del mar se embravecerán contra ellos, | los ríos los anegarán sin piedad. |
| 23 Et a petrosa ira plenæ mittentur grandines ; excandescet in illos aqua maris, et flumina concurrent duriter. | 23 Se levantará contra ellos un viento impetuoso | que los aventará como huracán. | Así la iniquidad asolará toda la tierra | y la maldad derrocará los tronos de los poderosos. |
| 24 Contra illos stabit spiritus virtutis, et tamquam turbo venti dividet illos ; et ad eremum perducet omnem terram iniquitas illorum, et malignitas evertet sedes potentium. |