| 1 ܘܡܠܟܐ ܕܘܝܕ ܣܐܒ ܘܥܠ ܒܫ̈ܢܝܐ ܘܡܟܣܝܢ ܗܘܘ ܠܗ ܒܠܒܘܫ̈ܐ ܘܠܐ ܫܚܢ | 1 O rei Davi estava velho e avançado em idade; por mais que o cobrissem de roupas, não se aquecia. |
| 2 ܘܐܡܪܘ ܠܗ ܥܒ̈ܕܘܗܝ. ܗܐ ܥܒ̈ܕܝܟ ܩܕܡܝܟ ܢܒܥܘܢ ܠܡܪܢ ܡܠܟܐ ܥܠܝܡܬܐ ܒܬܘܠܬܐ ܘܬܩܘܡ ܩܕܡ ܡܠܟܐ ܘܬܗܘܐ ܠܗ ܡܫܡܫܢܝܬܐ ܘܬܫܟܒ ܒܥܘܒܟ ܘܢܫܚܢ ܠܡܪܢ ܡܠܟܐ | 2 Seus servos disseram-lhe: “Busquemos para nosso senhor, o rei, uma donzela virgem que sirva o rei, tenha cuidado dele e durma em seu seio para que ele se aqueça”. |
| 3 ܘܒܥܘ ܥܠܝܡܬܐ ܕܫܦܝܪܐ ܒܟܠܗ ܬܚܘܡܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܘܐܫܟܚܘ ܠܐܒܝܫܓ ܫܝܠܘܡܝܬܐ ܘܐܝܬܝܘܗ ܠܡܠܟܐ | 3 Procuraram, pois, em toda a terra de Israel, uma donzela formosa; encontraram Abisag, a sunamita, e a conduziram à presença do rei. |
| 4 ܘܥܠܝܡܬܐ ܫܦܝܪܐ ܗܘܬ ܒܚܙܘܗ ܛܒ ܘܗܘܬ ܠܡܠܟܐ ܡܫܡܫܢܝܬܐ ܘܡܫܡܫܐ ܠܗ ܘܡܠܟܐ ܠܐ ܝܕܥܗ | 4 Essa donzela era muito formosa. Ela cuidava do rei e o servia, mas ele não a possuiu. |
| 5 ܘܐܕܘܢܝܐ ܒܪ ܚܓܝܬ ܡܬܪܘܪܒ ܘܐܡܪ ܐܢܐ ܐܡܠܟ ܘܥܒܕ ܠܗ ܡܪ̈ܟܒܬܐ ܘܦܪ̈ܫܐ ܘܚܡܫܝܢ ܓܒܪ̈ܝܢ ܕܪܗܛܝܢ ܗܘܘ ܩܕܡܘܗܝ | 5 Ora, Adonias, filho de Hagit, encheu-se de orgulho e exclamou: “Sou eu quem reinará”. Preparou para si uma carruagem e cavalos e tomou uma escolta de cinquenta homens. |
| 6 ܘܠܐ ܟܐܐ ܒܗ ܐܒܘܗܝ ܡܢ ܝܘܡ̈ܘܗܝ ܘܐܡܪ ܠܗ ܡܛܠ ܡܢܐ ܗܟܢܐ ܥܒܕ ܐܢܬ ܘܐܦ ܗܘ ܫܦܝܪ ܗܘܐ ܒܚܙܘܗ ܛܒ ܘܠܗ ܝܠܕܬ ܒܬܪ ܐܒܫܠܘܡ | 6 Nunca seu pai o contrariou, dizendo: “Por que fazes isso?”. Além disso, ele era muito belo e (na idade) seguia imediatamente a Absalão. |
| 7 ܘܗܘܘ ܦܬ̈ܓܡܘܗܝ ܥܡ ܝܘܐܒ ܒܪ ܨܘܪܝܐ ܘܥܡ ܐܒܝܬܪ ܟܗܢܐ ܘܡܥܕܪܝܢ ܒܬܪ ܐܕܘܢܝܐ | 7 Tendo feito reuniões com Joab, filho de Sárvia, e com o sacerdote Abiatar, esses tornaram-se seus adeptos. |
| 8 ܘܨܕܘܩ ܟܗܢܐ ܘܒܢܝܐ ܒܪ ܝܘܝܕܥ ܘܢܬܢ ܢܒܝܐ ܘܫܡܥܝ ܘܕܥܝ ܘܓܢܒܪ̈ܐ ܕܕܘܝܕ ܠܐ ܗܘܘ ܒܬܪ ܐܕܘܢܝܐ | 8 O sacerdote Sadoc, porém, bem como Banaías, filho de Joiada, o profeta Natã, Semei e Rei, bem como os valentes de Davi, não abraçaram o seu partido. |
| 9 ܘܕܒܚ ܐܕܘܢܝܐ ܥܢܐ ܘܬܘܪ̈ܐ ܘܡܦܛܡ̈ܐ ܥܠ ܟܐܦܐ ܪܒܬܐ ܕܥܠ ܓܒ ܥܝܢ ܩܨܪܐ ܘܩܪܐ ܠܟܠܗܘܢ ܐ̈ܚܘܗܝ ܒ̈ܢܝ ܡܠܟܐ ܘܠܟܠܗܘܢ ܕܒܝܬ ܝܗܘܕܐ ܘܠܥܒ̈ܕܝ ܡܠܟܐ | 9 Adonias, tendo imolado ovelhas, bois e bezerros cevados junto à pedra de Zoélet, ao lado de En-Roguel, convidou todos os seus irmãos, filhos do rei e todos os de Judá que estavam a serviço do rei. |
| 10 ܘܠܢܬܢ ܢܒܝܐ ܘܠܒܢܝܐ ܒܪ ܝܘܝܕܥ ܘܠܓܢܒܪ̈ܐ ܕܕܘܝܕ ܘܠܫܠܝܡܘܢ ܐܚܘܗܝ ܠܐ ܩܪܐ | 10 Mas não convidou o profeta Natã, nem Banaías, nem os valentes, nem o seu irmão Salomão. |
| 11 ܘܐܡܪ ܢܬܢ ܢܒܝܐ ܠܒܬܫܒܥ ܐܡܗ ܕܫܠܝܡܘܢ ܠܐ ܫܡܥܬܝ ܕܐܡܠܟ ܐܕܘܢܝܐ ܘܡܪܢ ܕܘܝܕ ܠܐ ܝܕܥ | 11 Disse Natã a Betsabeia, mãe de Salomão: “Não soubeste que Adonias, filho de Hagit, se proclamou rei, sem que o saiba Davi, nosso senhor? |
| 12 ܗܫܐ ܬܝ ܐܡܠܟܟܝ ܡܠ̣ܟܐ ܘܦܠܛܝ ܢܦܫܟܝ ܘܢܦܫܐ ܕܒܪܟܝ ܫܠܝܡܘܢ | 12 Escuta, vou dar-te um conselho para que salves a tua vida e a de teu filho Salomão. |
| 13 ܙܠܝ ܥܘܠܝ ܠܘܬ ܡܠܟܐ ܕܘܝܕ ܘܐܡܪܝ ܠܗ ܠܐ ܐܢܬ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܝܡܝܬ ܠܐܡܬܟ ܕܫܠܝܡܘܢ ܒܪܟܝ ܢܡܠܟ ܒܬܪܝ ܘܗܘ ܢܬܒ ܥܠ ܟܘܪܣܝ ܡܛܠ ܡܢܐ ܐܡܠܟ ܐܕܘܢܝܐ | 13 Vai ter com o rei Davi e dize-lhe: ‘Ó rei, meu senhor, não juraste à tua serva que Salomão, meu filho, reinaria depois de ti e se sentaria no teu trono? Por que então Adonias se proclamou rei?’. |
| 14 ܘܥܕ ܐܢܬܝ ܡܡܠܠܐ ܬܡܢ ܩܕܡ ܡܠܟܐ ܐܢܐ ܐܬܐ ܒܬܪܟܝ ܘܐܫܡܠܐ ܡ̈ܠܝܟܝ | 14 Enquanto estiveres falando assim ao rei, entrarei e confirmarei o que tiveres dito”. |
| 15 ܘܥܠܬ ܒܬܫܒܥ ܠܘܬ ܡܠܟܐ ܕܘܝܕ ܠܩܝܛܘܢܐ ܘܡܠܟܐ ܣܐܒ ܛܒ ܘܐܒܝܫܓ ܫܝܠܘܡܝܬܐ ܡܫܡܫܐ ܗܘܬ ܠܡܠܟܐ | 15 Foi Betsabeia ter com o rei no seu quarto. O rei estava já muito velho e Abisag, a sunamita, cuidava dele. |
| 16 ܘܒܪܟܬ ܒܬܫܒܥ ܘܣܓܕܬ ܠܡܠܟܐ ܐܡܪ ܠܗ ܡܠܟܐ ܡܐ ܠܟܝ ܒܬܫܒܥ | 16 Betsabeia inclinou-se e prostrou-se diante do rei. Este disse-lhe: “Que queres?”. |
| 17 ܐܡܪܐ ܠܗ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܐܢܬ ܐܝܡܝܬ ܒܡܪܝܐ ܐܠܗܟ ܠܐܡܬܟ ܕܫܠܝܡܘܢ ܒܪܟܝ ܢܡܠܟ ܒܬܪܝ ܘܗܘ ܢܬܒ ܥܠ ܟܘܪܣܝ | 17 Ela respondeu: “Meu senhor, prometeste com juramento à tua serva que meu filho Salomão reinaria depois de ti e se sentaria no teu trono. |
| 18 ܘܗܫܐ ܗܐ ܐܕܘܢܝܐ ܐܡܠܟ ܘܐܢܬ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܠܐ ܝܕܥܬ | 18 Ora, eis que Adonias se proclamou rei, sem que o saiba o rei, meu senhor. |
| 19 ܘܕܒܚ ܬܘܪ̈ܐ ܘܡ̈ܦܛܡܐ ܘܥܢܐ ܣܘܓܐܐ ܘܩܪܐ ܠܟܠܗܘܢ ܒܢ̈ܝ ܡܠܟܐ ܘܠܐܒܝܬܪ ܟܗܢܐ ܘܠܝܘܐܒ ܪܒ ܚܝܠܐ ܘܠܢܬܢ ܢܒܝܐ ܘܠܒܢܝܐ ܒܪ ܝܘܝܕܥ ܘܠܫܠܝܡܘܢ ܥܒܕܟ ܠܐ ܩܪܐ | 19 Imolou bois, bezerros cevados e grande quantidade de ovelhas e convidou todos os príncipes, o sacerdote Abiatar e o general Joab, mas não convidou o teu servo Salomão. |
| 20 ܘܐܢܬ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܥܝܢ̈ܘܗܝ ܕܟܠܗ ܐܝܣܪܝܠ ܥܠܝܟ ܗܘ ܕܬܚܘܐ ܐܢܘܢ ܡ̇ܢ ܢܬܒ ܥܠ ܟܘܪܣܝܗ ܕܡܪܝ ܡܠܟܐ ܡܢ ܒܬܪܗ | 20 Ó rei, meu senhor, todo o Israel tem os olhos postos em ti, esperando que declares quem há de tomar o teu lugar no trono depois de ti. |
| 21 ܘܡܐ ܕܫܟܒ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܠܘܬ ܐ̈ܒܗܘܗܝ ܒܫܠܡܐ ܐܗܘܐ ܐܢܐ ܘܒܪܝ ܫܠܝܡܘܢ ܚܛܝ̈ܝܢ | 21 Do contrário, logo que o rei, meu senhor, dormir com os seus pais, eu e meu filho Salomão seremos tratados como criminosos”. |
| 22 ܘܥܕ ܗܝ ܡܡܠܠܐ ܬܡܢ ܩܕܡ ܡܠܟܐ ܘܢܬܢ ܢܒܝܐ ܐܬܐ | 22 Falava ela ainda ao rei, quando se apresentou o profeta Natã. |
| 23 ܘܚܘܝܘ ܠܡܠܟܐ ܘܐܡܪܘ ܠܗ ܕܗܐ ܢܬܢ ܢܒܝܐ ܐܬܐ ܘܥܠ ܩܕܡ ܡܠܟܐ ܘܢܦܠ ܥܠ ܐ̈ܦܘܗܝ ܥܠ ܐܪܥܐ ܘܣܓܕ | 23 Disseram ao rei: “Está aí o profeta Natã”. Ele entrou e prostrou-se com o rosto por terra diante do rei. |
| 24 ܘܐܡܪ ܢܬܢ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܐܢܬ ܐܡܪܬ ܕܐܕܘܢܝܐ ܢܡܠܟ ܒܬܪܝ ܘܗܘ ܢܬܒ ܥܠ ܟܘܪܣܝ | 24 Em seguida, disse: “Ó rei, meu senhor, porventura declaraste: Adonias reinará depois de mim e se sentará no meu trono? |
| 25 ܕܢܚܬ ܐܕܘܢܝܐ ܝܘܡܢܐ ܘܕܒܚ ܬܘܪ̈ܐ ܘܡ̈ܦܛܡܐ ܘܥܢܐ ܣܘܓܐܐ ܘܩܪܐ ܠܟܠܗܘܢ ܒܢ̈ܝ ܡܠܟܐ ܘܠܪ̈ܒܝ ܚܝ̈ܠܐ ܘܠܐܒܝܬܪ ܟܗܢܐ ܘܗܐ ܐܟܠܝܢ ܘܫܬܝܢ ܩܕܡܘܗܝ ܘܐܡܪ̈ܝܢ ܢܚܐ ܡܠܟܐ ܐܕܘܢܝܐ | 25 Pois ele desceu hoje para imolar bois, bezerros cevados e grande quantidade de ovelhas, tendo convidado todos os príncipes, os generais e o sacerdote Abiatar, os quais estão comendo e bebendo com ele e gritando: ‘Viva o rei Adonias!’. |
| 26 ܘܠܝ ܕܐܢܐ ܥܒܕܟ ܘܠܨܕܘܩ ܟܗܢܐ ܘܠܒܢܝܐ ܒܪ ܝܘܝܕܥ ܘܠܫܠܝܡܘܢ ܥܒܕܟ ܠܐ ܩܪܐ | 26 Não fomos, porém, convidados nem eu, teu servo, nem o sacerdote Sadoc, nem Banaías, filho de Joiada, nem teu servo Salomão. |
| 27 ܐܝܢ ܡܢ ܩܕܡܝܟ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܗܘܐ ܦܬܓܡܐ ܗܢܐ ܘܠܐ ܚܘܝܬ ܠܥܒ̈ܕܝܟ ܡ̇ܢ ܢܬܒ ܥܠ ܟܘܪܣܝܗ ܕܡܪܝ ܡܠܟܐ ܡܢ ܒܬܪܗ | 27 Será do agrado de meu senhor e rei que assim se faça? Porque não deste a conhecer a teus servos quem deverá sentar-se depois de ti no trono do rei, meu senhor”. |
| 28 ܘܥܢܐ ܡܠܟܐ ܕܘܝܕ ܘܐܡܪ ܩܪܘ ܠܝ ܠܒܬܫܒܥ ܘܥܠܬ ܩܕܡܘܗܝ ܘܩܡܬ ܩܕܡ ܡܠܟܐ | 28 O rei respondeu: “Chamai-me Betsabeia”. Ela entrou e ficou de pé diante dele. |
| 29 ܘܝܡܐ ܠܗ ܡܠܟܐ ܘܐܡܪ ܚܝ ܗܘ ܡܪܝܐ ܕܦܪܩ ܢܦܫܝ ܡܢ ܟܠ ܥܩܐ | 29 O rei fez-lhe este juramento: “Pela vida de Deus que me livrou de toda angústia, |
| 30 ܐܠܐ ܐܝܟܢܐ ܕܝܡܝܬ ܠܟܝ ܒܡܪܝܐ ܐܠܗܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܘܐܡܪܬ ܕܫܠܝܡܘܢ ܒܪܟܝ ܢܡܠܟ ܒܬܪܝ ܘܗܘ ܢܬܒ ܥܠ ܟܘܪܣܝ ܗܟܢܐ ܐܥܒܕ ܝܘܡܢܐ | 30 o que te jurei pelo Senhor, Deus de Israel, dizendo: ‘Teu filho Salomão reinará depois de mim e se sentará no meu trono em meu lugar, isso vou cumprir hoje’.” |
| 31 ܘܒܪܟܬ ܒܬܫܒܥ ܥܠ ܐ̈ܦܝܗ ܥܠ ܐܪܥܐ ܘܣܓܕܬ ܠܡܠܟܐ ܘܐܡܪܬ ܢܚܐ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܕܘܝܕ ܠܥܠܡ | 31 Betsabeia inclinou-se diante do rei, prostrando-se com a face por terra e disse: “Viva o rei Davi, meu senhor, para sempre!”. |
| 32 ܘܐܡܪ ܡܠܟܐ ܕܘܝܕ ܩܪܘ ܠܝ ܠܨܕܘܩ ܟܗܢܐ ܘܠܢܬܢ ܢܒܝܐ ܘܠܒܢܝܐ ܒܪ ܝܘܝܕܥ ܘܐܬܘ ܩܕܡ ܡܠܟܐ | 32 O rei Davi disse: “Chamai-me o sacerdote Sadoc, o profeta Natã e Banaías, filho de Joiada”. Tendo-se eles apresentado diante do rei, este disse-lhes: |
| 33 ܘܐܡܪ ܠܗܘܢ ܡܠܟܐ ܩܘܡܘ ܕܒܪܘ ܥܡܟܘܢ ܠܥܒ̈ܕܐ ܕܡܪܟܘܢ ܘܐܪܟܒܘ ܠܫܠܝܡܘܢ ܒܪܝ ܥܠ ܟܘܕܢܬܐ ܕܝܠܝ ܘܐܘܒܠܘܗܝ ܠܫܝܠܘܚܐ | 33 “Tomai convosco os servos de vosso amo, fazei montar na minha mula o meu filho Salomão e levai-o a Gion.* |
| 34 ܘܢܡܫܚܘܢܗ ܬܡܢ ܨܕܘܩ ܟܗܢܐ ܘܢܬܢ ܢܒܝܐ ܕܢܡܠܟ ܥܠ ܐܝܣܪܝܠ ܘܩܪܘ ܒܫܝܦܘܪܐ ܘܐܡܪܘ ܢܚܐ ܡܠܟܐ ܫܠܝܡܘܢ | 34 Ali o sacerdote Sadoc e o profeta Natã o ungirão rei de Israel. Tocareis então a trombeta e direis: ‘Viva o rei Salomão!’. |
| 35 ܘܣܩܘ ܒܬܪܗ ܘܢܐܬܐ ܘܢܬܒ ܥܠ ܟܘܪܣܝ ܘܗܘ ܢܡܠܟ ܒܬܪܝ ܠܗ ܦܩܕܬ ܕܢܗܘܐ ܡܠܟܐ ܥܠ ܐܝܣܪܝܠ ܘܥܠ ܝܗܘܕܐ | 35 Voltareis depois atrás dele e ele virá sentar-se no meu trono para reinar em meu lugar; pois é a ele que estabeleço chefe de Israel e de Judá”. |
| 36 ܘܥܢܐ ܒܢܝܐ ܒܪ ܝܘܝܕܥ ܘܐܡܪ ܩܕܡ ܡܠܟܐ ܐܡܝܢ ܗܟܢܐ ܢܥܒܕ ܡܪܝܐ ܐܠܗܟ | 36 Banaías, filho de Joiada, respondeu ao rei: “Assim seja! Assim queira ordenar o Senhor, Deus de meu senhor e rei! |
| 37 ܘܐܝܟ ܕܗܘܐ ܡܪܝܐ ܥܡ ܡܪܝ ܡܠܟܐ ܗܟܢܐ ܢܗܘܐ ܐܦ ܥܡ ܫܠܝܡܘܢ ܘܢܘܪܒ ܟܘܪܣܝܗ ܡܢ ܟܘܪܣܝܗ ܕܡܪܝ ܡܠܟܐ ܕܘܝܕ | 37 Esteja ele com Salomão assim como esteve com o rei, meu senhor, e eleve o seu trono ainda acima do trono de meu senhor, o rei Davi!”. |
| 38 ܘܢܚܬ ܨܕܘܩ ܟܗܢܐ ܘܢܬܢ ܢܒܝܐ ܘܒܢܝܐ ܒܪ ܝܘܝܕܥ ܘܩܫܬ̈ܐ ܘܕܫܕܝܢ ܒܩ̈ܠܥܐ ܘܐܪ̈ܟܒܘܗܝ ܠܫܠܝܡܘܢ ܥܠ ܟܘܕܢܬܐ ܕܡܠܟܐ ܕܘܝܕ ܘܐܘܒܠܘܗܝ ܠܫܝܠܘܚܐ | 38 O sacerdote Sadoc desceu com o profeta Natã, Banaías, filho de Joiada, os cereteus e os feleteus. Fizeram montar Salomão na mula de Davi e conduziram-no a Gion. |
| 39 ܘܢܣܒ ܨܕܘܩ ܟܗܢܐ ܘܢܬܢ ܢܒܝܐ ܩܪܢܐ ܕܡܫܚܐ ܡܢ ܡܫܟܢܐ ܘܡܫܚܘܗܝ ܠܫܠܝܡܘܢ ܘܩܪܘ ܒܫܝܦܘܪܐ ܘܐܡܪܘ ܟܠܗ ܥܡܐ ܢܚܐ ܡܠܟܐ ܫܠܝܡܘܢ | 39 Tomou o sacerdote Sadoc no tabernáculo o chifre de óleo e ungiu com ele Salomão. A trombeta soou e todo o povo pôs-se a gritar: “Viva o rei Salomão!”. |
| 40 ܘܣܠܩܘ ܟܠܗ ܥܡܐ ܒܬܪܗ ܘܥܡܐ ܪ̈ܒܥܝܢ ܒܪ̈ܒܝܥܐ ܘܚܕܝܢ ܚܕܘܬܐ ܪܒܬܐ ܘܐܨܛܪܝܬ ܐܪܥܐ ܒܩܠܗܘܢ | 40 Depois toda a gente acompanhou-o em cortejo, tocando flauta e fazendo grandes festas, de modo que a terra vibrava com suas aclamações.* |
| 41 ܘܫܡܥ ܐܕܘܢܝܐ ܘܟܠ ܕܡܙܡܢܝܢ ܗܘܘ ܠܗ ܟܕ ܓܡܪܘ ܠܡܐܟܠ ܘܟܕ ܫܡܥ ܝܘܐܒ ܩܠܐ ܕܫܝܦܘܪܐ ܐܡܪ ܡܢܘ ܩܠܐ ܗܢܐ ܕܩܪܝܬܐ ܐܫܬܓܫܬ | 41 Quando Adonias e seus convivas terminavam o seu banquete, ouviram aquele clamor. Joab, ouvindo soar a trombeta, disse: “Por que esse barulho de cidade alvoroçada?”. |
| 42 ܘܥܕ ܗܘ ܡܡܠܠ ܗܐ ܢܬܢ ܒܪ ܐܒܝܬܪ ܟܗܢܐ ܐܬܐ ܘܐܡܪ ܠܗ ܐܕܘܢܝܐ ܥܘܠ ܡܛܠ ܕܓܢܒܪ ܚܝܠܐ ܐܢܬ ܘܛܒܬܐ ܡܣܒܪ ܐܢܬ | 42 Falava ainda, quando sobreveio Jônatas, filho do sacerdote Abiatar. Adonias disse-lhe: “Vem, pois tu és um homem valente e trazes certamente boas notícias”. |
| 43 ܘܥܢܐ ܢܬܢ ܘܐܡܪ ܠܐܕܘܢܝܐ ܫܪܝܪܐܝܬ ܡܪܢ ܡܠܟܐ ܕܘܝܕ ܐܡܠܟ ܠܫܠܝܡܘܢ | 43 “Sim – respondeu Jônatas –, é verdade que o rei Davi, meu senhor, proclamou rei a Salomão. |
| 44 ܘܫܕܪ ܥܡܗ ܡܠܟܐ ܠܨܕܘܩ ܟܗܢܐ ܘܠܢܬܢ ܢܒܝܐ ܘܠܒܢܝܐ ܒܪ ܝܘܝܕܥ ܘܠܩܫ̈ܬܐ ܘܠܕܫܕܝܢ ܒܩ̈ܠܥܐ ܘܐܪܟܒܘܗܝ ܠܫܠܝܡܘܢ ܥܠ ܟܘܕܢܬܐ ܕܡܠܟܐ | 44 Enviou com ele o sacerdote Sadoc, o profeta Natã, Banaías, filho de Joiada, juntamente com os cereteus e os feleteus, e estes fizeram-no montar na mula do rei. |
| 45 ܘܡܫܚܘܗܝ ܬܡܢ ܨܕܘܩ ܟܗܢܐ ܘܢܬܢ ܢܒܝܐ ܕܢܗܘܐ ܡܠܟܐ ܒܫܝܠܘܚܐ ܘܣܠܩܘ ܡܢ ܬܡܢ ܟܕ ܚܕܝܢ ܘܚܕܝܬ ܟܠܗ ܩܪܝܬܐ ܗ̇ܘ ܗ̣ܘ ܩܠܐ ܕܫܡܥܬܘܢ | 45 O sacerdote Sadoc e o profeta Natã ungiram-no rei em Gion. Dali voltaram cheios de alegria e a cidade entrou em alvoroço; essa é a algazarra que ouviste. |
| 46 ܘܐܦ ܝܬܒ ܫܠܝܡܘܢ ܥܠ ܟܘܪܣܝܐ ܕܡܠܟܘܬܐ | 46 E Salomão até já se assentou no trono do reino. |
| 47 ܘܐܦ ܐܬܘ ܥܒܕ̈ܘܗܝ ܕܡܠܟܐ ܠܡܒܪܟܘܬܗ ܠܡܪܢ ܡܠܟܐ ܕܘܝܕ ܘܐܡܪܘ ܢܛܐܒ ܡܪܝܐ ܐܠܗܟ ܫܡܗ ܕܫܠܝܡܘܢ ܡܢ ܫܡܟ ܘܢܘܪܒ ܟܘܪܣܝܗ ܡܢ ܟܘܪܣܝܟ ܘܣܓܕ ܡܠܟܐ ܥܠ ܡܫܟܒܗ | 47 Além disso, os servos do rei foram felicitar o rei Davi, meu senhor, dizendo: ‘Que o teu Deus torne o nome de Salomão maior que o teu e eleve o seu trono ainda acima do teu!’. O rei prostrou-se então sobre o seu leito e disse: |
| 48 ܘܐܦ ܡܠܟܐ ܗܟܢܐ ܐܡܪ ܒܪܝܟ ܗܘ ܡܪܝܐ ܐܠܗܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܕܝܗܒ ܠܝ ܒܪܐ ܝܘܡܢܐ ܕܢܬܒ ܥܠ ܟܘܪܣܝ ܘܥܝܢ̈ܝ ܚܙܝܢ | 48 ‘Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, que hoje pôs sobre o meu trono um sucessor, vendo-o eu com os meus próprios olhos!’.” |
| 49 ܘܕܚܠܘ ܟܘܠܗܘܢ ܓܒܪ̈ܐ ܕܡܙܡܢܝܢ ܗܘܘ ܠܐܕܘܢܝܐ ܘܩܡܘ ܘܐܙܠܘ ܓܒܪ ܠܐܘܪܚܗ | 49 Os convidados de Adonias, aterrorizados, levantaram-se e foram cada um para o seu lado. |
| 50 ܘܐܕܘܢܝܐ ܕܚܠ ܡܢ ܩܕܡ ܫܠܝܡܘܢ ܘܩܡ ܐܙܠ ܘܐܚܕ ܓܘܣܐ ܒܩܪ̈ܢܬܐ ܕܡܕܒܚܐ | 50 Adonias, temendo Salomão, levantou-se também e foi abraçar-se com os chifres do altar.* |
| 51 ܘܐܬܚܘܝ ܠܡܠܟܐ ܫܠܝܡܘܢ ܕܗܐ ܕܚܠ ܐܕܘܢܝܐ ܡܢ ܩܕܡܝܟ ܘܐܚܕ ܓܘܣܐ ܒܩܪ̈ܢܬܐ ܕܡܕܒܚܐ ܘܐܡܪ ܢܐܡܐ ܠܝ ܝܘܡܢܐ ܡܠܟܐ ܫܠܝܡܘܢ ܕܠܐ ܢܩܛܘܠ ܠܥܒܕܗ ܒܚܪܒܐ | 51 Disseram-no a Salomão, nestes termos: “Eis que Adonias, temendo o rei Salomão, foi abraçar-se com os chifres do altar, dizendo: ‘Jure-me hoje o rei Salomão que ele não fará morrer o seu servo à espada!’.” |
| 52 ܘܐܡܪ ܫܠܝܡܘܢ ܐܢ ܢܗܘܐ ܒܪ ܚܝܠܐ ܠܐ ܢܦܠ ܡܢ ܣܥܪܐ ܕܪܝܫܗ ܥܠ ܐܪܥܐ ܘܐܢ ܒܝܫܬܐ ܬܫܬܟܚ ܒܗ ܢܡܘܬ | 52 “Se ele se mostrar um homem valente – respondeu Salomão –, não lhe cairá por terra um só de seus cabelos; mas se nele se encontrar maldade, morrerá”. |
| 53 ܘܫܕܪ ܡܠܟܐ ܫܠܝܡܘܢ ܘܐܝܬܝܗ ܡܢ ܡܕܒܚܐ ܘܐܬܐ ܘܣܓܕ ܠܡܠܟܐ ܫܠܝܡܘܢ ܘܐܡܪ ܠܗ ܫܠܝܡܘܢ ܙܠ ܠܒܝܬܟ | 53 O rei Salomão mandou mensageiros e o fizeram descer do altar. Ele veio e prostrou-se diante do rei, que lhe disse: “Volta para a tua casa”. |