Księga Psalmów 102

Biblia Tysiąclecia	Pattloch Bibel
1 Modlitwa trapionego, który znękany wypowiada przed Panem swą udrękę.	1 [Gebet eines Gebeugten, wenn er verzagt ist und vor dem Herrn seine Sorge ausschüttet.]
2 Panie, słuchaj modlitwy mojej, a wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie!	2 Herr, höre mein Gebet! Mein Hilferuf komme zu dir!
3 Nie kryj przede mną swego oblicza w dniu utrapienia mojego! Nakłoń ku mnie Twego ucha: w dniu, w którym Cię wołam, szybko mnie wysłuchaj!	3 Verbirg dein Antlitz nicht vor mir zur Zeit meiner Not! Neige dein Ohr mir zu; sooft ich rufe, erhöre mich bald!
4 Dni bowiem moje jak dym znikają, a kości moje płoną jak w ogniu.	4 Denn meine Tage vergehen wie Rauch, meine Glieder brennen wie Feuer.
5 Moje serce wysycha spalone jak trawa, zapominam nawet o spożyciu chleba.	5 Versengt wie Gras und verdorrt ist mein Herz, da ich unterließ, mein Brot zu essen.
6 Od głosu mojego jęku moje kości przywarły do skóry.	6 Vor lautem Stöhnen klebt mir die Haut an den Knochen.
7 Jestem podobny do kawki na pustyni, stałem się jak sowa w ruinach.	7 Ich gleiche der Dohle in der Wüste, bin wie eine Eule in den Ruinen.
8 Czuwam i jestem jak ptak samotny na dachu.	8 Schlaflos bin ich und wie ein einsamer Vogel auf dem Dache.
9 Każdego dnia znieważają mnie moi wrogowie, srożąc się na mnie przeklinają moim imieniem.	9 Die ganze Zeit schmähen mich meine Feinde; die mich verhöhnen, nennen mich beim Fluchen.
10 Albowiem jak chleb jadam popiół i z płaczem mieszam mój napój,	10 Ja, Staub muß ich essen wie Brot und meinen Trank mit Tränen mischen
11 na skutek oburzenia Twego i zapalczywości, boś Ty mnie podniósł i obalił.	11 vor deinem Ingrimm und Zorn; denn du hast mich aufgehoben und niedergeworfen.
12 Dni moje są podobne do wydłużonego cienia, a ja usycham jak trawa.	12 Meine Tage sind wie der ausgedehnte Abendschatten, und ich muß wie Gras verdorren.
13 Ty zaś, o Panie, na wieki zasiadasz na tronie, a imię Twoje [trwa] przez wszystkie pokolenia.	13 Du aber, Herr, thronst auf ewig, und dein Name dauert von Geschlecht zu Geschlecht.
14 Powstaniesz i okażesz litość Syjonowi, bo czas już, byś się nad nim zmiłował, "bo nadeszła godzina".	14 Du wirst dich erheben, dich Sions erbarmen; denn es ist Zeit, ihm gnädig zu sein, ja, die Stunde ist da.
15 Twoi bowiem słudzy miłują jego kamienie i użalają się nad jego gruzami.	15 Wahrlich, deine Knechte lieben seine Steine; sie haben Mitleid mit seinem Schutt.
16 Narody będą się bały imienia Pańskiego, i wszyscy królowie ziemi - Twej chwały,	16 Dann fürchten die Völker den Namen des Herrn, alle Könige der Erde deine Herrlichkeit.
17 bo Pan odbuduje Syjon i ukaże się w swej chwale,	17 Denn der Herr baut Sion wieder auf, zeigt sich in seiner Herrlichkeit.
18 przychyli się ku modlitwie opuszczonych i nie odrzuci ich modłów.	18 Er wendet sich dem Gebet der Enterbten zu und verschmäht nicht ihr Gebet.
19 Należy to spisać dla pokolenia, co przyjdzie, a lud, który zostanie stworzony, niech wychwala Pana!	19 Dies sei geschrieben für ein künftiges Geschlecht, daß ein später erschaffenes Volk den Herrn lobpreise!
20 Bo Pan wejrzał z wysokiego przybytku swojego, popatrzył z nieba na ziemię,	20 Denn der Herr schaut herab aus seiner heiligen Höhe, vom Himmel blickt er nieder auf die Erde,
21 aby usłyszeć jęki pojmanych, aby skazanych na śmierć uwolnić,	21 um der Gefangenen Seufzen zu hören, die Todgeweihten zu befreien,
22 by imię Pańskie głoszono na Syjonie i Jego chwałę w Jeruzalem,	22 damit man in Sion den Namen des Herrn verkünde, sein Lob in Jerusalem,
23 kiedy zgromadzą się razem narody i królestwa, by służyć Panu.	23 wenn Völker sich dort zusammenfinden und Königreiche, den Herrn zu verehren. -
24 Siła moja w drodze ustała, dni moje uległy skróceniu.	24 Er hat mir die Kraft auf dem Wege gebrochen, hat meine Tage verkürzt.
25 Mówię: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni: Twoje lata trwają poprzez wszystkie pokolenia.	25 So bitte ich nun: Mein Gott, raffe mich nicht hinweg in der Mitte meiner Tage! Du, dessen Jahre die Geschlechter überdauern!
26 Ty niegdyś założyłeś ziemię i niebo jest dziełem rąk Twoich.	26 Dereinst hast du die Erde gegründet, der Himmel ist deiner Hände Werk.
27 Przeminą one, Ty zaś pozostaniesz. I całe one jak szata się zestarzeją: Ty zmieniasz je jak odzienie i ulegają zmianie,	27 Sie werden vergehen, du aber bleibst; sie alle zerfallen wie ein Gewand. Du wechselst sie wie ein Kleid, und sie gehen vorüber.
28 Ty zaś jesteś zawsze ten sam i lata Twoje nie mają końca.	28 Du indes bist stets derselbe, deine Jahre enden nie.
29 Synowie Twoich sług będą mogli osiąść na stałe i potomstwo ich będzie trwało wobec Ciebie.	29 Die Söhne deiner Knechte wohnen in Ruhe, ihre Nachkommen haben Bestand vor dir.