Sapientia 11
Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).
Versetti esaminati
| Bibbia Vulgata Clementina | Sacra Bibbia Garofalo |
|---|---|
| 1 Direxit opera eorum in manibus prophetæ sancti. | 1 Essa fa prosperare le loro azioni per mezzo di un profeta santo: |
| 2 Iter fecerunt per deserta quæ non habitabantur, et in locis desertis fixerunt casas. | 2 penetrarono in un deserto inospitale, fissando le loro tende in luoghi invalicabili; |
| 3 Steterunt contra hostes, et de inimicis se vindicaverunt. | 3 resistettero ai nemici e respinsero gli avversari; |
| 4 Sitierunt, et invocaverunt te, et data est illis aqua de petra altissima, et requies sitis de lapide duro. | 4 soffrirono la sete e ti invocarono, e, per loro, scaturì l’acqua da una rupe a picco, il refrigerio alla sete, da una dura pietra. |
| 5 Per quæ enim pœnas passi sunt inimici illorum a defectione potus sui, et in eis cum abundarent filii Israël lætati sunt : | 5 Ora, le cose, che furono di castigo ai loro nemici, furono loro di beneficio quando ebbero bisogno. |
| 6 per hæc, cum illis deessent, bene cum illis actum est. | 6 Non già la fonte perenne di un fiume che si intorbidò di sangue puruleento |
| 7 Nam pro fonte quidem sempiterni fluminis, humanum sanguinem dedisti injustis. | 7 in pena del decreto di infanticidio; ma desti loro, fuori di ogni speranza, abbondanti acque. |
| 8 Qui cum minuerentur in traductione infantium occisorum, dedisti illis abundantem aquam insperate, | 8 E mostravi, nella sete di allora, come punivi gli avversari! |
| 9 ostendens per sitim quæ tunc fuit, quemadmodum tuos exaltares, et adversarios illorum necares. | 9 Essi, infatti, nella prova che allora subivano sebbene corretti con clemenza capirono come gli empi dovettero soffrire sotto un giudizio adirato. |
| 10 Cum enim tentati sunt, et quidem cum misericordia disciplinam accipientes, scierunt quemadmodum cum ira judicati impii tormenta paterentur. | 10 Tu, infatti, provavi gli uni come padre che richiama ma vagliavi gli altri, come re severo che condanna. |
| 11 Hos quidem tamquam pater monens probasti ; illos autem tamquam durus rex interrogans condemnasti. | 11 Costoro, vicini o lontani, erano ugualmente tormentati: |
| 12 Absentes enim, et præsentes, similiter torquebantur. | 12 difatti li prese un doppio dolore e un’angustia per i ricordi del passato, |
| 13 Duplex enim illos acceperat tædium et gemitus, cum memoria præteritorum. | 13 quando udirono che le proprie pene, riuscivano di beneficio a quelli, e vi videro la mano del Signore. |
| 14 Cum enim audirent per sua tormenta bene secum agi, commemorati sunt Dominum, admirantes in finem exitus. | 14 Di colui che infatti, prima, rigettato ed esposto, avevano sconfessato con scherno, si meravigliarono al concludersi degli eventi: presi da una sete ben diversa da quella dei giusti. |
| 15 Quem enim in expositione prava projectum deriserunt, in finem eventus mirati sunt, non similiter justis sitientes. | 15 A causa dei pensieri sciocchi della loro empietà, per cui essi, tratti in errore, prestarono culto a rettili senza ragione e a vili bestiole, |
| 16 Pro cogitationibus autem insensatis iniquitatis illorum, quod quidam errantes colebant mutos serpentes et bestias supervacuas, immisisti illis multitudinem mutorum animalium in vindictam ; | 16 tu hai mandato a essi in punizione un’abbondanza di animali irragionevoli perché capissero che uno è castigato per quelle cose per cui pecca. |
| 17 ut scirent quia per quæ peccat quis, per hæc et torquetur. | 17 Non aveva difficoltà, infatti, la tua mano onnipotente e che aveva creato il mondo dalla materia informe, a inviar loro un gran numero di orsi o leoni feroci; |
| 18 Non enim impossibilis erat omnipotens manus tua, quæ creavit orbem terrarum ex materia invisa, immittere illis multitudinem ursorum, aut audaces leones, | 18 o bestie ignote, furibonde, di nuova creazione, certo con un alito che sputava fuoco o che esalavano puzzo di fumo, o che sprizzavano dagli occhi scintille paurose: |
| 19 aut novi generis ira plenas ignotas bestias, aut vaporem ignium spirantes, aut fumi odorem proferentes, aut horrendas ab oculis scintillas emittentes ; | 19 di cui non solo l’attacco poteva sterminarli ma il semplice spavento poteva ucciderli. |
| 20 quarum non solum læsura poterat illos exterminare, sed et aspectus per timorem occidere. | 20 Anche senza questo, potevano cadere con un tuo soffio, messi in fuga dalla giustizia, e dispera dal spirito della tua potenza. Tu, però, disponi tutto, con misura, numero e peso! |
| 21 Sed et sine his uno spiritu poterant occidi, persecutionem passi ab ipsis factis suis, et dispersi per spiritum virtutis tuæ : sed omnia in mensura, et numero et pondere disposuisti. | 21 Infatti è cosa ordinaria per te prevalere con forza: alla potenza del tuo braccio chi può resistere? |
| 22 Multum enim valere, tibi soli supererat semper : et virtuti brachii tui quis resistet ? | 22 Perché tutto il mondo è davanti a te come pulviscolo sulla bilancia, e come goccia di rugiada che, prima di far luce, cade sulla terra; |
| 23 Quoniam tamquam momentum stateræ, sic est ante te orbis terrarum, et tamquam gutta roris antelucani quæ descendit in terram. | 23 tu hai pietà di tutti, perché puoi tutto, e dimentichi i peccati degli uomini affinché si convertano! |
| 24 Sed misereris omnium, quia omnia potes ; et dissimulas peccata hominum, propter pœnitentiam. | 24 Poiché tu ami tutti gli esseri e non detesti nulla di quanto hai fatto: certo, se tu odiassi qualche cosa, non l’avresti formata. |
| 25 Diligis enim omnia quæ sunt, et nihil odisti eorum quæ fecisti ; nec enim odiens aliquid constituisti aut fecisti. | 25 E poi, come potrebbe durare qualche cosa, se tu non volessi?O conservarsi ciò che non è chiamato da te? |
| 26 Quomodo autem posset aliquid permanere, nisi tu voluisses ? aut quod a te vocatum non esset conservaretur ? | 26 Ma tu risparmi tutte le cose perché sono tue, o Signore, amico della vita, |
| 27 Parcis autem omnibus, quoniam tua sunt, Domine, qui amas animas. |