Job 41

Biblia Sagrada	Biblija Hrvatski
1 La esperanza de atraparlo es ilusoria; | su sola presencia aterra;	1 Zalud je nadu u njega gojiti, na pogled njegov čovjek već pogiba.
2 ¡nadie intentaría provocarlo! | ¿Quién resistirá frente a él?	2 Junaka nema da njega razdraži, tko će mu se u lice suprotstavit’?
3 ¿Quién fue hacia él impunemente? | ¡Nadie bajo el cielo!	3 Tko se sukobi s njim i živ ostade? Pod nebesima tog čovjeka nema!
4 Tendré que hablar también de su arrogancia, | de su palabra firme y su alegato.	4 Prešutjet neću njegove udove, ni silnu snagu, ni ljepotu stasa.
5 ¿Quién atravesó su envoltura | y penetró por su doble coraza?	5 Tko mu smije razodjenut’ odjeću, tko li kroz dvostruk prodrijeti mu oklop?
6 ¿Quién abrió las puertas de sus fauces, | rodeadas de dientes espantosos?	6 Tko će mu ralje rastvorit’ dvokrilne kad strah vlada oko zubi njegovih?
7 Su lomo son hileras de escudos, | bien apretados y sellados;	7 Hrbat mu je od ljuskavih štitova, zapečaćenih pečatom kamenim.
8 sus piezas tan unidas y trabadas | que ni el aire se filtra entre ellas;	8 Jedni uz druge tako se sljubiše da među njima dah ne bi prošao.
9 se sueldan unas con otras, | formando un sólido bloque.	9 Tako su čvrsto slijepljeni zajedno: priljubljeni, razdvojit’ se ne mogu.
10 Su estornudo emite destellos, | sus ojos parpadean como el alba.	10 Kad kihne, svjetlost iz njega zapršti, poput zorinih vjeđa oči su mu.
11 Sus fauces escupen antorchas, | emiten chispas de fuego;	11 Zublje plamsaju iz njegovih ralja, iskre ognjene iz njih se prosiplju.
12 de sus narices sale una humareda, | como caldero que hierve atizado;	12 Iz nozdrva mu sukljaju dimovi kao iz kotla što kipi na vatri.
13 su aliento enciende carbones, | expulsa llamas por su boca.	13 Dah bi njegov zapalio ugljevlje, jer mu iz ralja plamenovi suču.
14 Su fuerza reside en su cuello, | ante él se estremece el espanto.	14 U šiji leži sva snaga njegova, a ispred njega užas se prostire.
15 Son compactos los repliegues de su carne; | soldados al cuerpo, ni se mueven.	15 Kad se ispravi, zastrepe valovi i prema morskoj uzmiču pučini.
16 Su corazón es duro como roca, | resistente como piedra molar.	16 Poput pećine srce mu je tvrdo, poput mlinskoga kamena otporno.
17 Su majestad espanta a los dioses, | al oír su estrépito retroceden.	17 Pregibi tusta mesa srasli su mu, čvrsti su kao da su saliveni.
18 No valen espadas contra él, | ni dardo, lanza o jabalina.	18 Zgodi li ga mač, od njeg se odbije, tako i koplje, sulica i strijela.
19 El hierro le resulta paja, | madera podrida el bronce.	19 Poput slame je za njega željezo, mjed je k’o drvo iscrvotočeno.
20 No hay flecha que le haga escapar, | las piedras de la honda son tamo.	20 On ne uzmiče od strelice s lûka, stijenje iz praćke na nj k’o pljeva pada.
21 Tamo le parece el mazo, | se burla del venablo que vibra.	21 K’o slamčica je toljaga za njega, koplju se smije kad zazviždi nad njim.
22 Su vientre son lastras afiladas, | que arrastra como trillo por el lodo.	22 Crepovlje oštro ima na trbuhu i blato njime ore k’o drljačom.
23 Hace hervir el fondo como olla, | convierte el mar en pebetero.	23 Pod njim vrtlog sav k’o lonac uskipi, uspjeni more k’o pomast u kotlu.
24 A su espalda deja un surco luminoso, | una blanca cabellera en el abismo.	24 Za sobom svijetlu ostavlja on brazdu, regbi, bijelo runo bezdan prekriva.
25 Nadie se le iguala en la tierra, | pues es criatura sin miedo.	25 Ništa slično na zemlji ne postoji i niti je tko tako neustrašiv.
26 Se enfrenta a todo lo arrogante, | es el rey de todas las bestias».	26 I na najviše on s visoka gleda, kralj je svakome, i najponosnijim.«