| 1 Ich bin der Mann, der Leid erfuhr durch die Rute seines Zornes. | 1 εγω ανηρ ο βλεπων πτωχειαν εν ραβδω θυμου αυτου επ' εμε |
| 2 Mich leitete und trieb er in lichtloses Dunkel. | 2 παρελαβεν με και απηγαγεν εις σκοτος και ου φως |
| 3 Gerade gegen mich kehrte er immer wieder Tag für Tag seine Hand. | 3 πλην εν εμοι επεστρεψεν χειρα αυτου ολην την ημεραν |
| 4 Hinschwinden ließ er mir Fleisch und Haut, zerbrach meine Glieder. | 4 επαλαιωσεν σαρκας μου και δερμα μου οστεα μου συνετριψεν |
| 5 Er belud und umgab mich mit Gift und Mühsal. | 5 ανωκοδομησεν κατ' εμου και εκυκλωσεν κεφαλην μου και εμοχθησεν |
| 6 Im Finstern ließ er mich wohnen wie die ewig Toten. | 6 εν σκοτεινοις εκαθισεν με ως νεκρους αιωνος |
| 7 Er ummauerte mich unentrinnbar, legte mich in schwere Fesseln. | 7 ανωκοδομησεν κατ' εμου και ουκ εξελευσομαι εβαρυνεν χαλκον μου |
| 8 Auch wenn ich flehte und rief, er verschloß meiner Bitte den Weg. | 8 και γε κεκραξομαι και βοησω απεφραξεν προσευχην μου |
| 9 Er hat mir die Wege mit Quadern vermauert, die Pfade gekrümmt. | 9 ανωκοδομησεν οδους μου ενεφραξεν τριβους μου εταραξεν |
| 10 Er war mir wie ein lauernder Bär, ein Löwe im Versteck. | 10 αρκος ενεδρευουσα αυτος μοι λεων εν κρυφαιοις |
| 11 Er zerrte mich vom Weg, ließ mich regungslos liegen und zerfleischte mich. | 11 κατεδιωξεν αφεστηκοτα και κατεπαυσεν με εθετο με ηφανισμενην |
| 12 Den Bogen spannte er und stellte mich hin als Ziel für den Pfeil. | 12 ενετεινεν τοξον αυτου και εστηλωσεν με ως σκοπον εις βελος |
| 13 Meine Nieren traf er mit den Pfeilen seines Köchers. | 13 εισηγαγεν τοις νεφροις μου ιους φαρετρας αυτου |
| 14 All meinen Leuten ward ich zum Hohn, zum Spott jeden Tag. | 14 εγενηθην γελως παντι λαω μου ψαλμος αυτων ολην την ημεραν |
| 15 Mit Bitterkeit hat er mich gesättigt, getränkt mit Wermut. | 15 εχορτασεν με πικριας εμεθυσεν με χολης |
| 16 Er ließ meine Zähne auf Kiesel beißen und ließ mich den Staub zermalmen. | 16 και εξεβαλεν ψηφω οδοντας μου εψωμισεν με σποδον |
| 17 Du stießest mich aus dem Wohlstand; was Glück ist, vergaß ich. | 17 και απωσατο εξ ειρηνης ψυχην μου επελαθομην αγαθα |
| 18 Ich sprach: Mein Glanz ist dahin, auch mein Hoffen auf den Herrn. | 18 και ειπα απωλετο νεικος μου και η ελπις μου απο κυριου |
| 19 Der Gedanke an meine Not und Unrast ist Wermut und Gift. | 19 εμνησθην απο πτωχειας μου και εκ διωγμου μου πικριας και χολης μου |
| 20 Stets denkt daran und ist tief gebeugt meine Seele in mir. | 20 μνησθησεται και καταδολεσχησει επ' εμε η ψυχη μου |
| 21 Aber dies will ich zu Herzen nehmen, das ist der Grund meiner Hoffnung: | 21 ταυτην ταξω εις την καρδιαν μου δια τουτο υπομενω |
| 22 Die Huld des Herrn ist nicht erschöpft, nicht ist beendet sein Mitleid. | 22 - |
| 23 An jedem Morgen erneuert es sich; groß ist deine Treue. | 23 - |
| 24 "Mein Anteil ist der Herr", spricht meine Seele; "darum hoff' ich auf ihn!" | 24 - |
| 25 Gut ist der Herr gegen den, der seiner harrt, gegen die Seele, die ihn sucht. | 25 αγαθος κυριος τοις υπομενουσιν αυτον ψυχη η ζητησει αυτον αγαθον |
| 26 Gut ist es, schweigend zu hoffen auf die Hilfe des Herrn. | 26 και υπομενει και ησυχασει εις το σωτηριον κυριου |
| 27 Gut ist es für den Menschen, ein Joch zu tragen schon in seiner Jugend. | 27 αγαθον ανδρι οταν αρη ζυγον εν νεοτητι αυτου |
| 28 Er sitze einsam und schweige, wenn Er es ihm auferlegt! | 28 καθησεται κατα μονας και σιωπησεται οτι ηρεν εφ' εαυτω |
| 29 Er neige seinen Mund in den Staub! Vielleicht ist noch Hoffnung! | 29 - |
| 30 Die Wange biete er dem, der ihn schlägt, lasse mit Schmach sich sättigen! | 30 δωσει τω παιοντι αυτον σιαγονα χορτασθησεται ονειδισμων |
| 31 Denn nicht für ewig verwirft der Herr. | 31 οτι ουκ εις τον αιωνα απωσεται κυριος |
| 32 Nein, hat er betrübt, so erbarmt er sich auch nach seiner großen Huld. | 32 οτι ο ταπεινωσας οικτιρησει κατα το πληθος του ελεους αυτου |
| 33 Denn nur ungern beugt und betrübt er die Menschen. | 33 οτι ουκ απεκριθη απο καρδιας αυτου και εταπεινωσεν υιους ανδρος |
| 34 Daß man mit Füßen tritt alle Gefangenen im Land, | 34 του ταπεινωσαι υπο τους ποδας αυτου παντας δεσμιους γης |
| 35 daß man beugt das Recht eines Mannes vor dem Angesicht des Höchsten, | 35 του εκκλιναι κρισιν ανδρος κατεναντι προσωπου υψιστου |
| 36 daß man im Gericht einen Menschen bedrückt - sollte der Herr das nicht sehen? | 36 καταδικασαι ανθρωπον εν τω κρινεσθαι αυτον κυριος ουκ ειπεν |
| 37 Wer könnte befehlen, daß etwas geschieht, ohne daß der Herr es geboten? | 37 τις ουτως ειπεν και εγενηθη κυριος ουκ ενετειλατο |
| 38 Kommt nicht aus dem Munde des Höchsten Schlimmes und Gutes? | 38 εκ στοματος υψιστου ουκ εξελευσεται τα κακα και το αγαθον |
| 39 Was klagt denn ein Mensch, der da lebt? Er werde Herr über seine Sünde! | 39 τι γογγυσει ανθρωπος ζων ανηρ περι της αμαρτιας αυτου |
| 40 Unseren Wandel laßt uns prüfend erforschen und uns bekehren zum Herrn! | 40 εξηρευνηθη η οδος ημων και ητασθη και επιστρεψωμεν εως κυριου |
| 41 Laßt uns nicht die Hände, sondern unser Herz erheben zu Gott im Himmel! | 41 αναλαβωμεν καρδιας ημων επι χειρων προς υψηλον εν ουρανω |
| 42 Wir haben gesündigt und waren trotzig! Du hast keine Verzeihung geübt. | 42 ημαρτησαμεν ησεβησαμεν και ουχ ιλασθης |
| 43 Du hast dich in Zorn gehüllt und uns verfolgt, getötet ohne Schonung. | 43 επεσκεπασας εν θυμω και απεδιωξας ημας απεκτεινας ουκ εφεισω |
| 44 In Wolken hast du dich gehüllt, die kein Gebet durchdrang. | 44 επεσκεπασας νεφελην σεαυτω εινεκεν προσευχης |
| 45 Zu Kehricht und Auswurf machtest du uns inmitten der Völker. | 45 καμμυσαι με και απωσθηναι εθηκας ημας εν μεσω των λαων |
| 46 Den Mund rissen wider uns auf alle unsere Feinde. | 46 διηνοιξαν εφ' ημας το στομα αυτων παντες οι εχθροι ημων |
| 47 Grauen und Grube ward uns zuteil, Vernichtung und Verderben. | 47 φοβος και θυμος εγενηθη ημιν επαρσις και συντριβη |
| 48 Ströme von Tränen vergießt mein Auge über den Sturz der Tochter meines Volkes. | 48 αφεσεις υδατων καταξει ο οφθαλμος μου επι το συντριμμα της θυγατρος του λαου μου |
| 49 Ruhelos tränt mein Auge, ohne aufzuhören, | 49 ο οφθαλμος μου κατεποθη και ου σιγησομαι του μη ειναι εκνηψιν |
| 50 bis der Herr vom Himmel niederblickt und hersieht. | 50 εως ου διακυψη και ιδη κυριος εξ ουρανου |
| 51 Mein Auge tut mir weh vor lauter Weinen über meine Stadt. | 51 ο οφθαλμος μου επιφυλλιει επι την ψυχην μου παρα πασας θυγατερας πολεως |
| 52 Wie einen Vogel jagten mich, die grundlos mir feind sind. | 52 θηρευοντες εθηρευσαν με ως στρουθιον οι εχθροι μου δωρεαν |
| 53 Sie wollten in der Fanggrube mein Leben auslöschen und warfen Steine auf mich. | 53 εθανατωσαν εν λακκω ζωην μου και επεθηκαν λιθον επ' εμοι |
| 54 Das Wasser ging über mein Haupt. "Verloren bin ich", so sagte ich mir. | 54 υπερεχυθη υδωρ επι κεφαλην μου ειπα απωσμαι |
| 55 Da rief ich deinen Namen, Herr, aus der Grube tief unten. | 55 επεκαλεσαμην το ονομα σου κυριε εκ λακκου κατωτατου |
| 56 Du hörtest meinen Ruf: "Verschließe nicht vor meinem Schreien dein Ohr!" | 56 φωνην μου ηκουσας μη κρυψης τα ωτα σου εις την δεησιν μου |
| 57 Du nahtest, als ich nach dir rief, und sprachst: "Fürchte dich nicht!" | 57 εις την βοηθειαν μου ηγγισας εν η σε ημερα επεκαλεσαμην ειπας μοι μη φοβου |
| 58 Du führtest, Herr, meinen Streitfall, befreitest mein Leben. | 58 εδικασας κυριε τας δικας της ψυχης μου ελυτρωσω την ζωην μου |
| 59 Du siehst, o Herr, meine Drangsal; schaffe mir Recht! | 59 ειδες κυριε τας ταραχας μου εκρινας την κρισιν μου |
| 60 Du siehst ihre ganze Rachgier, all ihre Pläne wider mich. | 60 ειδες πασαν την εκδικησιν αυτων εις παντας διαλογισμους αυτων εν εμοι |
| 61 Du hörst ihr Schmähen, o Herr, all ihre Pläne wider mich. | 61 ηκουσας τον ονειδισμον αυτων παντας τους διαλογισμους αυτων κατ' εμου |
| 62 Das Reden und Denken meiner Gegner ist gegen mich gerichtet den ganzen Tag. | 62 χειλη επανιστανομενων μοι και μελετας αυτων κατ' εμου ολην την ημεραν |
| 63 Habt acht auf ihr Sitzen und Stehen! Ich bin ihr Spottlied. | 63 καθεδραν αυτων και αναστασιν αυτων επιβλεψον επι τους οφθαλμους αυτων |
| 64 Vergelten wirst du ihnen, o Herr, nach dem Tun ihrer Hände. | 64 αποδωσεις αυτοις ανταποδομα κυριε κατα τα εργα των χειρων αυτων |
| 65 Du bescherst ihnen Verlust des Verstandes, deinen Fluch über sie. | 65 αποδωσεις αυτοις υπερασπισμον καρδιας μοχθον σου αυτοις |
| 66 Du verfolgst sie im Zorn und tilgst sie aus unter deinem Himmel, o Herr. | 66 καταδιωξεις εν οργη και εξαναλωσεις αυτους υποκατω του ουρανου κυριε |