| 1 ܘܥܠ ܡ̇ܠܟܐ ܘܗܡܢ ܠܡܫܬܝܐ ܕܥܒ̣ܕܬ ܐܣܬܝܪ ܡ̇ܠܟܬܐ. | 1 O rei e Amã foram, pois, ao banquete de Ester. |
| 2 ܘܐܡ̣ܪ ܠܗ̇ ܡ̇ܠܟܐ ܠܐܣܬܝܪ܇ ܐܦ ܒܗ ܒܝܘܡܐ ܗ̇ܘ ܕܡܫܬܝܐ ܕܚ̣ܡܪܐ. ܡܢܐ ܗܝ ܫܐܠܬܟܝ. ܘܡܢܐ ܗܝ ܒܥܘܬܟܝ. ܥܕܡܐ ܠܦܠܓܗ̇ ܕܡܠܟܘܬܐ ܢܬܥܒܕ ܠܟܝ. | 2 No segundo dia, bebendo vinho, disse ainda o rei a Ester: “Qual é teu pedido, rainha Ester? Será atendido. Que é que desejas? Ainda que me peças metade do reino, te será concedido!”. |
| 3 ܘܥ̣ܢܬ ܐܣܬܝܪ ܡܠܟܬܐ ܘܐ̇ܡܪܬ. ܐܢ ܐ̇ܫܟܚܬ ܪ̈ܚܡ̣ܐ ܒܥ̈ܝܢܝܟ ܡ̇ܠܟܐ. ܘܐܢ ܥܠ ܡ̇ܠܟܐ ܫܦܝܪ܆ ܬܬܝܗܒ ܢܦܫܝ ܒܫܐܠܬܝ܆ ܘܥܡܝ ܒܒܥܘܬܝ. | 3 A rainha respondeu: “Se achei graça a teus olhos, ó rei, e se ao rei lhe parecer bem, concede-me a vida – eis o meu pedido; salva meu povo – eis o meu desejo. |
| 4 ܡܛܠ ܕܐܙܕܒܢ ܐܢܐ ܘܥܡܝ ܠܩܛܠܐ. ܘܠܚܪܒܐ ܘܠܐܒܕܢܐ. ܘܐܠܘ ܕܢܬܩܢܐ ܥܒ̣̈ܕܐ ܘܐܡܗ̈ܬܐ ܐܙܕܒܢܢ ܫ̇ܬܩܐ ܗ̇ܘܝܬ. ܠܐ ܓܝܪ ܫ̇ܠܐ ܒܥܠܕܒܒܐ ܕܢܗܪ ܠܡ̇ܠܟܐ. | 4 Fomos votados eu e meu povo, ao extermínio, à morte, ao aniquilamento. Se tivéssemos sido vendidos como escravos eu me calaria, mas eis que agora o opressor não poderia compensar o prejuízo que causa ao mesmo rei”.* |
| 5 ܘܥ̣ܢܐ ܡ̇ܠܟܐ ܐܚܫܝܪܝܫ. ܘܐܡ̣ܪ. ܠܐܣܬܝܪ ܡܠܟܬܐ. ܡܢ̣ܘ ܗܢܐ. ܐܘ ܐ̇ܝܢܘ ܕܐܬܬܪܝܡ ܠܒܗ ܠܡܥܒܕ ܗܟܢܐ. | 5 “Quem é – replicou o rei –, e onde está quem maquina tal projeto em seu coração?” |
| 6 ܘܐܡ̣ܪܬ ܐܣܬܝܪ. ܓܒܪܐ ܐܠܘܨܐ ܘܒܥܠܕܒܒܐ. ܗܡܢ ܗܘ ܗܢܐ ܒܝܫ̣ܐ. ܘܗܡܢ ܐܬܬܙܝܥ ܡܢ ܩܕܡ ܡ̇ܠܟܐ ܘܡܠܟܬܐ. | 6 “O opressor, o inimigo – disse a rainha – é Amã – eis aí o infame!” |
| 7 ܘܡ̇ܠܟܐ ܩܡ ܒܚܡܬܗ ܡܢ ܡܫܬܝܐ ܕܚܡ̣ܪܐ܇ ܠܡܦܩ ܠܓܢܬ ܒܝܬܘܢܐ. ܘܗܡܢ ܩܡ ܕܢܒܥܐ ܥܠ ܢܦܫܗ ܡܢ ܐܣܬܝܪ ܡܠܟܬܐ܆ ܡܛܠ ܕܚ̣ܙܐ ܕܓܪܡܬ ܠܗ̇ ܥܠܘܗܝ ܒܝܫ̣ܬܐ ܡܢ ܩܕܡ ܡ̇ܠܟܐ. | 7 Amã ficou aterrorizado diante do rei e da rainha. O rei, aceso em cólera, levantou-se e deixou o banquete, dirigindo-se ao jardim do palácio, ao passo que Amã permanecia ali, para implorar a Ester o perdão de sua vida, porque via bem que no espírito do rei estava decretada sua perda. |
| 8 ܘܡ̇ܠܟܐ ܗܦ̣ܟ ܡܢ ܓܢܬ ܒܝܬܘܢܐ. ܠܒܝܬ ܡܫܬܝܐ ܕܚܡ̣ܪܐ. ܘܗܡܢ ܐܪܡܐ ܥܠ ܥܪܣܐ ܕܐܣܬܝܪ ܝܬܝܒܐ ܥܠܝܗ܇ ܘܐܡ̣ܪ ܡ̇ܠܟܐ. ܘܐܦ ܠܡܨܥܪܘ ܠܡܠܟܬܐ ܥܡܝ ܒܓܘ ܒܝܬܐ܆ ܘܡܠܬܐ ܢܦ̣ܩܬ ܡܢ ܦܘܡܗ ܕܡ̇ܠܟܐ. ܘܐܦ̈ܘܗܝ ܕܗܡܢ̣ ܐܬܚܦܝ. | 8 Quando o rei voltou do jardim do palácio para a sala do banquete, viu Amã que se tinha deixado cair sobre o divã em que repousava Ester: “Como!” – exclamou. “Ei-lo que quer fazer violência à rainha em minha casa em meu palácio!” Mal tinha saído essa palavra da boca do rei, quando cobriram a face de Amã.* |
| 9 ܘܥ̣ܢܐ ܪܚܒܘܢܐ ܚܕ ܡ̇ܢ ܡܗܝ̈ܡܢܐ ܘܐܡ̣ܪ ܩܕܡ ܡ̇ܠܟܐ. ܗܐ ܐܦ ܩܝܣܐ ܬ̇ܩܢ ܗܘܐ ܗܡܢ ܠܡܬܠܐ ܠܡܘܪܕܟܝ ܥܠܘܗܝ. ܥܠ ܕܐܡ̣ܪ ܫܦܝܪܬܐ ܥܠ ܡ̇ܠܟܐ. ܘܕܩܐ̇ܡ ܒܒܝܬܗ ܕܗܡܢ. ܪܘܡܗ ܚܡܫܝܢ ܐܡ̈ܝܢ. ܘܐܡ̣ܪ ܡܠܟܐ ܬܠܐܘܗܝ ܥܠܘܗܝ. | 9 Harbona, um dos eunucos, disse ao rei: “A forca preparada por Amã para Mardoqueu, cuja denúncia em favor do rei tinha sido tão salutar, acha-se levantada na casa de Amã, altura de cinquenta côvados”. “Que o suspendam nela!” – exclamou o rei. |
| 10 ܘܬܠܐܘܗܝ ܠܗܡܢ. ܥܠ ܩܝܣܐ ܕܬ̇ܩܢ ܠܗ ܠܡܘܪܕܟܝ܆ ܘܚܡܬܗ ܕܡ̇ܠܟܐ ܐܬܬ̣ܢܝܚܬ. | 10 E suspenderam Amã na forca que tinha preparado para Mardoqueu. Isso acalmou a cólera do rei. |