Marcus 6
Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).
Versetti esaminati
| Bibbia Vulgata Clementina | Sacra Bibbia Garofalo |
|---|---|
| 1 Et egressus inde, abiit in patriam suam : et sequebantur eum discipuli sui : | 1 E partito di là, venne nella sua patria, e i suoi discepoli lo accompagnarono. |
| 2 et facto sabbato cœpit in synagoga docere : et multi audientes admirabantur in doctrina ejus, dicentes : Unde huic hæc omnia ? et quæ est sapientia, quæ data est illi, et virtutes tales, quæ per manus ejus efficiuntur ? | 2 Venuto il sabato, si mise a insegnare nella sinagoga e i numerosi ascoltatori ne erano stupiti: «Donde gli viene questo ? — dicevano — e che sapienza è questa che gli è stata data? e che miracoli son questi compiuti per mano di lui? |
| 3 Nonne hic est faber, filius Mariæ, frater Jacobi, et Joseph, et Judæ, et Simonis ? nonne et sorores ejus hic nobiscum sunt ? Et scandalizabantur in illo. | 3 Non è forse costui il falegname, il figlio di Maria, il fratello di Giacomo, di Giuseppe, di Giuda e di Simone? E le sue sorelle non sono qui fra noi?» Ed erano scandalizzati a causa di lui. |
| 4 Et dicebat illis Jesus : Quia non est propheta sine honore nisi in patria sua, et in domo sua, et in cognatione sua. | 4 Ma Gesù diceva loro: «Un profeta è disprezzato soltanto nel suo paese, nella sua parentela e nella propria casa». |
| 5 Et non poterat ibi virtutem ullam facere, nisi paucos infirmos impositis manibus curavit : | 5 E non poteva fare là nessun miracolo; guarì soltanto alcuni infermi, imponendo loro le mani. |
| 6 et mirabatur propter incredulitatem eorum, et circuibat castella in circuitu docens. | 6 E si meravigliava della loro incredulità. E andava attorno per i villaggi circostanti, insegnando. |
| 7 Et vocavit duodecim : et cœpit eos mittere binos, et dabat illis potestatem spirituum immundorum. | 7 E chiamati a sé i dodici, li mandò a due a due, dando loro potestà sugli spiriti immondi. |
| 8 Et præcepit eis ne quid tollerent in via, nisi virgam tantum : non peram, non panem, neque in zona æs, | 8 Comandò loro di non prendere per il viaggio altro che un bastone: non pane, non bisaccia, non rame nella cintura, e disse: |
| 9 sed calceatos sandaliis, et ne induerentur duabus tunicis. | 9 «Calzate sandali e non indossate due tuniche». |
| 10 Et dicebat eis : Quocumque introieritis in domum, illic manete donec exeatis inde : | 10 E diceva loro: «In qualunque casa entriate, là restate finché non ve ne andiate di là. |
| 11 et quicumque non receperint vos, nec audierint vos, exeuntes inde, excutite pulverem de pedibus vestris in testimonium illis. | 11 Se una località rifiuta di accogliervi e di ascoltarvi, andatevene e scuotete la polvere dei vostri piedi in testimonianza contro di loro». |
| 12 Et exeuntes prædicabant ut pœnitentiam agerent : | 12 E quelli partirono e predicarono che si facesse penitenza; |
| 13 et dæmonia multa ejiciebant, et ungebant oleo multos ægros, et sanabant. | 13 e scacciavano molti demoni e, ungendoli con olio, guarivano molti infermi. |
| 14 Et audivit rex Herodes (manifestum enim factum est nomen ejus), et dicebat : Quia Joannes Baptista resurrexit a mortuis : et propterea virtutes operantur in illo. | 14 Il re Erode sentì parlare di Gesù, il cui nome era divenuto celebre. Si diceva: «Giovanni il Battista è risuscitato dai morti; ecco perché il potere di far miracoli opera in lui». |
| 15 Alii autem dicebant : Quia Elias est ; alii vero dicebant : Quia propheta est, quasi unus ex prophetis. | 15 Altri dicevano: «È Elia!»; altri ancora: «È un profeta come gli antichi profeti!» |
| 16 Quo audito Herodes ait : Quem ego decollavi Joannem, hic a mortuis resurrexit. | 16 Ma Erode, quando ne sentì parlare, disse: «È Giovanni che io ho decapitato; è lui risuscitato!» |
| 17 Ipse enim Herodes misit, ac tenuit Joannem, et vinxit eum in carcere propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui, quia duxerat eam. | 17 Proprio Erode, difatti, aveva dato ordine di arrestare Giovanni e l’aveva incatenato in carcere a causa di Erodiade, moglie di suo fratello Filippo, che egli aveva sposata. |
| 18 Dicebat enim Joannes Herodi : Non licet tibi habere uxorem fratris tui. | 18 Perché Giovanni diceva ad Erode: «Non ti è lecito tenere la moglie di tuo fratello». |
| 19 Herodias autem insidiabatur illi : et volebat occidere eum, nec poterat. | 19 Erodiade, dunque, lo teneva in odio e voleva farlo morire, ma non poteva |
| 20 Herodes enim metuebat Joannem, sciens eum virum justum et sanctum : et custodiebat eum, et audito eo multa faciebat, et libenter eum audiebat. | 20 perché Erode aveva paura di Giovanni, sapendolo uomo giusto e santo, e lo proteggeva. Quando lo ascoltava restava molto perplesso e tuttavia lo ascoltava volentieri. |
| 21 Et cum dies opportunus accidisset, Herodes natalis sui cœnam fecit principibus, et tribunis, et primis Galilææ : | 21 Ma venne il giorno propizio, quando Erode, per il suo compleanno, diede un banchetto ai suoi grandi, agli ufficiali e ai notabili della Galilea. |
| 22 cumque introisset filia ipsius Herodiadis, et saltasset, et placuisset Herodi, simulque recumbentibus, rex ait puellæ : Pete a me quod vis, et dabo tibi : | 22 La figliuola di quella stessa Erodiade entrò, danzò e piacque a Erode e ai convitati. Il re disse allora alla fanciulla: «Chiedimi ciò che vuoi e te lo darò». |
| 23 et juravit illi : Quia quidquid petieris dabo tibi, licet dimidium regni mei. | 23 E le giurò: «Ti darò quello che mi chiederai, fosse anche la metà del mio regno!» |
| 24 Quæ cum exisset, dixit matri suæ : Quid petam ? At illa dixit : Caput Joannis Baptistæ. | 24 La fanciulla andò fuori e disse a sua madre: «Che cosa devo chiedere?» Quella disse: «La testa di Giovanni Battista». |
| 25 Cumque introisset statim cum festinatione ad regem, petivit dicens : Volo ut protinus des mihi in disco caput Joannis Baptistæ. | 25 E subito, rientrata in fretta dal re, la fanciulla gli fece questa richiesta: «Voglio che all’istante tu mi dia, su un piatto, la testa di Giovanni il Battista». |
| 26 Et contristatus est rex : propter jusjurandum, et propter simul discumbentes, noluit eam contristare : | 26 Il re ne fu contristato, ma, a causa dei giuramenti e dei convitati, non volle darle un rifiuto. |
| 27 sed misso spiculatore præcepit afferri caput ejus in disco. Et decollavit eum in carcere, | 27 E subito mandò un carnefice con l’ordine di portare la testa di Giovanni. E quegli andò a decapitarlo in carcere; |
| 28 et attulit caput ejus in disco : et dedit illud puellæ, et puella dedit matri suæ. | 28 portò la testa di lui su di un piatto e la diede alla fanciulla, e la fanciulla la porse a sua madre. |
| 29 Quo audito, discipuli ejus venerunt, et tulerunt corpus ejus : et posuerunt illud in monumento. | 29 Saputa la notizia, i suoi discepoli vennero a prenderne il cadavere e lo deposero in un sepolcro. |
| 30 Et convenientes Apostoli ad Jesum, renuntiaverunt ei omnia quæ egerant, et docuerant. | 30 Riunitisi gli apostoli intorno a Gesù, gli raccontarono tutto quanto avevano fatto e insegnato. |
| 31 Et ait illis : Venite seorsum in desertum locum, et requiescite pusillum. Erant enim qui veniebant et redibant multi : et nec spatium manducandi habebant. | 31 Ed egli disse loro: «Venite in disparte, in luogo solitario, e riposatevi un poco». Difatti, erano tanti quelli che andavano e venivano che non trovavano neppure il tempo per mangiare. |
| 32 Et ascendentes in navim, abierunt in desertum locum seorsum. | 32 Partirono, dunque, in barca per un luogo solitario e appartato. |
| 33 Et viderunt eos abeuntes, et cognoverunt multi : et pedestres de omnibus civitatibus concurrerunt illuc, et prævenerunt eos. | 33 Però li videro partire è molti compresero; allora, da tutte le città accorsero là a piedi e li precedettero. |
| 34 Et exiens vidit turbam multam Jesus : et misertus est super eos, quia erant sicut oves non habentes pastorem, et cœpit docere multa. | 34 Sbarcando, Gesù vide una folla numerosa e ne ebbe compassione, perché erano come pecore senza pastore, e si mise a insegnare loro a lungo. |
| 35 Et cum jam hora multa fieret, accesserunt discipuli ejus, dicentes : Desertus est locus hic, et jam hora præteriit : | 35 Essendo già l’ora inoltrata, gli si avvicinarono i suoi discepoli e gli dissero: «Il luogo è deserto e si fa tardi; |
| 36 dimitte illos, ut euntes in proximas villas et vicos, emant sibi cibos, quos manducent. | 36 rimandali, perché vadano nelle campagne e nei Villaggi vicini a comprarsi da mangiare»: |
| 37 Et respondens ait illis : Date illis vos manducare. Et dixerunt ei : Euntes emamus ducentis denariis panes, et dabimus illis manducare. | 37 Rispose loro: «Date loro voi stessi da mangiare». Risposero: «Andremo a comprare duecento denari di pane per dar loro da mangiare?» |
| 38 Et dicit eis : Quot panes habetis ? ite, et videte. Et cum cognovissent, dicunt : Quinque, et duos pisces. | 38 Dice loro: «Quanti pani avete? Andate a vedere». Quelli si informarono e dissero: «Cinque, e due pesci». |
| 39 Et præcepit illis ut accumbere facerent omnes secundum contubernia super viride fœnum. | 39 Allora ordinò di farli stendere sull’erba verde, a gruppi, |
| 40 Et discubuerunt in partes per centenos et quinquagenos. | 40 e si distribuirono in gruppi di' cento e di cinquanta. |
| 41 Et acceptis quinque panibus et duobus piscibus, intuens in cælum, benedixit, et fregit panes, et dedit discipulis suis, ut ponerent ante eos : et duos pisces divisit omnibus. | 41 E presi i cinque pani e i due pesci, Gesù levò gli occhi al cielo, recitò la benedizione, spezzò i pani e li dava ai discepoli perché li distribuissero alla folla; anche i due pesci li divise fra tutti. |
| 42 Et manducaverunt omnes, et saturati sunt. | 42 Tutti mangiarono a sazietà |
| 43 Et sustulerunt reliquias, fragmentorum duodecim cophinos plenos, et de piscibus. | 43 e portarono via dodici ceste piene di pezzi di pane e di resti dei pesci. |
| 44 Erant autem qui manducaverunt quinque millia virorum. | 44 Ed erano, quelli che avevano mangiato i pani, cinquemila uomini. |
| 45 Et statim coëgit discipulos suos ascendere navim, ut præcederent eum trans fretum ad Bethsaidam, dum ipse dimitteret populum. | 45 Subito dopo, obbligò i suoi discepoli a salire in barca e a precederlo sull’altra riva, di fronte a Bethsaida, mentre egli congedava la folla. |
| 46 Et cum dimisisset eos, abiit in montem orare. | 46 Quando l’ebbe congedata, se ne andò sulla montagna a pregare. |
| 47 Et cum sero esset, erat navis in medio mari et ipse solus in terra. | 47 Calata la notte, la barca era in mezzo al mare ed egli a terra. solo. |
| 48 Et videns eos laborantes in remigando (erat enim ventus contrarius eis) et circa quartam vigiliam noctis venit ad eos ambulans supra mare : et volebat præterire eos. | 48 Vedendoli affaticarsi a remare, perché avevano il vento contrario, verso la quarta veglia della notte venne verso di loro camminando sul mare, e voleva oltrepassarli. |
| 49 At illi ut viderunt eum ambulantem supra mare, putaverunt phantasma esse, et exclamaverunt. | 49 Quelli, però, vedendolo camminare sul mare, credettero che fosse un fantasma e si misero a gridare; |
| 50 Omnes enim viderunt eum, et conturbati sunt. Et statim locutus est cum eis, et dixit eis : Confidite, ego sum : nolite timere. | 50 perché tutti lo avevano veduto e ne erano sbigottiti. Ma subito Gesù parlò ad essi: «Rassicuratevi, son io: non abbiate paura!» |
| 51 Et ascendit ad illos in navim, et cessavit ventus. Et plus magis intra se stupebant : | 51 Poi salì nella barca con loro e il vento cadde. Ed essi, dentro di sé, erano al colmo dello stupore |
| 52 non enim intellexerunt de panibus : erat enim cor eorum obcæcatum. | 52 perché non avevano capito nulla del fatto dei pani: il loro cuore era indurito. |
| 53 Et cum transfretassent, venerunt in terram Genesareth, et applicuerunt. | 53 Portata a termine la traversata, approdarono nella regione di Gennesaret. |
| 54 Cumque egressi essent de navi, continuo cognoverunt eum : | 54 Appena sbarcati, gli abitanti subito li riconobbero |
| 55 et percurrentes universam regionem illam, cœperunt in grabatis eos, qui se male habebant, circumferre, ubi audiebant eum esse. | 55 e percorrendo tutta quella regione cominciarono a portargli i malati sui loro lettucci, dovunque venivano a sapere che si trovasse Gesù. |
| 56 Et quocumque introibat, in vicos, vel in villas aut civitates, in plateis ponebant infirmos, et deprecabantur eum, ut vel fimbriam vestimenti ejus tangerent, et quotquot tangebant eum, salvi fiebant. | 56 E dovunque egli giungeva: nei villaggi, nelle città, nelle borgate, deponevano i malati sulle piazze e lo supplicavano che permettesse loro di toccargli almeno la frangia del mantello, E tutti quelli che la toccavano erano guariti. |