Jeremías 12

Biblia Sagrada	Biblija Hrvatski
1 Tú tienes razón, Señor, | cuando discuto contigo, | pero quiero proponerte un caso: | ¿Por qué prosperan los malvados?, | ¿por qué viven tranquilos los traidores?	1 Prepravedan si, Jahve, da bih se mogao s tobom parbiti. Samo bih jedno s tobom raspravio: Zašto je put zlikovaca uspješan? Zašto podmuklice uživaju mir?
2 Los plantas y echan raíces, | crecen y dan fruto. | Estás cerca de sus labios, | pero lejos de su corazón.	2 Ti si ih posadio, i oni se ukorijeniše, rastu i plod donose. Al’ si bliz samo ustima njihovim, a daleko im od srca.
3 Mas tú, Señor, me conoces, | me examinas y has comprobado | mi buena actitud hacia ti. | Apártalos como a ovejas de matadero, | resérvalos para el día del sacrificio.	3 No ti, Jahve, mene poznaješ i vidiš; ispitao si srce moje, ono je s tobom. Odvedi ih kao jagnjad na klanje, sačuvaj ih za dan pokolja.
4 ¿Hasta cuándo gemirá la tierra | y se secará la hierba del campo? | Por la maldad de sus habitantes | desaparecen el ganado y las aves, | pues dicen: «No ve nuestros caminos».	4 Dokle će zemlja tugovati, dokle će trava na svem polju sahnuti? Zbog opačine njezinih stanovnika ugiba stoka i ptice! Jer govore: »Bog ne vidi naših putova.«
5 Si corres con los de a pie y te cansas, | ¿cómo competirás con los caballos? | Si en terreno abierto te sientes inseguro, | ¿qué harás en la espesura del Jordán?	5 Ako s pješacima trčeći sustaješ, kako ćeš se s konjima utrkivati? Kad ni u mirnoj zemlji nemaš uzdanja, kako ćeš onda kroz guštare jordanske?
6 Incluso tus hermanos, tu familia, | han sido contigo desleales: | te van calumniando a tus espaldas. | No intentes fiarte de ellos, | aunque te digan buenas palabras.	6 Jer su i braća tvoja i obitelj tvoja licemjerni prema tebi! I oni te iza leđa ocrnjuju na sva usta. Ne vjeruj im kad ti zbore umilno.
7 He abandonado mi casa, | he desechado mi heredad, | he entregado al amor de mi alma | en manos de sus enemigos.	7 Ostavih dom svoj, napustih baštinu svoju; miljenicu srca svoga dadoh u ruke dušmana njenih.
8 Mi heredad se portaba conmigo | como un león en la espesura | que lanzaba sus rugidos contra mí. | Por eso la he detestado.	8 Baština moja postade za me kao lav u šumi. Zarikao je na me, zato ga zamrzih.
9 Mi heredad es cueva de hienas, | con los buitres girando sobre ella. | ¡Venid, fieras agrestes, | venid, acercaos a comer!	9 Zar je baština moja šarena ptica oko koje odasvud druge slijeću? Hajde, skupite se, sve divlje zvijeri, dođite žderati.
10 Entre tantos pastores | destrozaron mi viña, | pisotearon mi parcela; | convirtieron mi parcela escogida | en una estepa desolada.	10 Mnogi pastiri opustošiše moj vinograd, zgaziše nasljedstvo moje; dragu mi baštinu pretvoriše u golu pustinju,
11 La dejaron desolada, yerma, | y se duele desolada ante mí. | ¡Todo el país desolado, | y nadie se detuvo a pensarlo!	11 pretvoriše u pustoš, žalosna je pustoš preda mnom. Sva je zemlja pusta jer nikog u srce ne dira.
12 Por todas las dunas de la estepa | van llegando saqueadores: | la espada del Señor devora | el país de punta a punta; | ¡no hay paz para nadie!	12 Preko svih goleti pustinjskih nagrnuše pustošnici. Jer u Jahve je mač što proždire: s jednog kraja zemlje do drugog nema mira nijednome tijelu.
13 Sembraron trigo y cardos segaron; | quedaron baldados en balde. | ¡Qué miseria de cosecha | por la ira ardiente del Señor!	13 Sijahu pšenicu, a požeše trnje: iscrpli se bez koristi. Stide se uroda svoga sve zbog jarosti Jahvine.
14 Esto dice el Señor a todos los malos vecinos que echaron mano de la heredad que di a mi pueblo, Israel: «He decidido arrancarlos de su tierra, pero arrancaré también de en medio de ellos a la casa de Judá.	14 Ovako govori Jahve: »Sve zle susjede svoje, koji su dirnuli u baštinu što sam je dao narodu svome Izraelu, ja ću iščupati iz zemlje njihove. Ali dom Judin iščupat ću iz njih.
15 Pero, después de haberla arrancado, volveré a compadecerme de ellos y los haré volver a su heredad, cada cual a su terruño.	15 A kad ih iščupam, ponovo ću im se smilovati i povesti natrag, svakoga na baštinu i zemlju njegovu.
16 Y, si de verdad aprenden la costumbre de mi pueblo de jurar por mi nombre: “Por vida del Señor”, del mismo modo que habían enseñado a mi pueblo a jurar por Baal, los dejaré vivir entre mi pueblo.	16 Pa ako doista nauče putove naroda mojega i stanu se zaklinjati imenom mojim – ‘Živoga mi Jahve’ – kao što su učili moj narod da se zaklinje Baalom, tada će se opet nastaniti usred naroda moga.
17 En cambio, arrancaré y destruiré a la nación que no me escuche —oráculo del Señor—».	17 Ako pak ne poslušaju, onda ću takav narod potpuno iščupati i zatrti« – riječ je Jahvina.