| 1 A minha alma tem tédio da vida; darei livre curso aos meus lamentos, falarei na amargura do meu coração. | 1 Życie obrzydło mojej duszy, przedstawię Jemu swą sprawę, odezwę się w bólu mej duszy! |
| 2 Direi a Deus: Não me condenes; mostra-me por que me julgas assim. | 2 Nie potępiaj mnie, powiem do Boga. Dlaczego dokuczasz mi, powiedz! |
| 3 Porventura parece-te bem oprimires-me rejeitares-me a mim, que sou obra das tuas mãos, e favoreceres o desígnio dos impios? | 3 Przyjemnie ci mnie uciskać, odrzucać dzieło swoich rąk i sprzyjać radzie występnych? |
| 4 Porventura tens tu olhos de carne, ou vês as coisas como as vê o homem? | 4 Czy oczy Twoje cielesne lub patrzysz na sposób ludzki? |
| 5 Porventura os teus dias são como os dias do homem, ou os teus anos são como os anos do homem, | 5 Czy dni Twoje są jak dni człowieka, jak wiek mężczyzny Twe lata, |
| 6 para te informares da minha iniquidade, averiguares o meu pecado, | 6 że szukasz u mnie przestępstwa i grzechu mego dochodzisz? |
| 7 sabendo tu que eu não cometi impiedade alguma, e não havendo ninguém que possa arrancar-me da tua mão? | 7 Choć wiesz, żem przecież nie zgrzeszył, nikt mnie z Twej ręki nie wyrwie. |
| 8 As tuas mãos fizeram-me e modelaram-me e assim de repente me vais destruir? | 8 Twe ręce ukształtowały mnie, uczyniły: opuszczonego dokoła chcesz zniszczyć? |
| 9 Lembra-te que me formaste como barro; ir-me-ás reduzir novamente ao pó? | 9 Wspomnij, żeś ulepił mnie z gliny: i chcesz obrócić mnie w proch? |
| 10 Porventura não me mugiste como leite, e coagulaste como queijo? | 10 Czy mnie nie zlałeś jak mleko, czyż zsiąść się nie dałeś jak serowi? |
| 11 De pele e de carne me vestiste; de ossos e de nervos me organizaste. | 11 Odziałeś mnie skórą i ciałem i spiąłeś żyłami i kośćmi, |
| 12 Concede-me, com a vida, a misericórdia, a tua providência guardou o meu espírito, | 12 darzyłeś miłością, bogactwem, troskliwość Twa strzegła mi ducha - |
| 13 Porém, ainda que escoadas estas coisas em teu coração, eu sei todavia que te lembras de tudo. | 13 a w sercu to ukrywałeś? Teraz już znam Twe zamiary. |
| 14 Se eu peco, tu me observas, e não deixarás sem castigo a minha culpa. | 14 Tylko czyhałeś na mój grzech, nie chcesz mnie uwolnić od winy. |
| 15 Se for mau, desgraçado de mim? Mas, se for justo, não levantarei cabeça, farto como estou de confusão e de miséria. | 15 Biada mi, gdybym ja zgrzeszył! Choć sprawiedliwy, nie podniosę głowy, syty pogardy, niedolą pojony. |
| 16 Se me levanto, tu me apanharás como a um leão, e me tornarás a atormentar dum modo terrível. | 16 Pysznego złowisz jak lwiątko, na nowo użyjesz Twej mocy, |
| 17 Tu renovas contra mim os teus testemunhos, e multiplicas contra mim a tua ira, tropas frescas se levantara contra mim. | 17 postawisz mi świeże dowody, gniew swój umocnisz powtórnie, sprowadzisz nowe zastępy. |
| 18 Por que me tiraste tu do ventre de minha mãe? Teria perecido, sem que nenhum olho (moral) me visse. | 18 Czemuż wywiodłeś mnie z łona? Bodajbym zginął i nikt mnie nie widział, |
| 19 Teria sido como se não existisse, trasladado do ventre materno para a sepultura. | 19 jak ktoś, co nigdy nie istniał, od łona złożony do grobu. |
| 20 Porventura o pequeno número dos meus dias não se acabará em breve? Deixa-me, pois, que eu chore um pouco a minha dor, | 20 Czyż nie krótkie są dni mego życia? Odwróć Twój wzrok, niech trochę rozjaśnię oblicze, |
| 21 antes que vá para não mais tornar (a esta vida terrena), para aquela terra tenebrosa e coberta de escuridão da morte; | 21 nim pójdę, by nigdy nie wrócić, do kraju pełnego ciemności, |
| 22 terra de miséria e de trevas, onde habita a sombra da morte, e onde não há nenhuma ordem, mas um sempiterno horror. | 22 do ziemi czarnej jak noc, do cienia chaosu i śmierci, gdzie świecą jedynie mroki! |
