Księga Hioba 7

Torna indietro

Tysiąclecia	Biblia Sagrada Católica
¹ Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?	¹ A vida do homem sobre a terra é uma luta, seus dias são como os dias de um mercenário.
² Jak niewolnik, co wzdycha do cienia, jak robotnik, co czeka zapłaty.	² Como um escravo que suspira pela sombra, e o assalariado que espera seu soldo,
³ Zyskałem miesiące męczarni, przeznaczono mi noce udręki.	³ assim também eu tive por sorte meses de sofrimento, e noites de dor me couberam por partilha.
⁴ Położę się, mówiąc do siebie: Kiedyż zaświta i wstanę? Lecz noc wiecznością się staje i boleść mną targa do zmroku.	⁴ Apenas me deito, digo: Quando chegará o dia? Logo que me levanto: Quando chegará a noite? E até a noite me farto de angústias.
⁵ Ciało moje okryte robactwem, strupami, skóra rozchodzi się i pęka.	⁵ Minha carne se cobre de podridão e de imundície, minha pele racha e supura.
⁶ Czas leci jak tkackie czółenko i przemija bez nadziei.	⁶ Meus dias passam mais depressa do que a lançadeira, e se desvanecem sem deixar esperança.
⁷ Wspomnij, że dni me jak powiew. Ponownie oko me szczęścia nie zazna.	⁷ Lembra-te de que minha vida nada mais é do que um sopro, de que meus olhos não mais verão a felicidade;
⁸ Nikt już mnie powtórnie nie ujrzy: spojrzysz, a już mnie nie będzie.	⁸ o olho que me via não mais me verá, o teu me procurará, e já não existirei.
⁹ Jak obłok przeleci i zniknie, kto schodzi do Szeolu, nie wraca,	⁹ A nuvem se dissipa e passa: assim, quem desce à região dos mortos não subirá de novo;
¹⁰ by mieszkać we własnym domostwie; nie zobaczą go strony rodzinne.	¹⁰ não voltará mais à sua casa, sua morada não mais o reconhecerá.
¹¹ Ja ust ujarzmić nie mogę, mówić chcę w utrapieniu, narzekać w boleści mej duszy.	¹¹ E por isso não reprimirei minha língua, falarei na angústia do meu espírito, queixar-me-ei na tristeza de minha alma:
¹² Czy jestem morzem lub smokiem głębiny, żeś straże przy mnie postawił?	¹² Porventura, sou eu o mar ou um monstro marinho, para me teres posto um guarda contra mim?
¹³ Myślałem: Wypocznę na łóżku, posłanie to trosk mych powiernik.	¹³ Se eu disser: Consolar-me-á o meu leito, e a minha cama me aliviará,
¹⁴ Lecz Ty mnie snami przestraszasz, przerażasz mnie widziadłami.	¹⁴ tu me aterrarás com sonhos, e me horrorizarás com visões.
¹⁵ Moja dusza wybrała uduszenie, a śmierć - moje członki.	¹⁵ Preferiria ser estrangulado; antes a morte do que meus tormentos!
¹⁶ Zginę. Nie będę żył wiecznie. Zostaw mnie - dni me jak tchnienie.	¹⁶ Sucumbo, deixo de viver para sempre; deixa-me; pois meus dias são apenas um sopro.
¹⁷ A kim jest człowiek, abyś go cenił i zwracał ku niemu swe serce?	¹⁷ O que é um homem para fazeres tanto caso dele, para te dignares ocupar-te dele,
¹⁸ Czemu go badać co ranka? Na co doświadczać co chwilę?	¹⁸ para visitá-lo todas as manhãs, e prová-lo a cada instante?
¹⁹ Czy wzrok swój kiedyś odwrócisz? Pozwól mi choćby ślinę przełknąć.	¹⁹ Quando cessarás de olhar para mim, e deixarás que eu engula minha saliva?
²⁰ Zgrzeszyłem. Cóż mogłem Ci zrobić? Przecież człowieka przenikasz. Dlaczego na cel mnie wziąłeś? Mam być ciężarem Najwyższemu?	²⁰ Se pequei, que mal te fiz, ó guarda dos homens? Por que me tomas por alvo, e me tornei pesado a ti?
²¹ Czemu to grzechu nie zgładzisz? Nie zmażesz mej nieprawości? Wkrótce położę się w ziemi, nie będzie mnie, choćbyś mnie szukał.	²¹ Por que não toleras meu pecado e não apagas minha culpa? Eis que vou logo me deitar por terra; tu me procurarás, e já não existirei.

Cambia Bibbia

Confronta con un'altra Bibbia

Versetti esaminati