| 1 Teraz zabrał głos Elifaz z Temanu i tak rzekł: | 1 Élifaz de Téman prit alors la parole: |
| 2 Wolno pomówić? Przykro ci? Lecz któż się wstrzyma od słów stwierdzonych doświadczeniem? | 2 Si nous tentons de te parler, voudras-tu? Mais qui pourrait se taire? |
| 3 Tyś przecież wielu pouczał, wzmacniałeś omdlałe ręce, | 3 Vois, tu as prêché à bien des gens, tu rendais la force à celui qui abandonne, |
| 4 twe słowa krzepiły słabych, wspierałeś kolana zachwiane. | 4 tes mots remettaient sur pied celui qui trébuche, tu affermissais les genoux qui fléchissent. |
| 5 Gdy teraz przyszło na ciebie, tyś słaby, strwożony, gdy ciebie dotknęło. | 5 Et puis, quand vient ton tour, tu faiblis, lorsque c’est toi qui es frappé, tu t’effondres! |
| 6 Czy bogobojność już nie jest twą ufnością, a nadzieją - doskonałość dróg twoich? | 6 Ne dois-tu pas compter sur ton respect du droit, ta vie parfaite n’est-elle pas ta raison d’espérer? |
| 7 Przypomnij, czy zginął kto prawy? Gdzie sprawiedliwych zgładzono? | 7 Rappelle-toi: quand donc un innocent a-t-il péri? Où a-t-on vu des hommes droits disparaître? |
| 8 O ile wiadomo, złoczyńca, który sieje nieprawość, zbiera z niej plon. | 8 J’ai observé ceux qui font le mal: ceux qui sèment le mal sont ceux qui le récoltent. |
| 9 Od gniewu Boga on ginie, upada od gniewu Jego oburzenia: | 9 Le souffle de Dieu les balaie, le vent de sa colère les anéantit. |
| 10 ryk lwa, wrzask lwicy, łamią się i zęby lwiątek; | 10 Le lion rugit, le léopard donne de la voix, mais au fauve on lui brise les dents. |
| 11 lew ginie z braku łupu, a małe lwicy idą w rozsypkę. | 11 Le lion périt faute de proie, et les petits de la lionne vont à l’aventure. |
| 12 Doszło mnie tajemne słowo, jakiś szmer przyjęło me ucho | 12 Une révélation secrète est venue jusqu’à moi, mon oreille a perçu son écho furtif. |
| 13 w zgłębianiu nocnych rozmyślań, gdy sen człowiekiem owładnął. | 13 Au milieu de fantasmes entrevus dans la nuit à l’heure où le sommeil s’empare des humains, |
| 14 Strach mnie ogarnął i drżenie, że wszystkie się kości zatrzęsły, | 14 je fus pris de frayeur jusqu’à en trembler: tous mes os en ont été secoués. |
| 15 tchnienie mi twarz owionęło, włosy się na mnie zjeżyły. | 15 Un souffle alors passa sur mon visage, qui fit se hérisser tous les poils de mon corps. |
| 16 Stał. Nie poznałem twarzy. Jakaś postać przed mymi oczami. Szelest. I głos dosłyszałem: | 16 Quelqu’un était là, je n’ai rien reconnu; c’était une forme devant mes yeux. Un silence, puis j’entends une voix: |
| 17 Czyż u Boga człowiek jest niewinny, czy u Stwórcy śmiertelnik jest czysty? | 17 “Un humain sera-t-il juste devant Dieu? quel homme sera pur pour Celui qui l’a fait? |
| 18 Wszak On sługom swoim nie ufa: i w aniołach braki dostrzega. | 18 Si Dieu ne se fie pas à ses serviteurs, et même dans ses anges trouve l’erreur, |
| 19 A cóż mieszkańcy glinianych lepianek, których podstawy na piasku? - Łatwiej ich zgnieść niż mola. | 19 que dire de ceux qui vivent en demeures d’argile, dont les bases même ne sont que poussière et qu’on écrase tout net, comme un insecte? |
| 20 Od rana do zmroku wyginą, bez sławy przepadną na wieki. | 20 Entre matin et soir on les a détruits, sans crier gare, ils disparaissent à jamais. |
| 21 Czy ich mieszkanie nie runie? Umrą, lecz nie w mądrości. | 21 On leur a dépiqué leur tente, et ils sont morts avant d’avoir compris.” |
