Jeremiæ 24

VULGATA	Peshitta
1 Ostendit mihi Dominus : et ecce duo calathi pleni ficis, positi ante templum Domini, postquam transtulit Nabuchodonosor rex Babylonis Jechoniam filium Joakim, regem Juda, et principes ejus, et fabrum, et inclusorem, de Jerusalem, et adduxit eos in Babylonem.	1 ܚܘܝܢܝ ܡܪܝܐ ܬܪ̈ܬܝܢ ܡܣ̈ܢܐ ܕܬܐ̈ܢܐ ܣܝܡܢ ܩܕܡ ܗܝܟܠܗ ܕܡܪܝܐ ܡܢ ܒܬܪ ܕܫܒܐ ܢܒܘܟܕܢܨܪ ܡܠܟܐ ܕܒܒܠ ܠܝܘܟܢܝܐ ܒܪ ܝܘܝܩܝܡ ܡܠܟܐ ܕܝܗܘܕܐ ܘܠܐ̈ܘܡܢܐ ܘܠܕܚ̈ܫܐ ܡܢ ܐܘܪܫܠܡ ܘܐܘܒܠ ܐܢܘܢ ܠܒܒܠ
2 Calathus unus ficus bonas habebat nimis, ut solent ficus esse primi temporis : et calathus unus ficus habebat malas nimis, quæ comedi non poterant eo quod essent malæ.	2 ܡܣܢܬܐ ܚܕܐ ܕܬܐ̈ܢܐ ܕܛܒ̈ܢ ܛܒ ܐܝܟ ܬܐ̈ܢܐ ܒܟܪ̈ܬܐ ܘܡܣܢܬܐ ܐܚܪܬܐ ܕܬܐ̈ܢܐ ܕܒ̈ܝܫܢ ܛܒ ܕܠܐ ܡܬܐ̈ܟܠܢ ܡܢ ܒܝܫܘܬܗܝܢ
3 Et dixit Dominus ad me : Quid tu vides, Jeremia ? Et dixi : Ficus, ficus bonas, bonas valde : et malas, malas valde, quæ comedi non possunt eo quod sint malæ.	3 ܘܐܡܪ ܠܝ ܡܪܝܐ ܡܢܐ ܚܙܝܬ ܐܪܡܝܐ ܘܐܡܪܬ ܬܐ̈ܢܐ ܕܛܒ̈ܢ ܛܒ̈ܢ ܛܒ ܘܕܒܝܫ̈ܢ ܒܝܫ̈ܢ ܛܒ ܕܠܐ ܡܬܐ̈ܟܠܢ ܡܢ ܒܝܫܘܬܗܝܢ
4 Et factum est verbum Domini ad me, dicens :	4 ܘܗܘܐ ܥܠܝ ܦܬܓܡܗ ܕܡܪܝܐ ܠܡܐܡܪ
5 Hæc dicit Dominus Deus Israël : Sicut ficus hæ bonæ, sic cognoscam transmigrationem Juda, quam emisi de loco isto in terram Chaldæorum, in bonum.	5 ܗܟܢܐ ܐܡܪ ܡܪܝܐ ܐܠܗܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܐܝܟ ܬܐ̈ܢܐ ܛܒ̈ܬܐ ܗܠܝܢ ܗܟܢܐ ܐܫܬܘܕܥܝܗ̇ ܠܫܒܝܬܐ ܕܝܗܘܕܐ ܕܫܕܪܬ ܡܢ ܐܬܪܐ ܗܢܐ ܠܐܪܥܐ ܕܟ̈ܠܕܝܐ ܠܛܒܬܐ
6 Et ponam oculos meos super eos ad placandum, et reducam eos in terram hanc : et ædificabo eos, et non destruam : et plantabo eos, et non evellam.	6 ܘܐܣܝܡ ܥܝܢܝ ܥܠܝܗܘܢ ܠܛܒܬܐ ܘܐܗܦܟ ܐܢܘܢ ܠܐܬܪܐ ܗܢܐ ܘܐܒܢܐ ܐܢܘܢ ܘܠܐ ܐܣܚܘܦ ܘܐܨܘܒ ܐܢܘܢ ܘܠܐ ܐܥܩܘܪ
7 Et dabo eis cor ut sciant me, quia ego sum Dominus : et erunt mihi in populum, et ego ero eis in Deum, quia revertentur ad me in toto corde suo.	7 ܘܐܬܠ ܠܗܘܢ ܠܒܐ ܕܢܕܥܘܢܢܝ ܕܐܢܐ ܐܢܐ ܡܪܝܐ ܘܢܗܘܘܢ ܠܝ ܥܡܐ ܘܐܢܐ ܐܗܘܐ ܠܗܘܢ ܐܠܗܐ ܟܕ ܢܬܘܒܘܢ ܠܘܬܝ ܡܢ ܟܠܗ ܠܒܗܘܢ
8 Et sicut ficus pessimæ quæ comedi non possunt eo quod sint malæ, hæc dicit Dominus : Sic dabo Sedeciam regem Juda, et principes ejus, et reliquos de Jerusalem, qui remanserunt in urbe hac, et qui habitant in terra Ægypti.	8 ܘܐܝܟ ܬܐ̈ܢܐ ܒܝܫ̈ܬܐ ܕܠܐ ܡܬܐ̈ܟܠܢ ܡܢ ܒܝܫܘܬܗܝܢ ܗܟܢܐ ܐܡܪ ܡܪܝܐ ܗܟܢܐ ܐܫܠܡܝܘܗܝ ܠܨܕܩܝܐ ܡܠܟܐ ܕܝܗܘܕܐ ܘܠܪ̈ܘܪܒܢܘܗܝ ܘܠܫܪܟܐ ܕܥܡܐ ܕܐܫܬܚܪ ܒܩܪܝܬܐ ܗܕܐ ܘܕܝܬܒܝܢ ܒܐܪܥܐ ܕܡܨܪܝܢ
9 Et dabo eos in vexationem, afflictionemque omnibus regnis terræ, in opprobrium, et in parabolam, et in proverbium, et in maledictionem in universis locis ad quæ ejeci eos.	9 ܘܐܬܠ ܐܢܘܢ ܠܙܘܥܬܐ ܘܠܢܝܕܐ ܘܠܒܝܫܬܐ ܒܝܢ̈ܬ ܟܠܗܝܢ ܡ̈ܠܟܘܬܐ ܕܐܪܥܐ ܠܚܣܕܐ ܘܠܡܬܠܐ ܘܠܬܘܢܝܐ ܘܠܠܘܛܬܐ ܒܟܠܗܘܢ ܐܬܪ̈ܘܬܐ ܕܐܒܕܪ ܐܢܘܢ ܠܬܡܢ
10 Et mittam in eis gladium, et famem, et pestem, donec consumantur de terra quam dedi eis et patribus eorum.	10 ܘܐܫܕܪ ܒܬܪܗܘܢ ܚܪܒܐ ܘܟܦܢܐ ܘܡܘܬܢܐ ܥܕܡܐ ܕܐܓܡܪ ܐܢܘܢ ܡܢ ܐܪܥܐ ܕܝܗܒܬ ܠܗܘܢ ܘܠܐ̈ܒܗܝܗܘܢ