Izaija 9

Biblija Hrvatski	Biblia Sagrada
1 Narod koji je u tmini hodio svjetlost vidje veliku; one što mrklu zemlju obitavahu svjetlost jarka obasja.	1 El pueblo que caminaba en tinieblas vio una luz grande; | habitaba en tierra y sombras de muerte, y una luz les brilló.
2 Ti si radost umnožio, uvećao veselje, i oni se pred tobom raduju kao što se ljudi raduju žetvi, k’o što kliču kad se dijeli plijen.	2 Acreciste la alegría, aumentaste el gozo; | se gozan en tu presencia, como gozan al segar, | como se alegran al repartirse el botín.
3 Teški jaram njegov, prečku što mu pleća pritiskaše, šibu njegova goniča slomi kao u dan midjanski.	3 Porque la vara del opresor, el yugo de su carga, | el bastón de su hombro, los quebrantaste como el día de Madián.
4 Da, sva bojna obuća, svaki plašt krvlju natopljen izgorjet će i bit će ognju hrana.	4 Porque la bota que pisa con estrépito | y la túnica empapada de sangre | serán combustible, pasto del fuego.
5 Jer, dijete nam se rodilo, sina dobismo; na plećima mu je vlast. Ime mu je: Savjetnik divni, Bog silni, Otac vječni, Knez mironosni.	5 Porque un niño nos ha nacido, un hijo se nos ha dado: | lleva a hombros el principado, y es su nombre: | «Maravilla de Consejero, Dios fuerte, | Padre de eternidad, Príncipe de la paz».
6 Nadaleko vlast će mu se sterat’ i miru neće biti kraja nad prijestoljem Davidovim, nad kraljevstvom njegovim: učvrstit će ga i utvrdit u pravu i pravednosti. Od sada i dovijeka učinit će to privržena ljubav Jahve nad vojskama.	6 Para dilatar el principado, con una paz sin límites, | sobre el trono de David y sobre su reino. | Para sostenerlo y consolidarlo | con la justicia y el derecho, desde ahora y por siempre. | El celo del Señor del universo lo realizará.
7 Gospod posla riječ protiv Jakova i ona pade na Izraela.	7 El Señor ha lanzado una amenaza contra Jacob, | que caerá sobre Israel.
8 Sazna je sav narod njegov, Efrajim i stanovnici Samarije koji govorahu naduta i ohola srca:	8 La entenderá el pueblo entero, | Efraín y los habitantes de Samaría, | que andan diciendo con soberbia y presunción:
9 »Opeke nam popadaše, gradit ćemo od tesanika; sasjekoše nam divlje smokve, cedre ćemo posaditi.«	9 «Si se han caído los ladrillos, | construiremos con sillares; | si han cortado los sicómoros, | los sustituiremos por cedros».
10 Al’ Jahve podiže na brdo Sion njegove protivnike i podbada neprijatelje njegove:	10 El Señor levantará a sus enemigos contra él, | e incitará a sus adversarios:
11 Aram s istoka, Filistejce sa zapada, da svim ustima proždiru Izraela. Na sve to gnjev se njegov neće smiriti, ruka će mu ostat’ ispružena.	11 al Oriente Siria, los filisteos a Occidente: | devorarán a Israel de un bocado. | Y con todo, su ira no se aplaca | y su mano sigue extendida.
12 Ali se narod nije obratio onom koji ga je bio, ne tražiše Jahvu nad vojskama.	12 Porque el pueblo no se ha vuelto a quien lo castigaba, | ni ha buscado al Señor del universo,
13 Zato Jahve odsiječe Izraelu glavu i rep, palmu i rogoz u jednom danu.	13 el Señor cortará de Israel cabeza y cola, | palmera y junco en un solo día.
14 Starješina i odličnik – to je glava; prorok, učitelj laži – to je rep.	14 El anciano y el noble son la cabeza, | y el profeta, maestro de mentiras, es la cola.
15 Oni što vode narod taj – zavode ga, a koji se vodit’ daju – propali su.	15 Los que guían a este pueblo lo extravían, | y los guiados perecen.
16 Stog mu Gospod neće poštedjet’ mladićâ, sirotama njegovim i udovicama smilovat’ se neće. Sav je taj narod bezbožan i zao, na sva usta bezumno govori. Na sve to gnjev se njegov neće smiriti, ruka će mu ostat’ ispružena.	16 Por eso, el Señor no se apiada de los jóvenes, | no tiene compasión de huérfanos y viudas; | porque todos son impíos y perversos, | y toda boca profiere necedades. | Y con todo, su ira no se aplaca | y su mano sigue extendida.
17 Da, bezbožnost se k’o oganj razmahala, drač i trnje proždire, pa upali šumsku guštaru, stupovi se dima podižu.	17 Se propaga la maldad como un incendio | que consume zarzas y cardos: | arde en la espesura del bosque | y se enrosca en columnas de humo.
18 Plamti zemlja od gnjeva Jahvina, narod ognju hrana postaje. Nitko ni brata svog ne štedi,	18 Por la ira del Señor del universo arde el país, | y el pueblo es pasto del fuego: | ninguno se apiada de su hermano;
19 <19b> svatko jede meso svog susjeda. <19a> Proždire zdesna, i opet je gladan; guta slijeva, i opet sit nije:	19 destroza a la derecha, y sigue hambriento, | devora a la izquierda, y no se sacia. | Cada uno devora la carne de su prójimo:
20 Manaše Efrajima, Efrajim Manašea, obojica zajedno Judu. Na sve to gnjev se njegov neće smiriti, ruka će mu ostat’ ispružena.	20 Manasés a Efraín, Efraín a Manasés, | juntos, los dos contra Judá. | Y con todo, su ira no se aplaca | y su mano sigue extendida.