Izaija 57

Biblija Hrvatski	Biblia Sagrada
1 Pravednik gine, i nitko ne mari. Uklanjaju ljude pobožne, i nitko ne shvaća. Da, zbog zla uklonjen je pravednik	1 Perece el inocente sin que nadie haga caso. | Desaparecen los hombres fieles | y nadie advierte que la maldad acaba con el justo;
2 da bi ušao u mir. Tko god je pravim putem hodio, počiva na svom ležaju.	2 pero él alcanzará la paz. | Reposan en sus lechos quienes proceden rectamente.
3 Pristupite sad, sinovi vračarini, leglo preljubničko i bludničko!	3 Acercaos, vosotros, hijos de hechiceras, | estirpe del adúltero y de la prostituta.
4 S kim se podrugujete, na koga razvaljujete usta i komu jezik plazite? Niste li vi porod grešan i leglo lažljivo?	4 ¿De quién os burláis? | ¿A quién hacéis muecas y sacáis la lengua? | ¿No sois vosotros hijos ilegítimos, prole bastarda,
5 Vi koji se raspaljujete među hrašćem, pod svakim zelenim drvetom, žrtvujući djecu u dolinama i u rasjeklinama stijena!	5 que os dais a la lujuria entre los robles, | bajo cualquier árbol frondoso, | que sacrificáis a vuestros hijos en las torrenteras | y entre las grietas de las rocas?
6 Dio je tvoj među oblúcima potočnim, oni, oni su baština tvoja. Njima izlijevaš ljevanicu, njima prinosiš darove! Zar da se time ja utješim?	6 Entre las piedras lisas del torrente está tu herencia, | ellas, ellas son tu destino, | pues sobre ellas derramaste libaciones | y presentaste ofrendas. | ¿Puedo tener compasión de tales cosas?
7 Na gori visokoj, uzdignutoj, svoj si ležaj postavila i popela se onamo da prinosiš žrtvu klanicu.	7 En los altos de un monte elevado | colocabas tu lecho; | hasta allí subías a ofrecer sacrificios.
8 Za vrata i dovratke metnula si spomen svoj; daleko od mene svoj ležaj raskrivaš, penješ se na nj i širiš ga. Pogađala si se s onima s kojima si voljela lijegati, sve si više bludničila s njima gledajuć’ im mušku snagu.	8 Detrás de la puerta y de las jambas | escondiste el recuerdo de tu historia. | Prescindiendo de mí te desnudabas, | subías hasta tu lecho y lo hacías más amplio; | te ponías de acuerdo con ellos, amabas su lecho, | admirabas su fuerza, | prodigando tus perfumes
9 S uljem za Molekom trčiš, s pomastima mnogim, nadaleko posla glasnike svoje, strovali ih u podzemlje.	9 peregrinaste hasta Moloc. | Despachaste tus mensajeros a distancia, | los hiciste bajar hasta el abismo.
10 Iscrpljena si od tolikih lutanja, al’ nisi rekla: »Beznadno je!« Snagu si svoju nanovo našla te nisi sustala.	10 Te agotabas con tantos desvaríos, | pero no dijiste: «No hay esperanza». | Encontrabas nuevo vigor | y no desfalleciste.
11 Koga si se uplašila i pobojala da si se iznevjerila, da se više nisi mene spominjala, niti si me k srcu uzimala? Šutio sam, zatvarao oči, zato me se nisi bojala.	11 ¿Por qué estabas ansiosa, | a quién temías para renegar de mí, | para no acordarte de mí ni tenerme en cuenta? | ¿Acaso porque he callado largo tiempo | ya no me temes?
12 Ali ću objavit’ o tvojoj pravdi i djela ti tvoja neće koristiti.	12 Pero yo denunciaré cuál es tu justicia | y cuáles son tus obras. | De nada te servirá tu colección de ídolos.
13 Kad uzmeš vikati, nek’ te izbave kipovi koje si skupila, sve će ih vjetar raznijeti, vihor će ih otpuhnuti. A tko se u me uzda, baštinit će zemlju i zaposjest će svetu goru moju.	13 ¡Que vengan a salvarte cuando grites! | A todos se los llevará el viento, | un soplo los arrebatará. | Mas para quien se refugia en mí, | el país será su patrimonio, | mi santa montaña, su heredad.
14 Govorit će se: Naspite, naspite, poravnajte put! Uklonite zapreke s puta mog naroda!	14 Allanad, allanad, despejad el camino, | quitad todo tropiezo del camino de mi pueblo.
15 Jer ovako govori Višnji i Uzvišeni, koji vječno stoluje i ime mu je Sveti: »U prebivalištu visokom i svetom stolujem, ali ja sam i s potlačenim i poniženim, da oživim duh smjernih, da oživim srca skrušenih.	15 Porque esto dice el Alto y Excelso, | que vive para siempre y cuyo nombre es «Santo»: | Habito en un lugar alto y sagrado, | pero estoy con los de ánimo humilde y quebrantado, | para reanimar a los humildes, | para reanimar el corazón quebrantado.
16 Jer neću se prepirati dovijeka ni vječno se ljutiti: preda mnom bi podlegao duh i duše što sam ih stvorio.	16 No estaré en pleito perpetuo, | ni me irritaré por siempre, | porque ante mí sucumbirían | el espíritu y el aliento que he creado.
17 Zbog grijeha lakomosti njegove razgnjevih se, udarih ga i sakrih se rasrđen. Ali on okrenu za srcem svojim	17 Por su pecado de codicia | me irrité y lo castigué; | me oculté, me indigné. | Pero él se rebeló | y siguió sus caminos preferidos.
18 i vidjeh putove njegove. Izliječit ću ga, voditi i utješit’ one što s njime tuguju –	18 Yo he visto sus caminos, | pero lo voy a curar: | lo consolaré, lo resarciré con consuelo, | a él y a los que hacen duelo.
19 stavit ću hvalu na usne njihove. Mir, mir onom tko je daleko i tko je blizu«, govori Jahve, »ja ću te izliječiti.«	19 Creo la paz como fruto de los labios: | «Paz al que está lejos y al que está cerca» | —dice el Señor—, y lo curaré.
20 Al’ opaki su poput mora uzburkanog koje se ne može smiriti, valovi mu mulj i blato izmeću.	20 Los malvados son como el mar borrascoso, | que no puede calmarse: | sus aguas remueven cieno y lodo. |
21 »Nema mira grešnicima!«, govori Bog moj.	21 «No hay paz para los malvados» —dice mi Dios—.