| 1 Or ces trois hommes omirent de répondre à Job, parce qu'il se croyait (toujours) juste. | 1 Επαυσαν δε και οι τρεις ουτοι ανθρωποι αποκρινομενοι προς τον Ιωβ, διοτι ητο δικαιος εις τους οφθαλμους αυτου. |
| 2 Et (Mais) Eliu, fils de Barachel, Buzite de la famille de Ram, s'irrita et s'indigna. Il s'irrita contre Job, parce qu'il se disait juste devant Dieu. | 2 Τοτε εξηφθη ο θυμος του Ελιου, υιου του Βαραχιηλ του Βουζιτου, εκ της συγγενειας του Αραμ? κατα του Ιωβ εξηφθη ο θυμος αυτου, διοτι εδικαιονεν εαυτον μαλλον παρα τον Θεον. |
| 3 (Puis) Il s'irrita aussi contre ses amis, parce qu'ils n'avaient pas trouvé de réponse raisonnable (contre Job), mais qu'ils s'étaient contentés de (le) condamner Job. | 3 Και κατα των τριων αυτου φιλων εξηφθη ο θυμος αυτου, διοτι δεν ευρηκαν αποκρισιν και κατεδικασαν τον Ιωβ. |
| 4 Eliu attendit donc que Job eût parlé, parce que ceux qui avaient la parole étaient plus âgés. | 4 Ο δε Ελιου περιεμενε να λαληση προς τον Ιωβ, διοτι εκεινοι ησαν γεροντοτεροι αυτου. |
| 5 Mais voyant qu'ils n'avaient pu tous trois répondre, il fut transporté de colère. | 5 Οτε δε ο Ελιου ειδεν, οτι δεν ητο αποκρισις εν τω στοματι των τριων ανδρων, εξηφθη ο θυμος αυτου. |
| 6 Et Eliu, fils de Barachel, Buzite prit la parole et dit : Je suis plus jeune et vous êtes plus âgés ; c'est pourquoi baissant la tête, j'ai craint de vous indiquer mon avis (sentiment). | 6 και απεκριθη ο Ελιου ο υιος του Βαραχιηλ του Βουζιτου και ειπεν? Εγω ειμαι νεος την ηλικιαν, και σεις γεροντες? δια τουτο εφοβηθην και συνεσταλην να σας φανερωσω την γνωμην μου. |
| 7 Car j'espérais que l'âge plus (un âge aussi) avancé parlerait, et que le grand nombre des années enseignerait la sagesse. | 7 Εγω ειπα, Αι ημεραι ας λαλησωσι και το πληθος των ετων ας διδαξη, σοφιαν. |
| 8 Mais, à ce que je vois, c'est l'Esprit qui est dans les hommes ; c'est l'inspiration du Tout-Puissant qui donne l'intelligence. | 8 Βεβαιως ειναι πνευμα εν τω ανθρωπω η εμπνευσις ομως του Παντοδυναμου συνετιζει αυτον. |
| 9 Ceux qui ont vécu longtemps ne sont pas les plus sages, et le jugement n'est pas le partage exclusif des vieillards (ce ne sont pas les vieillards qui comprennent la justice). | 9 Οι μεγαλητεροι δεν ειναι παντοτε σοφοι? ουτε οι γεροντες νοουσι κρισιν. |
| 10 Je dirai donc : Ecoutez-moi ; moi aussi je vous montrerai ma sagesse. | 10 Δια τουτο ειπα, Ακουσατε μου? θελω φανερωσει και εγω την γνωμην μου. |
| 11 (Car) J'ai attendu pendant que vous parliez ; j'ai été attentif à votre sagesse (prudence) aussi longtemps que vous avez discuté. | 11 Ιδου, επροσμενα τους λογους σας? ηκροασθην τα επιχειρηματα σας, εωσου εξετασητε τους λογους. |
| 12 Et tant que j'ai cru que vous diriez quelque chose, j'écoutais avec soin ; mais, à ce que je vois, nul d'entre vous ne peut convaincre Job, ni répondre à ses discours. | 12 Και σας παρετηρουν, και ιδου, ουδεις εξ υμων ηδυνηθη να καταπειση τον Ιωβ, αποκρινομενος εις τους λογους αυτου? |
| 13 N'allez pas dire : Nous avons trouvé la sagesse ; c'est Dieu qui l'a rejeté, et non l'homme. | 13 δια να μη ειπητε, Ημεις ευρηκαμεν σοφιαν. Ο Θεος θελει καταβαλει αυτον, ουχι ανθρωπος. |
| 14 Job ne m'a pas adressé la parole ; et ce n'est pas selon vos raisonnements (discours) que je lui répondrai. | 14 Εκεινος δε δεν διηυθυνε λογους προς εμε? και δεν θελω αποκριθη προς αυτον κατα τας ομιλιας σας. |
| 15 Les voilà intimidés (épouvantés), ils ne répondent plus rien ; ils se sont enlevé la parole. | 15 Εκεινοι ετρομαξαν, δεν απεκριθησαν πλεον? εχασαν τους λογους αυτων. |
| 16 Puis donc que j'ai attendu et qu'ils n'ont pas parlé, et qu'ils se tiennent là sans pouvoir répondre davantage, | 16 Και περιεμενον, επειδη δεν ελαλουν? αλλ' ισταντο? δεν απεκρινοντο πλεον. |
| 17 je parlerai aussi à mon tour, et je montrerai ma science | 17 Ας αποκριθω και εγω το μερος μου? ας φανερωσω και εγω την γνωμην μου. |
| 18 Car je suis plein de paroles, et mon esprit (une force) est comme en travail et me presse. | 18 Διοτι ειμαι πληρης λογων? το πνευμα εντος μου με αναγκαζει. |
| 19 Ma poitrine (Mon estomac) est comme un vin nouveau qui n'a pas d'air, qui rompt les outres neuves. | 19 Ιδου, η κοιλια μου ειναι ως οινος οστις δεν ηνοιχθη? ειναι ετοιμη να σπαση, ως ασκοι γλευκους. |
| 20 Je parlerai donc pour respirer un peu ; j'ouvrirai mes lèvres(, et je répondrai). | 20 Θελω λαλησει δια να αναπνευσω? θελω ανοιξει τα χειλη μου και αποκριθη. |
| 21 Je ne ferai acception de personne, et je n'égalerai pas l'homme à Dieu. | 21 Μη γενοιτο να γεινω προσωποληπτης, μηδε να κολακευσω ανθρωπον. |
| 22 Car je ne sais combien de temps je subsisterai, et si celui qui m'a créé ne m'enlèvera pas bientôt. | 22 Διοτι δεν εξευρω να κολακευω? ο Ποιητης μου ηθελε με αναρπασει ευθυς. |
| |
